Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 3 grudnia 2020
w Esensji w Esensjopedii

Tigran Saakian
‹Oderwani›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułOderwani
Tytuł oryginalnyОтрыв
ReżyseriaTigran Saakian
ZdjęciaSiergiej Dyszuk
Scenariusz
ObsadaIrina Antonienko, Andriej Nazimow, Denis Kosiakow, Ingrid Olierinska, Michaił Filippow, Władimir Gusiew, Jelena Wietrowa, Wiktoria Piatakina, Siergiej Todorow, Aleksandr Nikitczenko
MuzykaAleksiej Czincow
Rok produkcji2018
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania82 min
Gatunekdramat, thriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

East Side Story: Wisząc nad przepaścią
[Tigran Saakian „Oderwani” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Po premierze „Oderwanych” zarzucano ormiańskiemu reżyserowi Tigranowi Saakianowi, że nakręcił film, który jest plagiatem. I nawet jeśli jest w tych zarzutach odrobina (czy może trochę więcej) prawdy, nie zmienia to faktu, że pełnometrażowy debiut przybysza z Kaukazu ogląda się z zainteresowaniem i w napięciu przez prawie półtorej godziny. Czego chcieć więcej od rozrywkowego kina sensacyjnego?

Sebastian Chosiński

East Side Story: Wisząc nad przepaścią
[Tigran Saakian „Oderwani” - recenzja]

Po premierze „Oderwanych” zarzucano ormiańskiemu reżyserowi Tigranowi Saakianowi, że nakręcił film, który jest plagiatem. I nawet jeśli jest w tych zarzutach odrobina (czy może trochę więcej) prawdy, nie zmienia to faktu, że pełnometrażowy debiut przybysza z Kaukazu ogląda się z zainteresowaniem i w napięciu przez prawie półtorej godziny. Czego chcieć więcej od rozrywkowego kina sensacyjnego?

