Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 28 września 2020
w Esensji w Esensjopedii

Richard Kelly
‹The Box. Pułapka›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułThe Box. Pułapka
Tytuł oryginalnyThe Box
Dystrybutor Kino Świat
Data premiery19 marca 2010
ReżyseriaRichard Kelly
ZdjęciaSteven B. Poster
Scenariusz
ObsadaCameron Diaz, James Marsden, Frank Langella, James Rebhorn, Holmes Osborne, Celia Weston, Deborah Rush
MuzykaWin Butler, Régine Chassagne, Owen Pallett
Rok produkcji2009
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania115 min
WWW
Gatunekgroza / horror, SF
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Do sedna: Richard Kelly. Pułapka
[Richard Kelly „The Box. Pułapka” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Trzeci film Richarda Kelly’ego nie imponuje już tak bardzo jak „Donnie Darko” i nie jest tak pociągająco enigmatyczny jak „Koniec świata”. Reżyser spuścił nieco z tonu i zaserwował film dość prosty fabularnie, lecz przypominający oczywiście w pewien sposób swoich poprzedników. „The Box” („Pułapka” po polsku) poniósł w kinach porażkę, ale do tego Kelly był już przyzwyczajony. Nie zmienia to faktu, iż warto na ten film zwrócić uwagę.

Marcin Knyszyński

Do sedna: Richard Kelly. Pułapka
[Richard Kelly „The Box. Pułapka” - recenzja]

Trzeci film Richarda Kelly’ego nie imponuje już tak bardzo jak „Donnie Darko” i nie jest tak pociągająco enigmatyczny jak „Koniec świata”. Reżyser spuścił nieco z tonu i zaserwował film dość prosty fabularnie, lecz przypominający oczywiście w pewien sposób swoich poprzedników. „The Box” („Pułapka” po polsku) poniósł w kinach porażkę, ale do tego Kelly był już przyzwyczajony. Nie zmienia to faktu, iż warto na ten film zwrócić uwagę.

Richard Kelly
‹The Box. Pułapka›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułThe Box. Pułapka
Tytuł oryginalnyThe Box
Dystrybutor Kino Świat
Data premiery19 marca 2010
ReżyseriaRichard Kelly
ZdjęciaSteven B. Poster
Scenariusz
ObsadaCameron Diaz, James Marsden, Frank Langella, James Rebhorn, Holmes Osborne, Celia Weston, Deborah Rush
MuzykaWin Butler, Régine Chassagne, Owen Pallett
Rok produkcji2009
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania115 min
WWW
Gatunekgroza / horror, SF
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Pewnego dnia, tuż przed Bożym Narodzeniem roku 1976, pod drzwi państwa Lewisów podrzucona zostaje podejrzana przesyłka – dziwne pudełko z czerwonym przyciskiem osłoniętym szybką. Wkrótce na miejsce przybywa pewien tajemniczy nieznajomy. Pan Arlington Steward, mocno oszpecony wyniku uderzenia piorunem, składa Lewisom ofertę. Dostaną milion dolarów, jeśli w ciągu najbliższej doby wcisną czerwony przycisk. Jest jednak pewien haczyk – ktoś umrze. Ktoś, kogo bohaterowie nie znają – całkowicie anonimowa osoba. Może to być niewinne dziecko, może to być psychopatyczny morderca, a może umierający na raka samotny osiemdziesięciolatek. Małżeństwo ma poważny moralny dylemat – pieniądze pozwolą im na spełnienie marzeń, podreperowanie bardzo dziurawego budżetu i „wyrwanie się w końcu z Richmond”. No tak, ale ktoś zapłaci za to najwyższą cenę.
„The Box” oparty jest na króciutkim opowiadaniu Richarda Mathesona („Guzik, guzik”) z 1970 roku, które było najpierw adaptowane do słuchowiska radiowego, potem do odcinka drugiej serii „Strefy mroku” aż w końcu zabrał się za nie Kelly. Kwota nagrody rosła w kolejnych odsłonach (wiadomo, inflacja) i zmieniała się mocno sama treść. W wersji Kelly’ego Lewisowie mają syna – co jest kluczowe w kontekście samego zakończenia – a ich notki biograficzne są zaskakująco zbieżne z notkami rodziców reżysera (praca w NASA, okaleczona stopa w wyniku błędu lekarskiego). Pan Steward jest tu swego rodzaju wskrzeszeńcem na usługach obcej cywilizacji, która postanowiła poddać nasz gatunek okrutnemu testowi na empatię – Lewisowie nie są ani pierwsi, ani ostatni. Jak się okazuje nikt nie jest w stanie go przejść – a przecież „wystarczy tylko nie wciskać guzika”. Podobnie jak w poprzednich filmach znajdziemy tu elementy science fiction, dramatu obyczajowego, grozy i klimatu rodem ze wspomnianej „Strefy mroku”.
A sedno? Richard Kelly twierdzi, że ludzie Zachodu utworzyli „push-button society”. Wszystko możemy osiągnąć poprzez wciśnięcie przycisku – wiecie, sprzęty RTV istnieje w jakiejś wirtualnej rzeczywistości, wciskamy przycisk i bach! pojutrze mamy go w paczkomacie. Mamy przyciski do rozmowy z innymi ludźmi, którzy też wydają się nam coraz bardziej wirtualni. Wiemy, że coś działa, ale tracimy wiedzę jak i dlaczego – i w ogóle nie przejmujemy się tym faktem. Zaczynamy przenosić się powoli do świata symulakr, zapominając, że w rzeczywistości, kryjącej się za każdym takim rzeczonym przyciskiem, istnieje ktoś spoza klubu jego wciskaczy. Chociażby chińskie dzieci od rana do wieczora składające do kupy jakieś drobne elementy w większą całość. Albo rodzina jakiegoś faceta, który nie może być z nią już któryś weekend z rzędu, bo metaforyczny przycisk stuka go w głowę zawsze w momencie, gdy już się do niej wybiera.
Film Kelly’ego ciągnie te analogie do maksimum. To przecież tylko przycisk, to nie my bezpośrednio zabijemy tą anonimową (i być może nieistniejącą) osobę. Nie znamy jej, nikt nas nie ukarze i w dodatku będzie kasa. Dystans emocjonalny zagwarantowany warunkami takiego „eksperymentu” oraz bezkarność i gratyfikacja – to przecież dokładnie to samo, co warunkuje funkcjonowanie „push-button society” każdego dnia. Tylko, że jest tu wynaturzone i wyolbrzymione – w tym przypadku skazujemy kogoś na śmierć. Gdy patrzymy na historię Lewisów z dystansu, mówimy – nie, ja bym tego przycisku nie wcisnął. Ale czy aby na pewno? Czy nie wciskamy innych, trochę mniej szkodliwych, praktycznie codziennie?
Bohaterowie „Pułapki” żyją w świecie polukrowanym, sztucznym, oferującym łatwe rozwiązania i opartym na krótkowzroczności, chciwości i chyba też trochę braku świadomości. Uciekają przed prawdą, okłamują siebie bez przerwy i patrzą na świat przez palce. Do zmiany tego stanu rzeczy wystarczyła sama tylko wizyta pana Stewarda, niekoniecznie samo użycie przycisku. Bo przecież gdyby Lewisowie go nie wcisnęli, a starszy pan odwróciłby się na pięcie i zaczął szukać kolejnej rodziny, ich świat również ległby w gruzach. Świadomość tego, co mogliby uzyskać, a co teraz może im zgarnąć sprzed nosa ktoś inny, nie dałaby im spokoju. Warunkowanie, któremu ulegli przez lata funkcjonowania w świecie-bańce, jest zbyt silne.
Czy oznacza to, że bohaterowie naukę o tym, że „zawsze są konsekwencje” mogli odebrać tylko w tak drastyczny i koszmarny sposób? Dzieje się tutaj to samo co w „Donniem Darko” i „Końcu świata” – końcówka filmu mówi o odkupieniu, rozgrzeszeniu i ostatecznym poświęceniu dla innych. Szkoda tylko, że musiało w ogóle do tego dojść.
koniec
30 maja 2020

