Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 listopada 2020
w Esensji w Esensjopedii

Władimir Basow
‹Tarcza i miecz: Nie podlega odwołaniu›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułTarcza i miecz: Nie podlega odwołaniu
Tytuł oryginalnyЩит и меч: Обжалованию не подлежит
ReżyseriaWładimir Basow
ZdjęciaTimofiej Lebieszew
Scenariusz
ObsadaStanisław Liubszyn, Oleg Jankowski, Walentina Titowa, Gieorgij Martyniuk, Anatolij Kubacki, Ałła Diemidowa, Anatolij Wierbicki, Horst Preusker, Christine Laszar, Helga Göring, Michaił Pogorżelski, Algimantas Masiulis, Władimir Bałaszow, Wojciech Duriasz, Juozas Budraitis, Wacław Dworżecki, Wiaczesław Dugin, Władimir Osieniew, Aleksiej Głazyrin, Nikołaj Zasuchin
MuzykaWieniamin Basner
Rok produkcji1968
Kraj produkcjiNRD, Polska, ZSRR
CyklTarcza i miecz
Czas trwania74 min
Gatuneksensacja, wojenny
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Klasyka kina radzieckiego: Berlin pełen szpiegów
[Władimir Basow „Tarcza i miecz: Nie podlega odwołaniu” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Trzecia część kinowej tetralogii Władimira Basowa „Tarcza i miecz” przenosi akcję w ostatni rok wojny. Opozycja skupiona wokół pułkownika Clausa von Stauffenberga zostaje rozgromiona po nieudanym zamachu w Wilczym Szańcu. Do aresztu trafia również oficer Abwehry Johann Weiss, a tak naprawdę radziecki szpieg Aleksandr Biełow. Od tego zaczyna się film „Nie podlega odwołaniu”.

Sebastian Chosiński

Klasyka kina radzieckiego: Berlin pełen szpiegów
[Władimir Basow „Tarcza i miecz: Nie podlega odwołaniu” - recenzja]

Trzecia część kinowej tetralogii Władimira Basowa „Tarcza i miecz” przenosi akcję w ostatni rok wojny. Opozycja skupiona wokół pułkownika Clausa von Stauffenberga zostaje rozgromiona po nieudanym zamachu w Wilczym Szańcu. Do aresztu trafia również oficer Abwehry Johann Weiss, a tak naprawdę radziecki szpieg Aleksandr Biełow. Od tego zaczyna się film „Nie podlega odwołaniu”.

