Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 14 sierpnia 2020
w Esensji w Esensjopedii

Richard Kelly
‹Donnie Darko›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDonnie Darko
ReżyseriaRichard Kelly
ZdjęciaSteven B. Poster
Scenariusz
ObsadaJake Gyllenhaal, Jena Malone, Patrick Swayze, Drew Barrymore, Maggie Gyllenhaal, Katharine Ross
MuzykaMichael Andrews
Rok produkcji2001
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania113 min
Gatunekdramat, SF, thriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Do sedna: Richard Kelly. Donnie Darko.
[Richard Kelly „Donnie Darko” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Donnie Darko”, pierwszy pełnometrażowy film Richarda Kelly’ego, miał swoją premierę na festiwalu Sundance w 2001 roku. Nigdy nie trafił do szerokiej kinowej dystrybucji, lecz głównie na DVD – zrobiony za niewielkie pieniądze, przyniósł równie niewielkie zyski. Trzy lata później wychodzi wersja reżyserska, wydłużona o dwadzieścia minut i objaśniająca niektóre wydarzenia. Mimo tego „Donnie Darko” pozostaje jednym z najbardziej enigmatycznych tworów dziesiątej muzy trwającego właśnie stulecia.

Marcin Knyszyński

Do sedna: Richard Kelly. Donnie Darko.
[Richard Kelly „Donnie Darko” - recenzja]

„Donnie Darko”, pierwszy pełnometrażowy film Richarda Kelly’ego, miał swoją premierę na festiwalu Sundance w 2001 roku. Nigdy nie trafił do szerokiej kinowej dystrybucji, lecz głównie na DVD – zrobiony za niewielkie pieniądze, przyniósł równie niewielkie zyski. Trzy lata później wychodzi wersja reżyserska, wydłużona o dwadzieścia minut i objaśniająca niektóre wydarzenia. Mimo tego „Donnie Darko” pozostaje jednym z najbardziej enigmatycznych tworów dziesiątej muzy trwającego właśnie stulecia.

Richard Kelly
‹Donnie Darko›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDonnie Darko
ReżyseriaRichard Kelly
ZdjęciaSteven B. Poster
Scenariusz
ObsadaJake Gyllenhaal, Jena Malone, Patrick Swayze, Drew Barrymore, Maggie Gyllenhaal, Katharine Ross
MuzykaMichael Andrews
Rok produkcji2001
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania113 min
Gatunekdramat, SF, thriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Donnie Darko to nastolatek z problemami – jest wiecznie skłócony z rodzicami, zbuntowany wobec świata i nie akceptujący jego uproszczonej wizji tłoczonej mu do głowy przez dorosłych. Chłopak lunatykuje, bierze bliżej nieokreślone leki i chodzi do psychoterapeuty. Pewnej nocy odwiedza go we śnie przerażający, dwumetrowy królik o imieniu Frank, który mówi mu, że „świat skończy się za 28 dni 6 godzin 42 minuty 12 sekund”. Czyli dokładnie w Halloweenową noc. Następnego dnia dochodzi do tragedii – na dom rodziny Darko spada silnik odrzutowca – prosto na pokój Donniego. Jakie szczęście, że akurat chodził we śnie i obudził się na położonym niedaleko polu golfowym.
Od tego momentu robi się jeszcze dziwniej. Wizje królika się nasilają, zegar tyka, w szkole Donniego dochodzi do strasznych aktów wandalizmu, a sam bohater ma wrażenie, że coś niedobrego stało się z upływającym czasem. Wszystko wskazuje na to, że wyjaśnienia znaleźć może w książce „Filozofia podróży w czasie” autorstwa niejakiej Roberty Sparrow, znanej obecnie jako „Babcia Śmierć” – stuletniej, samotnej kobiety dotkniętej demencją. Donnie poznaje Gretchen – nową uczennicę w szkole, z którą po pewnym czasie nawiązuje nić porozumienia i która nadaje w końcu sens jego życiu. I oto nadchodzi w końcu godzina zero, Halloween 1988 roku – czas podany przez demonicznego królika upłynął. Końcówka filmu, pełna tragicznych, wstrząsających i niejasnych wydarzeń kwestionuje realność wszystkich wydarzeń, których byliśmy świadkami od momentu obudzenia się Donniego na polu golfowym. Okazuje się, że nasz bohater tak naprawdę zginął w swoim pokoju przygnieciony silnikiem samolotu, a wszyscy mieszkańcy miasteczka, przy dźwiękach covera „Mad World”, budzą się z jakiegoś dziwnego snu. Co się tak naprawdę stało?
Internet pełen jest analiz fabuły tego filmu, skupiających się na dosłownym odczycie i uszeregowaniu wydarzeń, oddzieleniu „jawy” od „snu”, opisu powstałego „wszechświata stycznego”, jego różnicy względem „wszechświata pierwotnego” i roli wszystkich postaci w filmie – najczęściej dopasowywane jest wszystko do fragmentów „Filozofii podróży w czasie”, które pojawiły się w wersji reżyserskiej. Z tego też względu nie pokuszę się o dokładną analizę „ontologiczną” – bo było powielanie bytów ponad potrzebę. W dodatku żadna z dotychczasowych nie oferuje pełnej, spójnej i logicznej wersji wydarzeń. Podsuwanie widzowi tajemniczej księgi autorstwa Babci śmierć wydaje się być reżyserską zmyłką, która odwraca uwagę od najważniejszego motywu całego filmu. Od tragizmu postaci Donniego, który, gdy tylko otrzymuje w końcu szansę życia w „lepszym” świecie, poświęca sam siebie, aby ocalić wszystkie swoje ukochane osoby. Ukrywając ten fakt przed resztą świata musi umrzeć w samotności, zgodnie z tym, co wyszeptała mu do ucha Roberta Sparrow: „Każde żywe stworzenie na Ziemi umiera samotnie”.
Donnie żył cały czas w rzeczywistości, której nie rozumiał. Był to świat definiowany przez idiotyczne reguły, czarno-białe podziały, znormalizowane schematy interpretacyjne odrzucające inność jaką reprezentował Donnie. Świat, do którego trafił, okazał się być miejscem, na które miał w końcu jakiś wpływ i które dało mu namiastkę szczęścia. Zakochał się z wzajemnością, sprzeciwił się miejscowemu szarlatanowi, Jimowi Cunninghamowi i obnażył jego przerażającą naturę, zburzył skostniały porządek i zaczął czuć, że żyje. Postępował zgodnie z maksymą mówiącą, że „destrukcja jest również formą tworzenia” – odwrócił świat do góry nogami i patrzył co się dzieje. Wyrwał się z kolein przeznaczenia, dostrzegł nowe możliwości i alternatywne wersje swego losu – niczym bohaterowie wspomnianego w filmie „Powrotu do przyszłości”. Cena jest niestety bardzo wysoka – jego bliscy muszą umrzeć. I wtedy Donnie dokonuje poświęcenia ostatecznego – niszczy swój cały wewnętrzny „wszechświat” tylko po to, aby ich ocalić. Rezygnuje z siebie dla innych. Takich cichych bohaterów, „umierających samotnie we własnych snach”, poświęcających wszystko dla ukochanych ludzi, może być więcej – tylko ich nie dostrzegamy z wiadomych powodów.
Na koniec muszę wspomnieć o muzyce, bez której tego konkretnego filmu sobie zupełnie nie wyobrażam, i zauważyć, jak mocno dopasowana jest ona do filmowych wydarzeń. „Two worlds collided…” – śpiewa INXS, „Funny how time flies…” – zauważa Tears For Fears, „You pay the prophets to justify your reasons” – wytyka Duran Duran, a wszystko podsumowuje Gary Jules w coverze jednego z powyższych zespołów: „The dreams in which I′m dying are the best I′ve ever had”. Coś absolutnie przepięknego.
koniec
25 kwietnia 2020