Tigran Saakian
‹Oderwani›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułOderwani
Tytuł oryginalnyОтрыв
ReżyseriaTigran Saakian
ZdjęciaSiergiej Dyszuk
Scenariusz
ObsadaIrina Antonienko, Andriej Nazimow, Denis Kosiakow, Ingrid Olierinska, Michaił Filippow, Władimir Gusiew, Jelena Wietrowa, Wiktoria Piatakina, Siergiej Todorow, Aleksandr Nikitczenko
MuzykaAleksiej Czincow
Rok produkcji2018
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania82 min
Gatunekdramat, thriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Ten obraz, do którego „Oderwani” są najczęściej przyrównywani, to amerykański dreszczowiec „Frozen” (2010) Adama Greena. Opowiedziana jest w nim historia trojga snowboardzistów, którzy zostają uwięzieni na wyciągu krzesełkowym. A wokół tylko góry, śnieg, mróz i zamknięty na kilka dni kurort. Podobna historia przydarza się bohaterom pełnometrażowego debiutu Tigrana Saakiana, który jest kolejnym z całkiem licznego grona zdolnych ormiańskich reżyserów filmowych, próbujących robić karierę w Rosji, jak również w Ameryce Północnej (patrz także: Sarik Andreasian, Karen Oganesian czy Tigran Keosajan). Saakian zadebiutował przed pięcioma laty zrealizowaną do spółki z Jewgienijem Juranowem krótkometrażówką „Dobra robota”, która zgarnęła mnóstwo nagród na międzynarodowych festiwalach i przeglądach, co z kolei otworzyło mu drogę do serc i kieszeni szefostwa petersburskiej wytwórni STV i osobiście producenta Siergieja Sieljanowa.
Zdjęcia, jeśli wierzyć doniesieniom, kręcono w położonej niedaleko od Moskwy – w rejonie podolskim – wsi Dubrowicy, a premiera filmu odbyła się w Walentynki ubiegłego roku. Szybko też sprzedano „Oderwanych” do innych krajów, między innymi Wietnamu, Japonii, Meksyku, Kolumbii, a w Niemczech wydano ich na DVD. I w sumie trudno temu się dziwić, ponieważ jest to, mimo wszystkich schematów i nawiązań do innych dzieł, niezłe kina sensacyjne, łączące elementy (melo)dramatu z thrillerem. Pięcioro przyjaciół wybiera się do zimowego kurortu, gdzie planuje spędzić w niezwykły sposób Sylwestra i przywitać Nowy Rok. Denis i Wika są parą, podobnie zresztą Kirył i Katia; tym piątym jest natomiast podkochujący się potajemnie w Katierinie – Roma. Kirył, najbardziej stateczny i odpowiedzialny z całego grona, głowę, zamiast nieskrępowaną zabawą, ma zaprzątniętą czymś zupełnie innym – główkuje właśnie, jak oświadczyć się swojej dziewczynie. Tym bardziej że na wieści z miłosnego frontu niecierpliwie czekają również jego najbliżsi, matka i siostra.
Po dotarciu na miejsce okazuje się, że choć Denis już wcześniej dogadywał się w sprawie przetransportowania ich nocą kolejką linową na szczyt, nic nie jest przygotowane, a wyciąg nie działa od paru godzin. Dopiero łapówka sprawia, że technik obsługujący stację zgadza się wyekspediować przyjaciół w góry. Kirył w ostatniej chwili rezygnuje – eskapada wydaje mu się nazbyt szalona; wolałby ten czas spędzić z Katią w hotelowym pokoju. Niestety, ona nie ma zamiaru rezygnować z zabawy, w efekcie mężczyzna wraca do hotelu, a pozostała czwórka pakuje się do wagoniku. Nieprzewidziane okoliczności sprawiają jednak, że nie docierają na miejsce – wypadek doprowadza do odcięcia zasilania i uwięzienia turystów nad śnieżną przepaścią. Z powodu braku zasięgu nie mogą też nikogo powiadomić, co się stało. Wszystko wskazuje na to, że czeka ich kilka godzin spędzonych w niesprzyjających warunkach. Mogą się pocieszać jedynie zabranym z sobą szampanem, kawiorem i innymi smakołykami.
Z czasem staje się jednak coraz bardziej oczywiste, że pomoc szybko nie nadejdzie, grozi im więc zamarznięcie. Chyba że komuś uda się opuścić wagonik i wezwać pomoc. Gdy czworo młodych ludzi staje w obliczu bardzo realnego zagrożenia, zaczynają pękać hamulce moralne, dają o sobie znać zadawnione konflikty i wzajemna niechęć; buzują emocje, które w podobnych sytuacjach zawsze są złym doradcą. A dzieje się to – co warto podkreślić – w klaustrofobicznej przestrzeni wagoniku, w którym nie ma się gdzie ukryć i trudno nawet pomarzyć o intymności. Choć za scenariusz „Oderwanych” odpowiada aż siedem osób (wśród nich jest i reżyser, i odtwórca jednej z głównych ról), obraz Saakiana wcale nie rozłazi się w szwach; przeciwnie, jest zwartą opowieścią o tchórzostwie i szaleństwie, odwadze i odpowiedzialności – w obliczu sytuacji ekstremalnej, gdy śmierć ma nas na wyciągnięcie ręki. Wzajemne relacje między bohaterami są pokazane w taki sposób, że nie drażnią uproszczeniami i nawet jeśli domyślamy się, co zdarzy się za kwadrans czy pół godziny i jaki będzie finał całej historii – to i tak z zainteresowaniem i w napięciu śledzimy wydarzenia.
Saakian poskładał swój film z wątków obecnych w kinie katastroficznym od lat, a jednak udało mu się zrobić to w sposób intrygujący, przydając obrazowi świeżości. To w głównej mierze zasługa młodych aktorów, którzy przekonująco wypadają na ekranie. A należy pamiętać, że kompletując obsadę, Ormianin nie mógł grymasić ani przebierać w propozycjach. Sięgnął więc po artystów, których gaże pozwalały na zatrudnienie przy projekcie, jaki trudno zaliczyć do wysokobudżetowych. Większość budżetu bowiem i tak trzeba było przeznaczyć na efekty specjalne (zresztą całkiem przyzwoite). Katię zagrała Irina Antonienko („Najczarniejsza godzina”, „Dziadek Mróz. Bitwa magów”), Kiryła – Andriej Nazimow („Partner”, „Inwazja”), Wikę – Ingrid Olierinska („Słoń”), Denisa – Denis Kosiakow (absolwent moskiewskiej Wyższej Szkoły Teatralnej imienia Borisa Szczukina sprzed szesnastu lat, a obecnie głównie gwiazda rozrywkowych programów telewizyjnych), natomiast Romę – Michaił Filippow (dotąd robiący przede wszystkim karierę serialową).
Za zdjęcia odpowiadał Siergiej Dyszuk, który wykonał swoje zadanie na tyle umiejętnie i profesjonalnie, że chwilę później zatrudniono go przy „Komie” (2020) – wysokobudżetowym widowisku fantastycznonaukowym. Ścieżka dźwiękowa, obficie okraszona mniej lub bardziej przebojowymi piosenkami, wyszła z kolei spod ręki Aleksieja Czincowa („Bez pożegnania”) – i jest akurat tym elementem składowym filmu, który najkrócej pozostaje w pamięci.
koniec
15 listopada 2020

