Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 14 maja 2021
w Esensji w Esensjopedii

Lars von Trier
‹Manderlay›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułManderlay
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery6 stycznia 2006
ReżyseriaLars von Trier
ZdjęciaAnthony Dod Mantle
Scenariusz
ObsadaBryce Dallas Howard, Isaach De Bankolé, Willem Dafoe, Danny Glover, Lauren Bacall, Jean-Marc Barr, Jeremy Davies, Zeljko Ivanek, Udo Kier, Chloë Sevigny, John Hurt
Rok produkcji2005
Kraj produkcjiDania, Francja, Holandia, Niemcy, Szwecja, USA
Czas trwania139 min
WWW
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Czarne i białe w kolorze
[Lars von Trier „Manderlay” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
O Larsie von Trierze na pewno można powiedzieć dwie rzeczy. Pierwsza: lubi pluć na Amerykę, druga: jego filmy mało kogo pozostawiają obojętnym. Skrajnie nienawidzony i irytujący albo wielbiony pod niebiosa, neutralne stanowisko trudno zająć. „Manderlay” jest kolejnym biczem reżysera wymierzonym w Amerykę. Bicz jest niestety wątły i lichy, toteż nikogo mocniej nie smagnie ani nikomu nie przetrzepie skóry.

Urszula Lipińska

Czarne i białe w kolorze
[Lars von Trier „Manderlay” - recenzja]

O Larsie von Trierze na pewno można powiedzieć dwie rzeczy. Pierwsza: lubi pluć na Amerykę, druga: jego filmy mało kogo pozostawiają obojętnym. Skrajnie nienawidzony i irytujący albo wielbiony pod niebiosa, neutralne stanowisko trudno zająć. „Manderlay” jest kolejnym biczem reżysera wymierzonym w Amerykę. Bicz jest niestety wątły i lichy, toteż nikogo mocniej nie smagnie ani nikomu nie przetrzepie skóry.

Lars von Trier
‹Manderlay›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułManderlay
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery6 stycznia 2006
ReżyseriaLars von Trier
ZdjęciaAnthony Dod Mantle
Scenariusz
ObsadaBryce Dallas Howard, Isaach De Bankolé, Willem Dafoe, Danny Glover, Lauren Bacall, Jean-Marc Barr, Jeremy Davies, Zeljko Ivanek, Udo Kier, Chloë Sevigny, John Hurt
Rok produkcji2005
Kraj produkcjiDania, Francja, Holandia, Niemcy, Szwecja, USA
Czas trwania139 min
WWW
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Druga, po „Dogville”, część trylogii ”USA”, roztrząsa tematykę niewolnictwa i rasizmu. Po ucieczce z Dogville, Grace trafia do Manderlay – miasteczka będącego ostatnią ostoją niewolnictwa. Po śmierci zarządczyni ziemi, Grace przejmuje władzę nad odseparowaną wioską, próbując tam zaprowadzić demokratyczny porządek.
W przeszłości von Trier nieświadomie sam wykopał dołek, w który teraz wpada „Manderlay”. Wady filmu wyłażą w kontekście dwóch artystycznych dokonań autora: poprzedniej trylogii „O złotym sercu”, na którą składają się „Idioci”, „Przełamując fale”, „Tańcząc w ciemnościach” i w obliczu ostatniego jego ostatniego obrazu, czyli „Dogville”. Wypada odsunąć od porównań „Idiotów”, jako film odstający od pozostałych dwóch i portretujący grupę, a zatrzymać się na dwóch pozostałych, zwłaszcza przy grze pierwszoplanowych aktorek. Z grającej Bess w „Przełamując fale” Emily Watson, reżyser wydusił tak wiele, że nawet Amerykańska Akademia Filmowa nie pozostała obojętna, honorując ją jej pierwszą nominacją do Oscara. Björk za występ w „Tańcząc w ciemnościach” otrzymała aktorską nagrodę na festiwalu w Cannes w 2000 roku. O olbrzymim nacisku psychicznym na Nicole Kidman na planie „Dogville” krążyły legendy, zresztą sportretowane w dokumencie Samiego Saifa „Wyznania z Dogville”. Wymiana Kidman na Bryce Dallas Howard (znaną z „Osady” M. Night Shyamalana) nie wyszła filmowi von Triera na korzyść i stanowi jego główny mankament. Na pierwszy plan wysuwa się aspekt fizycznego niedopasowania aktorki do roli. Niewinne i spokojne oblicze Howard nijak nie zgadza się z charakterem kreowanej przez nią postaci. To opanowane dziewczę o niewyeksponowanych poglądach ma wykorzenić zastały w umysłach mieszkańców Manderlay porządek i na nowo podzielić ich role w społeczeństwie? Jeszcze gorzej przy założeniu, że podróż Grace po trzech miastach Ameryki ma być symboliczną drogą ku ukształtowaniu jej osobowości, bo wtedy uwidacznia się sprawa niekonsekwentnie poprowadzonej roli względem Grace w interpretacji Kidman. Zamiast mentalnego kroku do przodu otrzymujemy postać emocjonalnie słabszą niż w pierwszej części. Nieistnienie przekonującej i zdecydowanej centralnej postaci odbija się na całokształcie filmu i jego mocy wchodzenia w interakcję z widzem.
Brak wyrazistości i stanowczości, beznamiętność aktorstwa Howard przekłada się na anemiczność i bezbarwność całego filmu, nie wspominając już o wiarygodności wymowy opowiadanej historii. Tempo „Manderlay” idzie w parze z jej graniem, czasem podrywa się i uderza w mocniejsze tony, ale częściej napięcie opada na rzecz bezpłciowo snutej tyrady. Intensywniejsze momenty dowodzą całkiem niemałej skali możliwości artystycznych następczyni Kidman, niewiele jest jednak w „Manderlay” mocno przez nią zaakcentowanych punktów.
Drugą bolączką filmu jest powtórzenie formalnego eksperymentu z „Dogville”. Umowna i surowa sceneria odwracała nieco uwagę widza i rozpraszała przynajmniej przez jakiś czas trwania filmu. Widz oswojony z nietypową oprawą teraz może się dokładniej przyjrzeć filmowemu przesłaniu. A z tym nie jest najlepiej. W „Manderlay” pojawia się kilka niezłych zwrotów, które pobudzą widza do krótszej lub dłużej refleksji. Rozmowa Grace z ojcem to początkowo nieprzekonywujące i przydługie monologi brzmiące sztucznie, niczym kwestie czytane z kartki. Ale dalej zostają sensownie okraszone ironią i zakład, jaki zawiera Grace z ojcem, zwiastuje początek ciekawego rozdziału filmu. Niestety, część „relacjonująca” wydarzenia z Manderlay jest przez dłuższy czas mdła, wypchana truizmami, które von Trier stara się nam sprzedać jako odkrywcze i rewolucyjne, obalające ład moralny. I tak słaby poziom filmu utrzymuje się do końca. Końca podszytego kpiną ojca Grace, budzącą w widzu niezręczne i niewygodne doznania, które tym razem nie uczepiają się dokuczliwie oglądającego i zostają zapomniane przy planszy z napisem „The end”.
koniec
6 stycznia 2006