Komentarze

30 V 2020   18:14:36

Mgliście sobie przypominam, że tn film widziałam, ale wydał mi się cokolwiek mdły.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Wychowane przez wilki: Odc. 2. Druga szansa
Marcin Mroziuk

28 IX 2020

Można by stwierdzić, że po tym, jak Matka sprowadziła z Arki pięcioro nowych dzieci, kolonia na Keplerze-22b w pewnym sensie powraca do punktu wyjścia. Nie ulega jednak wątpliwości, że już nic nie będzie tam takie, jak było wcześniej.

więcej »

East Side Story: Przyjaźń w Strefie Wykluczenia
Sebastian Chosiński

27 IX 2020

Katastrofa w Czarnobylu do dzisiaj ogniskuje uwagę historyków, dziennikarzy śledczych, ale także artystów. W ciągu minionych trzech dekad powstało przynajmniej kilka obrazów, których akcja rozgrywa się na obszarze objętym skażeniem. Nierzadko są to horrory. W przypadku białoruskiej „Strefy zakazanej” Mitrija Siemionowa-Aliejnikowa rzecz ma się inaczej. To klasyczne kino gatunkowe, męski dramat sensacyjny, który jednak ogląda się w takim napięciu, jakby to był przerażający horror.

więcej »

Ci, co skaczą i fruwają…
Agnieszka ‘Achika’ Szady

27 IX 2020

…na nasz program zapraszają. Tak, znów nie mogłam się oprzeć lekko zmienionemu cytatowi z piosenki. Skakania i fruwania, a także biegania po ścianach w „Mulan” jest dużo, co sprawia, że film jest równie fantastyczno-baśniowy, co kreskówka po tym samym tytułem. Po prostu w inny sposób.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Pudełko nieco przepełnione
— Konrad Wągrowski

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (14)
— Jakub Gałka

Z tego cyklu

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Birdman
— Marcin Knyszyński

Tegoż twórcy

Dark. Darker. Darko
— Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Na rubieżach rzeczywistości: Chorzy na życie
— Marcin Knyszyński

Cokolwiek ci zrobi, nie krzycz
— Marcin Knyszyński

Nie dla zielonych czytelników
— Marcin Knyszyński

Niekoniecznie jasno pisane: W stylu retro
— Marcin Knyszyński

Hardboiled Berserker
— Marcin Knyszyński

Niechciany eskapizm
— Marcin Knyszyński

Sprzątanie po dwudziestym wieku
— Marcin Knyszyński

Na Ziemi bez zmian
— Marcin Knyszyński

Na rubieżach rzeczywistości: Dick w starym stylu
— Marcin Knyszyński

Ofiary popkultury
— Marcin Knyszyński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.