Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 12 czerwca 2021
w Esensji w Esensjopedii

Konstantin Chudiakow
‹Koniec sezonu›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKoniec sezonu
Tytuł oryginalnyКонец сезона
ReżyseriaKonstantin Chudiakow
ZdjęciaAleksandr Kuzniecow
Scenariusz
ObsadaJulia Pieriesild, Julia Snigir, Anna Czipowska, Jewgienij Cyganow, Dmitrij Jendalcew, Andrius Paulavičius, Gabrielė Kuodytė, Siergiej Kołtakow, Natalia Kudriaszowa, Siergiej Djakow, Siergiej Korienkow, Siergiej Tietierin
MuzykaDawid Gołoszczokin
Rok produkcji2019
Kraj produkcjiLitwa, Rosja
Czas trwania94 min
Gatunekmelodramat, thriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

East Side Story: Siostry zniewolone… siostry wyzwolone…
[Konstantin Chudiakow „Koniec sezonu” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Nawiązania do klasycznego dziewiętnastowiecznego dramatu Antona Czechowa „Trzy siostry” są w „Końcu sezonu” aż nadto widoczne. Zresztą autor filmu – jeden z najstarszych aktywnych reżyserów rosyjskich – Konstantin Chudiakow wcale tego nie ukrywa. Z Czechowa żywcem wyjęte są tło obyczajowe i aura dzieła, wszystko pozostałe to już dodana przez scenarzystkę Jelenę Rajską współczesność.

Sebastian Chosiński

East Side Story: Siostry zniewolone… siostry wyzwolone…
[Konstantin Chudiakow „Koniec sezonu” - recenzja]

Nawiązania do klasycznego dziewiętnastowiecznego dramatu Antona Czechowa „Trzy siostry” są w „Końcu sezonu” aż nadto widoczne. Zresztą autor filmu – jeden z najstarszych aktywnych reżyserów rosyjskich – Konstantin Chudiakow wcale tego nie ukrywa. Z Czechowa żywcem wyjęte są tło obyczajowe i aura dzieła, wszystko pozostałe to już dodana przez scenarzystkę Jelenę Rajską współczesność.