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Czikatiło: Odc. 8. Koniec koszmaru
Sebastian Chosiński

13 V 2021

Czego można spodziewać się po ostatnim epizodzie serialu, który opowiada o zbrodniczej działalności najsłynniejszego radzieckiego seryjnego zabójcy? Pełnego emocji pościgu, strzelaniny w centrum miasta? Nic z tego nie towarzyszyło zatrzymaniu Andrieja Czikatiło, ale to wcale nie oznacza, że finałowy odcinek opowieści Sarika Andreasiana nie trzyma w napięciu…

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Co stanie się z nami za dwadzieścia lat?
Sebastian Chosiński

12 V 2021

Wszystko, co dobre, ma to do siebie, że szybko się kończy. „Goście z przyszłości” – adaptacja powieści Kira Bułyczowa „Było to za sto lat” – skończyła się na piątym odcinku. Pożegnanie z Alicją Sieliezniową i Kolą Gierasimowem było tyleż sympatyczne, co wzruszające. I piekielnie smutne w kontekście tego, jak potoczyły się dalsze losy Aleksieja Fomkina, młodego aktora wcielającego się w postać Nikołaja.

więcej »

Przełęcz Diatłowa: Odc. 2.W drodze na Górę Umarłych
Sebastian Chosiński

11 V 2021

„Przełęcz Diatłowa” to nietypowy serial. Składa się z ośmiu odcinków, nad którymi równolegle pracowały dwie ekipy filmowe. Odcinki nieparzyste dotyczą śledztwa, jakie rozpoczęło się po ujawnieniu tragedii; natomiast parzyste przedstawiają przebieg fatalnej w skutkach wyprawy turystycznej na północnouralską górę Otorten. W przypadku tych ostatnich autorzy posłużyli się obrazami czarno-białymi i wystylizowali całość na film z końca lat 50. XX wieku.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Krótko o filmach: Manifest artysty
— Miłosz Cybowski

Esensja ogląda: Styczeń 2014 (3)
— Krystian Fred, Michał Kubalski, Daniel Markiewicz, Agnieszka Szady

Esensja ogląda: Styczeń 2014 (2)
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Piotr Dobry, Gabriel Krawczyk, Konrad Wągrowski

Szarzyzna królestwa depresji
— Ewa Drab

Pięć nudności
— Bartosz Sztybor

Na ekranach: Listopad 2003
— Joanna Bartmańska, Marta Bartnicka, Piotr Dobry, Tomasz Kujawski, Łukasz Kustrzyński, Konrad Wągrowski

Odrażający, brudni, źli
— Joanna Bartmańska

Tegoż autora

Bez wstydu, ale tylko w ciemności
— Urszula Lipińska

Lepiej się nie zbliżać
— Urszula Lipińska

Zagrożenie życia
— Urszula Lipińska

Dwugłos o „Daas”
— Urszula Lipińska, Michał Oleszczyk

Bieg po prawdę
— Urszula Lipińska

Gdynia 2011 (2): Panorama Polskiego Kina
— Urszula Lipińska, Konrad Wągrowski, Artur Zaborski

Gdynia 2011 (1): Filmy konkursowe
— Urszula Lipińska, Konrad Wągrowski, Artur Zaborski

ENH, czyli ponad pół setki filmów (2)
— Ewa Drab, Karol Kućmierz, Urszula Lipińska, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

ENH, czyli ponad pół setki filmów (1)
— Ewa Drab, Karol Kućmierz, Urszula Lipińska, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Matka, żona i kochanka
— Urszula Lipińska

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.