Władimir Basow
‹Tarcza i miecz: Nie podlega odwołaniu›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułTarcza i miecz: Nie podlega odwołaniu
Tytuł oryginalnyЩит и меч: Обжалованию не подлежит
ReżyseriaWładimir Basow
ZdjęciaTimofiej Lebieszew
Scenariusz
ObsadaStanisław Liubszyn, Oleg Jankowski, Walentina Titowa, Gieorgij Martyniuk, Anatolij Kubacki, Ałła Diemidowa, Anatolij Wierbicki, Horst Preusker, Christine Laszar, Helga Göring, Michaił Pogorżelski, Algimantas Masiulis, Władimir Bałaszow, Wojciech Duriasz, Juozas Budraitis, Wacław Dworżecki, Wiaczesław Dugin, Władimir Osieniew, Aleksiej Głazyrin, Nikołaj Zasuchin
MuzykaWieniamin Basner
Rok produkcji1968
Kraj produkcjiNRD, Polska, ZSRR
CyklTarcza i miecz
Czas trwania74 min
Gatuneksensacja, wojenny
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
To trochę zaskakujący i z perspektywy widza trudno zrozumiały zabieg fabularny, że drugą (czyli „Rozkaz – przetrwać…”) i trzecią (to jest „Nie podlega odwołaniu”) część „Tarczy i miecza” Władimira Pawłowicza Basowa dzielą, jeśli chodzo o czas akcji, aż dwa lata. Jak to możliwe, że reżyser oparł się wpisaniu działań głównego bohatera na przebieg bitwy stalingradzkiej czy też batalii na Łuku Kurskim? Co Aleksandr Biełow alias Johann Weiss robił przez cały 1943 rok? Tego się, niestety, nie dowiadujemy. Wiemy jedynie tyle, że latem 1944 roku jest już służącym w Berlinie Oberleutnantem Abwehry, który zaskarbił sobie przychylność przełożonych – nie tylko pułkownika von Salza, ale nawet samego admirała Wilhelma Canarisa. Co zresztą po nieudanym zamachu w Wilczym Szańcu ściąga na jego głowę ogromne niebezpieczeństwo.
Ale po kolei!
Dwie początkowe odsłony tetralogii, „Bez prawa do bycia sobą” oraz „Rozkaz – przetrwać…”, po raz pierwszy pokazano w kinach radzieckich 19 sierpnia 1968 roku; dwie kolejne, „Nie podlega odwołaniu” oraz „Ostatnia rubież”, trafiły na duży ekran dwa tygodnie później, czyli 3 września. Widzowie, którzy z miejsca zachwycili się wojennymi perypetiami sowieckiego wywiadowcy, nie musieli więc długo czekać na kontynuację jego przygód. Nie zachodzili w głowę, co też czeka go w następnej części. Choć, jak już wiemy z moich wcześniejszych narzekań, nie oznacza to, że wszystko zostało im objawione. Swoją drogą ciekawe, czy była to kwestia odpowiedniego zmontowania materiału, czy też taki był już pierwotny zamysł scenarzystów, to jest Basowa i – jednocześnie będącego twórcą pierwowzoru literackiego – Wadima Kożewnikowa. Bo cenzura raczej nie miała powodów do ingerencji.
Przenosimy się więc do lipca 1944 roku. Adolf Hitler w radiowym przemówieniu zapewnia obywateli III Rzeszy, że kraj jest na prostej drodze do ostatecznego zwycięstwa, w czym pomoże mu przygotowywana przez specjalistów Wunderwaffe. Kilka dni później świat obiega wiadomość o próbie zamordowania Führera. Szczęście jednak mu sprzyja, ładunek wybuchowy podłożony przez pułkownika Stauffenberga eksploduje, ale Hitler wychodzi z zamachu niemal bez szwanku. Teraz na jego rozkaz Gestapo i SD (Służba Bezpieczeństwa Reichsführera SS) przystępują do rozprawy ze spiskowcami. W kazamatach lądują wysocy oficerowie Abwehry. Na pułkownika von Salza donosi jego własna sekretarka Angelika Bücher, którą dość dobrze poznaliśmy w „Bez prawa do bycia sobą”. Aresztowany zostaje również Johann Weiss. Ba! zostaje nawet wyprowadzony na egzekucję, która jednak nie zostaje wykonana. Po raz kolejny może on dziękować Bogu, że jego przyjacielem jest Heinrich Schwarzkopf, bratanek SS-Standartenführera Willego Schwarzkopfa.
To dzięki ich wstawiennictwu (Schwarzkopfów i Bücher) Weiss zostaje zwolniony z aresztu i oddany do dyspozycji SS-Brigadeführera Waltera Sonnenberga, postaci wzorowanej oczywiście na… Walterze Schellenbergu, który właśnie w tym momencie dziejowym objął szefostwo nad wywiadem SS. Johann otrzymuje nową tożsamość (Peter Krauss) i nowe zadanie do wykonania, w którym ochoczo wspomagają go Angelika i Heinrich. Niejako „na boku” Weiss zajmuje się swoją szpiegowską działalnością na rzecz Związku Radzieckiego, a za główną bazę służy mu gabinet profesora Stutthofa. Dziwnym trafem, do Berlina trafia również inny sowiecki agent, z którym Johann współpracował już w Warszawie, Aleksiej Zubow vel Alois Hagen (patrz: „Rozkaz – przetrwać…”). To jeszcze można zrozumieć, ale jakim cudem znalazła się u jego boku również cała międzynarodowa zbieranina z warszawskiego ruchu oporu, włącznie z polskim nauczycielem Jerzym Czyżewskim.
Jeśli dodamy do tego jeszcze fakt, że pracę w gabinecie Sonnenberga otrzymała ekskursantka żeńskiego oddziału szkoły wywiadowczej Abwehry Olga (a tak naprawdę Nina), również będąca szpiegiem radzieckim, wychodzi na to, że latem i jesienią 1944 roku w Berlinie łatwiej było trafić na agentów obcego wywiadu niż zdeklarowanych nazistów! A bardziej serio. W trzeciej części tetralogii na główną postać dramatu, obok Weissa / Biełowa, wyrasta młody Heinrich Schwarzkopf. Jako oficer SS coraz gorzej radzi sobie z wykonywaniem nakładanych na niego przez stryja obowiązków. Nie ma bowiem natury mordercy. Ukojenia szuka w alkoholu, z powodu którego coraz częściej wpada w tarapaty. Niemal za każdym razem wyciąga go z nich Johann, który w końcu dochodzi do wniosku, że można by podjąć próbę werbunku Heinricha. Tym bardziej że w Moskwie NKWD jest w posiadaniu sensacyjnych informacji na temat zabójstwa jego ojca, inżyniera Rudolfa Schwarzkopfa (była o tym mowa w „Bez prawa do bycia sobą”), które mogłyby ułatwić Weissowi zadanie.
Mimo pewnych mankamentów i uproszczeń, trzecią część „Tarczy i miecza” ogląda się z taką samą przyjemnością jak dwie poprzednie. Szybkie tempo akcji, zaglądanie za kulisy najwyższych władz III Rzeszy, wreszcie skupienie się na codziennym życiu mieszkańców wojennego Berlina (żyjących zresztą w coraz większym strachu z powodu alianckich nalotów) – wszystko to ma swój niezaprzeczalny urok. Oprócz postaci, które zdążyliśmy poznać już wcześniej, w „Nie podlega odwołaniu” pojawia się kilka nowych. Tym samym poszerza się krąg zaangażowanych w projekt aktorów. W Waltera Sonnenberga wcielił się Władimir Bałaszow („Iwan Groźny”, „Przysięga”); w SS-Brigadeführera Franza, będącego łącznikiem Sonnenberga z Weissem – Anatolij Kubacki („Wieczory na chutorze w pobliżu Dikańki. Noc wigilijna”, „Anna Karenina”), a w profesora Stutthofa – enerdowski aktor Horst Preusker, który kilka lat później wcielił się w Wilhelma Piecka (przyszłego prezydenta NRD i wieloletniego szefa partii komunistycznej w tym kraju) w wojennej epopei Jurija Ozierowa „Żołnierze wolności” (1977). Przez moment na ekranie pojawiają się również Adolf Hitler i Heinrich Himmler, których zagrali – odpowiednio – Władimir Osieniew („Siódmy towarzysz”, „Bracia Karamazow”) i Wiaczesław Dugin.
koniec
13 maja 2020