Konstantin Chudiakow
‹Koniec sezonu›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKoniec sezonu
Tytuł oryginalnyКонец сезона
ReżyseriaKonstantin Chudiakow
ZdjęciaAleksandr Kuzniecow
Scenariusz
ObsadaJulia Pieriesild, Julia Snigir, Anna Czipowska, Jewgienij Cyganow, Dmitrij Jendalcew, Andrius Paulavičius, Gabrielė Kuodytė, Siergiej Kołtakow, Natalia Kudriaszowa, Siergiej Djakow, Siergiej Korienkow, Siergiej Tietierin
MuzykaDawid Gołoszczokin
Rok produkcji2019
Kraj produkcjiLitwa, Rosja
Czas trwania94 min
Gatunekmelodramat, thriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Dramaty Antona Czechowa miały to do siebie, że chociaż nie działo się w nich praktycznie nic, to jednak wydarzało tak wiele. Nie inaczej jest z najnowszym obrazem Konstantina Pawłowicza Chudiakowa. Jego fabuła rozgrywa się powoli, codzienność bohaterów rozpływa się w – mimo wszystko mało błogim – nicnierobieniu, ale widz i tak ma pewność, że wszystko zmierza do dramatycznego końca. Jak w „Spalonych słońcem” (1995) Nikity Michałkowa, choć akurat tam nastrój dramatów Czechowa został wykorzystany perfekcyjnie. Chudiakow do tego poziomu, niestety, się nie zbliżył. Ale też nie miał chyba takich ambicji – nie kręcił w końcu wielkiego fresku na tematy narodowe, lecz… melodramat z elementami sensacyjnego thrillera. Oparty na założeniu zapożyczonym z „Trzech sióstr” (1901) film Konstantina Pawłowicza po raz pierwszy pokazany został w sierpniu ubiegłego roku na festiwalu „Okno na Europę” w Wyborgu; w Polsce zaprezentowano go trzy miesiące później podczas trzynastej edycji „Sputnika”, natomiast do kin rosyjskich trafił dopiero na początku grudnia, krótko przed pandemią koronawirusa.
„Koniec sezonu” to również jeden z ostatnich obrazów wyprodukowanych przez zmarłego w czerwcu 2018 roku słynnego radzieckiego i rosyjskiego reżysera i scenarzystę Stanisława Goworuchina („Weekend”, „Koniec pięknej epoki”), który oczywiście nie doczekał premiery. Zdjęcia kręcono na Litwie i tam też została umieszczona akcja. Jelena, Wiera i Anna to właśnie Czechowowskie „trzy siostry”, które szczęśliwe dzieciństwo spędziły w Moskwie jeszcze w czasach radzieckich. Ich ojciec był zawodowym wojskowym, oficerem Moskiewskiego Okręgu Wojskowego; jeszcze przed upadkiem ZSRR został wysłany do Pribałtiki, dokąd przeniósł się zresztą z całą rodziną. A potem komunizm upadł, narodziła się niepodległa Litwa – i tak już zostało; droga powrotu do ojczyzny została, jak się wydaje, na zawsze odcięta. Po latach rodzice umarli, a Jelenie, Wierze i Annie pozostały jedynie wspomnienia o dawnym szczęśliwym życiu i marzenia o przenosinach do stolicy. Z czasem coraz mniej realne.
Jelena – najstarsza z sióstr, prawie czterdziestoletnia – wyszła za mąż za Litwina, mieszkającego po sąsiedzku Donatasa. Kiedyś był on lekarzem, teraz w domu należącym do nieżyjącego już teścia prowadzi z żoną pensjonat, wynajmuje pokoje turystom. Jego siostra, Brigitta, żyjąca w okazałej willi „za płotem”, nie rozumie wyboru brata – przecież ich ojciec walczył z władzą radziecką, zginął z rąk Sowietów, a Donatas ożenił się z córką wojskowego, który – w znaczeniu symbolicznym – pomagał niewolić Litwinów. Dawne animozje, choć nie są już tak ostre jak przed laty, wciąż powracają. Także teraz, gdy Brigitta jest zmuszona przenieść się na dłuższy czas do brata i szwagierki (oraz jej dwóch sióstr), ponieważ jej willę wynajął przybysz z Moskwy, typowy „nowy Ruski”. Płaci dobrze, ale postawił warunek – właścicielka musi się na czas jego pobytu wynieść. Ten nieznajomy, Boris, jest jednak bardzo dobrze znany Wierze – odpoczywał tu już kiedyś i nawiązał z nią romans. Po jego wyjeździe kobieta – wrażliwa artystka-malarka – wpadła w depresję i do dzisiaj nie potrafi dojść do siebie.
Boris nie zamierza jednak rezygnować ze znajomości z nią. Przyjeżdża po to, aby zaproponować jej wspólne życie. Dla niego wiąże się to z ogromnym ryzykiem, którego nie ukrywa przed kochanką. Ma przecież w Moskwie żonę, a jego teściem jest wspólnik w interesach, „straszny człowiek”, jeden z tych, na prośby których nigdy nie odpowiada się „nie”, a tylko: „tak jest!”. Wiera gotowa jest zaryzykować. Oboje nie zdają sobie jednak sprawy z tego, że śladem Borisa podążają bardzo niebezpieczni ludzie. Intryga kryminalna zostaje przez scenarzystkę filmu, Jelenę Rajską (rocznik 1957), bardzo mocno wpisana w tło obyczajowe. Dla „Końca sezonu” równie istotne jak to, co stanie się ostatecznie z Borisem, jest to, co dzieje się każdego dnia z siostrami. Jelena i Donatas od lat starają się o dziecko, którego ona urodzić nie może, co w ambitnym mężczyźnie wywołuje głęboką frustrację i sprawia, że miota się on między miłością a nienawiścią do żony. Najmłodsza z sióstr, Anna, subtelna i uduchowiona, praktycznie każdego roku zakochuje się w mężczyźnie, który spędza u nich wakacje. Wierzy w to, że kiedyś któryś z nich okaże się księciem na białym koniu i zabierze ją stąd do lepszego życia. Teraz wybór pada na Igora, który rozdarty jest między zadaniem, jakie mu powierzono, a uczuciem do Anny.
„Koniec sezonu” ma niezwykły klimat, w stworzeniu którego reżyserowi pomogła aura panująca nad litewskim wybrzeżem Bałtyku w tej specyficznej porze roku, kiedy bezpowrotnie odchodzi już lato, a przychodzi jesień. W jej podkreśleniu istotną rolę odegrały zdjęcia, za które odpowiadał doświadczony Aleksandr Kuzniecow, etatowy operator Karena Szachnazarowa („Sala numer 6”, „Biały Tygrys”, „Anna Karenina. Historia Wrońskiego”), jak również muzyka skomponowana przez jazzowego multiinstrumentalistę Dawida Gołoszczokina. A jednak dziełu Chudiakowa daleko jest do wybitności. Wiekowy już reżyser (pracując nad „Końcem sezonu” Konstantin Pawłowicz miał osiemdziesiąt lat!), po upadku Związku Radzieckiego realizujący przede wszystkim (choć nie tylko) seriale, popadł w manierę charakterystyczną dla „małego ekranu”. Manierę dosłowności i przesadnego miejscami melodramatyzmu. Filmowi nie przysłużył się także skromny budżet, sprawiający, że bardzo dramatyczna – kluczowa dla fabuły scena – wypada mało realistycznie. Należy jednak podkreślić, że w warunkach, jakie zostały mu stworzone, Chudiakow osiągnął maksymalny efekt.
Na uwagę natomiast na pewno zasługuje obsada filmu. W Czechowowskie „trzy siostry” – Jelenę, Wierę i Annę – wcieliły się odpowiednio: Julia Pieriesild („Bitwa o Sewastopol”, „Sheena667”), Julia Snigir („Przenicowany świat”, „Dolina róż”) oraz Anna Czipowska („Czysta sztuka”, „Blockbuster”). W Borisa, zakochanego w Wierze do tego stopnia, że gotowy jest narazić się na śmiertelne niebezpieczeństwo, wcielił się Jewgienij Cyganow („Odessa”, „Bestia”), w letnika Siergieja – zmarły na początku września tego roku Siergiej Kołtakow („Legenda o Kołowracie”, „Związek Ocalenia”), natomiast w jego schorowaną małżonkę Nataszę – Natalia Kudriaszowa („Salut 7”, „Człowiek, który zaskoczył wszystkich”). Młody Igor, zawracający w głowie Annie, ma twarz Dmitrija Jendalcewa („22 minuty”, „Koniec pięknej epoki”), a Donatas – mąż Jeleny – Litwina (rodem z Wilna) Andriusa Paulavičiusa („Sobibór”, „Bez przebaczenia”).
koniec
1 listopada 2020