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Carnival Row: Odc. 2. Nie należy drażnić wróżek
Marcin Mroziuk

13 VIII 2020

Dość szybko możemy się przekonać, że kolejna zbrodnia popełniona w Burgue swym okrucieństwem przebija wszystkie dokonania Krwawego Kuby. Oczywiste jest więc, że inspektor Philo będzie miał twardy orzech do zgryzienia, ale okazuje się, że życia nie ułatwią mu też działania Vignette. Natomiast na razie trudno zrozumieć, po co zostały aż tak rozbudowane wątki poboczne, gdyż zwyczajnie spowalnia to rozwój wydarzeń, które budzą największe zainteresowanie widzów.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Nie zadzieraj z własną… nogą!
Sebastian Chosiński

12 VIII 2020

Surrealistyczny wojenno-psychologiczny dramat Nikity Tiagunowa, oparty na motywach opowiadania Williama Faulknera, był zarazem jego pierwszym, jak i ostatnim pełnometrażowym filmem kinowym. Siedem miesięcy po radzieckiej premierze „Nogi”, która miała miejsce w ostatnich dniach istnienia Kraju Rad, reżyser popełnił samobójstwo.

więcej »

Carnival Row: Odc. 1. Miłość i nienawiść w mieście zbrodni
Marcin Mroziuk

11 VIII 2020

Od strony wizualnej „Carnival Row” wypada znakomicie, gdyż na ekranie widać, że nie pożałowano środków na scenografię czy kostiumy. A to nie koniec mocnych stron serialu, gdyż już w pierwszym odcinku obok ciekawie zapowiadającego się wątku miłosnego dostajemy smakowitą zagadkę kryminalną.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Dogma

Do sedna:

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy.
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu.
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy.
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka.
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata.
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Birdman.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Biutiful.
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Dark. Darker. Darko
— Konrad Wągrowski

Z tego cyklu

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy.
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu.
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy.
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka.
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Birdman.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Biutiful.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Babel.
— Marcin Knyszyński

Tegoż twórcy

Dark. Darker. Darko
— Konrad Wągrowski

Pudełko nieco przepełnione
— Konrad Wągrowski

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (14)
— Jakub Gałka

Tegoż autora

Istota absolutnie zła
— Marcin Knyszyński

Fantastyczne emancypacje bez Harley Quinn
— Marcin Knyszyński

Na rubieżach rzeczywistości: Faust musi przegrać
— Marcin Knyszyński

Leo byłby dumny
— Marcin Knyszyński

Niekoniecznie jasno pisane: Zawsze żyjemy w czasach ostatecznych
— Marcin Knyszyński

Opowieść o bardzie nudziarzu
— Marcin Knyszyński

Pastelowy kryminał
— Marcin Knyszyński

Srebrzysty paladyn
— Marcin Knyszyński

Coś do oglądania
— Marcin Knyszyński

Na rubieżach rzeczywistości: W poszukiwaniu rzeczywistości obiektywnej
— Marcin Knyszyński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.