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Ręka rękę myje
Sebastian Chosiński

2 XII 2020

Spośród wszystkich twórców kultowych w Związku Radzieckim komedii to właśnie biografia autora „Ty dla mnie, ja dla ciebie” naznaczona jest największymi nieszczęściami i traumami. Od kilku lat spędzonych w więzieniu (zresztą słusznie) aż po wieloletnie, zakończone samobójstwem, zmagania z nieuleczalną chorobą. Kto został tak ciężko doświadczony przez los? Aleksandr Sieryj.

więcej »

East Side Story: Rambo wchodzi jak smok
Sebastian Chosiński

29 XI 2020

To nie jest film, który można uznać za bardzo dobry. Spokojnie da się go przypisać do kina klasy B. A jednak sensacyjny „Rosyjski nalot” Denisa Kriuczkowa, mimo że wszystko jest w nim umowne, ogląda się z zapartym tchem niemal od pierwszej do ostatniej minuty. Jest bowiem pokazaną z przymrużeniem oka opowieścią z pogranicza „Wejścia smoka” i „Wściekłych psów”, a z przykładów nam bliższych – „Fabryki” Jurija Bykowa i „Psów” Władysława Pasikowskiego.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Zanim wybije północ. Ta Północ!
Sebastian Chosiński

25 XI 2020

W Związku Radzieckim istniała tradycja realizacji komedii obyczajowych, których akcja rozgrywała się w okresie noworocznym. Przodował w tym Eldar Riazanow, który praktycznie w każdej dekadzie swojej kariery reżyserskiej dostarczał spragnionym dobrej zabawy widzom jeden taki obraz. W latach 60. był to „Zakręt szczęścia” – opowieść, jak wiele z jego filmów, oparta na autentycznym wydarzeniu.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Rambo wchodzi jak smok
— Sebastian Chosiński

Obłomow naszych czasów
— Sebastian Chosiński

Krew jak słona woda
— Sebastian Chosiński

Siostry zniewolone… siostry wyzwolone…
— Sebastian Chosiński

O burłaku, który w piłkę grać potrafił
— Sebastian Chosiński

Bieło jak Gandalf, Czerno jak Thanos
— Sebastian Chosiński

Nasza najmniejsza ojczyzna
— Sebastian Chosiński

Gdy życie staje się cyrkiem…
— Sebastian Chosiński

Przyjaźń w Strefie Wykluczenia
— Sebastian Chosiński

Mroczne Miasto Petersburg
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Tu miejsce na labirynt…: W ramionach Górskiej Pani
— Sebastian Chosiński

Klasyka kina radzieckiego: Ręka rękę myje
— Sebastian Chosiński

W pięknej krainie wśród jezior
— Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Przystanek w drodze
— Sebastian Chosiński

Hołd
— Sebastian Chosiński

PRL w kryminale: Do sześciu razy sztuka
— Sebastian Chosiński

Klasyka kina radzieckiego: Zanim wybije północ. Ta Północ!
— Sebastian Chosiński

Piękno nie umiera nigdy
— Sebastian Chosiński

Komeda filmowy i symfoniczny
— Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Chilijski łącznik
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.