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Mordercy: Odc. 2. Kto morduje kobiety?
Sebastian Chosiński

11 VI 2021

Drugi odcinek „Morderców” Dawida Tkebuczawy rozwiewa jedną wątpliwość. „Rewizor” z Mińska, podpułkownik Leonid Ipatjew, zyskuje pewność, że od co najmniej dziesięciu lat w Witebsku i okolicach bezkarnie grasuje seryjny zabójca, który dusi kobiety. Miejscowa policja i prokuratura nie łączą jednak ze sobą popełnionych w tym czasie zbrodni, a dużą winę za to ponosi prokurator Szachnowicz.

więcej »

Przełęcz Diatłowa: Odc. 7. Nie zawsze warto okazywać litość
Sebastian Chosiński

10 VI 2021

Prowadząc bardzo skrupulatnie dochodzenie w sprawie śmierci „diatłowców”, major KGB Oleg Kostin eliminuje kolejne hipotezy, aby w finale odcinka siódmego przedstawić tę najbardziej prawdopodobną (choć dla zwolenników teorii spiskowych nie do przyjęcia). Na tym jednak serial „Przełęcz Diatłowa” wcale się nie kończy.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: W okupowanym Kijowie
Sebastian Chosiński

9 VI 2021

Zrealizowany z okazji pięćdziesiątej rocznicy powstania Czeka (które w kolejnych latach przekształcało się w OGPU, NKWD i wreszcie KGB) dramat wojenny Timofieja Lewczuka „Dwa lata nad przepaścią” opowiada o walce komunistycznego ruchu oporu w okupowanym przez nazistów Kijowie. Dlatego też na jego główną postać wyrasta bohaterski „czekista” – Iwan Kudria, którego uhonorowano nawet zaszczytnym tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Życie na pozór
— Sebastian Chosiński

Bohaterka bez czy ze skazą?
— Sebastian Chosiński

Pojedynek snajperów
— Sebastian Chosiński

W mordę Smiersza!
— Sebastian Chosiński

Historie współczesne
— Sebastian Chosiński

Z gór Ałtaju na Krym
— Sebastian Chosiński

Uważaj z kim i jak!
— Sebastian Chosiński

Nie wchodź do lasu!
— Sebastian Chosiński

„Zwyczajny” komunizm
— Sebastian Chosiński

Andriej Tarkowski oczyma… dziecka
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.