Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 17 października 2019
w Esensji w Esensjopedii

Ari Aster
‹Midsommar. W biały dzień›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMidsommar. W biały dzień
Tytuł oryginalnyMidsommar
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery5 lipca 2019
ReżyseriaAri Aster
ZdjęciaPawel Pogorzelski
Scenariusz
ObsadaFlorence Pugh, Will Poulter, Jack Reynor, William Jackson Harper, Liv Mjönes, Anna Åström, Julia Ragnarsson, Isabelle Grill
MuzykaThe Haxan Cloak
Rok produkcji2019
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania140 min
WWW
Gatunekdramat, groza / horror
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Przesilenie
[Ari Aster „Midsommar. W biały dzień” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Zamordowani rodzice, samobójcza śmierć siostry. Do tego chłopak marzący o rozstaniu. Pomyśleć, że po takim prologu dla Dani – bohaterki „Midsommar. W biały dzień” - koszmar dopiero się zaczyna.

Kamil Witek

Przesilenie
[Ari Aster „Midsommar. W biały dzień” - recenzja]

Zamordowani rodzice, samobójcza śmierć siostry. Do tego chłopak marzący o rozstaniu. Pomyśleć, że po takim prologu dla Dani – bohaterki „Midsommar. W biały dzień” - koszmar dopiero się zaczyna.

Ari Aster
‹Midsommar. W biały dzień›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMidsommar. W biały dzień
Tytuł oryginalnyMidsommar
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery5 lipca 2019
ReżyseriaAri Aster
ZdjęciaPawel Pogorzelski
Scenariusz
ObsadaFlorence Pugh, Will Poulter, Jack Reynor, William Jackson Harper, Liv Mjönes, Anna Åström, Julia Ragnarsson, Isabelle Grill
MuzykaThe Haxan Cloak
Rok produkcji2019
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania140 min
WWW
Gatunekdramat, groza / horror
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Ari Aster w zeszłym roku wszedł z rozmachem na horrorowe salony z „Dziedzictwem. Hereditary” nietypowo dzieląc widownię. Krytycy piali z zachwytu nad dziełem wstrząsającym mocno skostniały gatunek, podczas gdy spora część widzów podchodziła z chłodną rezerwą do peanów na cześć debiutu amerykańskiego reżysera. Z „Midsommar” może być podobnie. Nie jest to bowiem horror gorliwie odhaczający pozycje na liście z prawidłami gatunku. Żołądek nie będzie nieustannie w okolicach naszego gardła. W wachlarzu realizatorskich chwytów nie ma co spodziewać się zła wyskakującego zza krawędzi ekranu. Co więcej, głównym budulcem inscenizacyjnego klimatu nie stanowi mrok, lecz pełna paleta jasnego, ciepłego światła. Choćby dlatego można być przekonanym, że dla reżysera oczekiwania publiczności nie leżą zbyt wysoko na liście jego filmowych priorytetów.
W tym kontekście „Midsommar” wyśmienicie realizuje przyjęte założenie totalnego zwodzenia widza na manowce. Zapowiedziane w zwiastunie nieustanne napięcie i sceny rodem z kina gore to jedynie fałszywe tropy mające wciągnąć nas w głąb snutej przez niego opowieści. W oczekiwaniu na „dzianie się” Aster serwuje obyczajową opowieść o amerykańskiej parze w kryzysie. Christian najchętniej zakończyłby związek, ale nie wie jak się za to zabrać. Dani po stracie bliskich widzi w nim ostatnią deskę ratunku na emocjonalną bliskość. Odejście Christiana to coś, czego mogłaby już psychicznie nie wytrzymać. Razem z grupą znajomych udają się na szwedzkie odludzie, by wziąć udział w tradycyjnych uroczystościach z okazji letniego przesilenia. Kilkudniowe świętowanie wśród hippisowsko-rustykalnej komuny bardzo szybko jednak przestanie być kulturową ciekawostką, a sielankowy nastrój prowincjonalnej idylli okaże się mocnym makijażem dla krwawego kultu. Bohaterowie horroru nie są jednak tymi, którzy właściwie odczytują wszelkie rzucane przed nich ostrzeżenia. Jak choćby przy okazji sceny, kiedy sędziwi członkowie komuny kończą swój żywot skokiem ze skały, by w zgodzie z tradycją zakończyć swój czas na Ziemi. Większość zewnętrznych obserwatorów rytualnego samobójstwa pewnie uciekłaby gdzie pieprz rośnie. Tu jeden z bohaterów początkowy szok usprawiedliwi różnicami kulturowymi, inny pod wpływem owego zdarzenia postanowi pisać o lokalnych tradycjach swoją pracę doktorską. Dla nich bowiem, jak i sporej części widzów, wstrząsające tradycje może i budzą chwilową odrazę, ale też jednocześnie i intrygujące zaciekawienie.
U Astera łamanie takich mniejszych i większych schematów to zresztą chleb powszedni. Co więcej, do swych celnych strzałów korzysta z narzędzi niebudzących oczywistych skojarzeń z horrorowym gatunkiem. Wybornie operuje światłem, kreując świat, gdzie baśń idzie pod rękę z narkotycznym tripem. Jeśli tylko „Midsommar” zostanie zauważony przez nagrodowe gremia za Oceanem, to nadworny operator Astera - Paweł Pogorzelski - może szykować się na najważniejsze branżowe nominacje. W konstrukcji swojego dzieła nie można mu także odmówić precyzji w kierowaniu się nieustannie pod prąd, lecz w owej szarży na świętości gatunku ociera się także mocno o groteskę. Klimatyczny niepokój zbyt odważnie żeni z absurdalną śmiesznością, w stylowych syntezach idąc często o kilka kroków za daleko. Dlatego paradoksalnie częściej niż z emocjami trzymającymi nas na krawędzi fotela, będziemy mieć tu do czynienia z wybuchami śmiechu.
W tym wszystkim trudno wyłuskać największą siłę „Midsommar. W biały dzień”, lecz Aster nie przez przypadek od pierwszych minut swoje spojrzenie kieruje w stronę postaci Dani. Z pozoru połamanej wewnętrznie traumatycznymi przeżyciami i nieustannie na granicy histerii. Trzymającej się kurczowo chłopaka, próbującej uzdrowić ich umierającą relację, przedkładając chorobliwą potrzebę bezpieczeństwa nad własne szczęście. To dla niej święto letniego przesilenia będzie oczyszczającym przebudzeniem, nawet jeśli trzeba będzie okupić je potężnym kosztem. Mimochodem obserwujemy jej niebanalną transformację w źródło największej, choć nieoczywistej grozy. Okrucieństwo bowiem najbardziej przeraża, kiedy przywdzieje szaty niewinności i dzieje się w biały dzień.
koniec
8 lipca 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Miłość w cieniu czerwonej gwiazdy
Sebastian Chosiński