Komentarze

14 V 2020   10:41:24

Gdzie można zdobyć tę serię filmów?

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

East Side Story: Obłomow naszych czasów
Sebastian Chosiński

22 XI 2020

Irina Waśkowska nie jest postacią w Polsce całkowicie nieznaną; wielbiciele teatru mieli już możliwość poznać jej twórczość. Nie poznali natomiast dotąd sztuki „Rosyjska śmierć”, która w 2018 roku stała się najpierw kanwą tak zatytułowanej krótkometrażówki, a rok później została rozbudowana – jako „Jak Nadia poszła po wódkę” – do pełnego metrażu. W obu przypadkach za reżyserię odpowiadał Władimir Mirzojew.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Gdy niemożliwe dzieje się naprawdę…
Sebastian Chosiński

18 XI 2020

Gdy mistrz filmowej komedii Leonid Gajdaj bierze na warsztat teksty mistrza literackiej satyry Michaiła Zoszczenki – nie ma siły, musi powstać wybitne dzieło wywołujące śmiech. I tak jest w przypadku „To niemożliwe!”, zbioru trzech nowel, które choć odnoszą się do rzeczywistości radzieckiej lat 20. i 30. ubiegłego wieku, to jednak równie dużo mówią o epoce Leonida Breżniewa.

więcej »

Panna Scarlet i komisarz: Odc. 6. Kto się lubi, ten się czubi
Marcin Mroziuk

17 XI 2020

Oczywiste jest, że odkrycie afery fałszerskiej na dużą skalę to wielka szansa zarówno dla komisarza Wellingtona, jak i panny Scarlet. Unieszkodliwienie płotek nie oznacza jednak końca sprawy, a znacznie trudniejszym zadaniem okazuje się ujęcie mózgu tej przestępczej działalności.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.