16 X 2019

Jeszcze kilka lat wcześniej, w czasach stalinowskich, taki film, jak „A jeśli to miłość…” Julija Rajzmana, nie mógłby powstać. Radziecka młodzież miała bowiem kochać nade wszystko Partię, Ojczyznę i Josifa Wissarionowicza, a nie siebie nawzajem. Pewne oznaki takiego myślenia można zresztą dostrzec w kreacji postaci dyrektorki szkoły i nauczycielki języka niemieckiego.

więcej »

East Side Story: Latający Kiwaczek na tropie Smoczego Króla
Sebastian Chosiński

13 X 2019

Takiego zagęszczenia gwiazd zagranicznych na metr kwadratowy planu filmowego nie było chyba w rosyjskim (względnie radzieckim) kinie od czasu „Czerwonego namiotu” Michaiła Kałatozowa. Jason Flemyng, Jackie Chan, Arnold Schwarzenegger, Charles Dance, świętej pamięci Rutger Hauer (a to jeszcze wcale nie wszyscy) – uświetnili „Tajemnicę smoczej pieczęci” Olega Stiepczenki, obraz będący kontynuacją głośnego „Wija” sprzed pięciu lat.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Sowiecki marynarz nigdy się nie poddaje!
Sebastian Chosiński

9 X 2019

Prowincjonalna filia mniej cenionej wytwórni filmowej, aktorzy bez znanych nazwisk (i nierzadko po przejściach) oraz drugoligowy reżyser. Jak się okazało, taka właśnie była recepta na największy frekwencyjny sukces w dziejach radzieckiej kinematografii. Brzmi jak żart, lecz to wszystko prawda. „Piratów XX wieku” Borisa Durowa przed upadkiem ZSRR obejrzało bowiem blisko 120 milionów widzów w całym kraju!

więcej »

Polecamy

Dalekowschodnie nauki

Z filmu wyjęte:

Dalekowschodnie nauki
— Jarosław Loretz

Jubileuszowy ptak
— Jarosław Loretz

Jak w plener, to z przyjaciółmi
— Jarosław Loretz

Pamiętajcie o higienie!
— Jarosław Loretz

Dom jak malowanie
— Jarosław Loretz

Po szkielecie poznasz ich
— Jarosław Loretz

Uwaga na glizdoludzi!
— Jarosław Loretz

Rozbrykana rogacizna
— Jarosław Loretz

Polska szkoła plakatu
— Jarosław Loretz

Dlaczego sypanie soli na drogi jest złym pomysłem
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Tegoż twórcy

Wszystko zostaje w rodzinie
— Joanna Najbor

Tegoż autora

Odwaga jest kobietą
— Kamil Witek

Nie graj już tego więcej, Woody
— Kamil Witek

Oszukani
— Kamil Witek

WyBLACKnięci
— Kamil Witek

Domek z kart
— Kamil Witek

Koniec podróży
— Kamil Witek

Wyścig
— Kamil Witek

American Film Festiwal 2018 (1)
— Jarosław Robak, Kamil Witek

Wiatraki pokonane!
— Kamil Witek

One Man Show
— Kamil Witek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.