Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Anastazja Palczikowa
‹Masza›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMasza
Tytuł oryginalnyМаша
ReżyseriaAnastazja Palczikowa
ZdjęciaDaniił Fomiczow
Scenariusz
ObsadaPolina Guchman, Anna Czipowska, Maksim Suchanow, Olga Guliewicz, Aleksandr Miziew, Maksim Saprykin, Siergiej Dwojnikow, Olga Fiedotowa, Aleksandr Zwiozdin, Siergiej Borisow, Dmitrij Właskin, Siergiej Kuzniecow, Anastazja Palczikowa
Rok produkcji2020
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania86 min
Gatunekdramat, kryminał
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

East Side Story: Piękna i bestie
[Anastazja Palczikowa „Masza” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Wielu Rosjan ma złe wspomnienia z lat 90. ubiegłego wieku, które postrzega jako epokę totalnego chaosu i anarchii. Kojarzą im się głównie z biedą i szerzącym się na każdym kroku bandytyzmem. Scenarzystka Anastazja Palczikowa postanowiła w swoim reżyserskim debiucie – dramacie kryminalnym „Masza” – spojrzeć na tamte czasy z pewną nostalgią, ale nie zapominając przy tym o mrocznych stronach rzeczywistości.

Sebastian Chosiński

East Side Story: Piękna i bestie
[Anastazja Palczikowa „Masza” - recenzja]

Wielu Rosjan ma złe wspomnienia z lat 90. ubiegłego wieku, które postrzega jako epokę totalnego chaosu i anarchii. Kojarzą im się głównie z biedą i szerzącym się na każdym kroku bandytyzmem. Scenarzystka Anastazja Palczikowa postanowiła w swoim reżyserskim debiucie – dramacie kryminalnym „Masza” – spojrzeć na tamte czasy z pewną nostalgią, ale nie zapominając przy tym o mrocznych stronach rzeczywistości.

Anastazja Palczikowa
‹Masza›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMasza
Tytuł oryginalnyМаша
ReżyseriaAnastazja Palczikowa
ZdjęciaDaniił Fomiczow
Scenariusz
ObsadaPolina Guchman, Anna Czipowska, Maksim Suchanow, Olga Guliewicz, Aleksandr Miziew, Maksim Saprykin, Siergiej Dwojnikow, Olga Fiedotowa, Aleksandr Zwiozdin, Siergiej Borisow, Dmitrij Właskin, Siergiej Kuzniecow, Anastazja Palczikowa
Rok produkcji2020
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania86 min
Gatunekdramat, kryminał
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Rosjanie – przynajmniej w filmie – lubią wracać do tych szalonych czasów. Czasów, kiedy upadał Związek Radziecki i rodziła się nowa Rosja. Kiedy powstawały lokalne mafie, trzęsące nawet najmniejszymi miasteczkami w kraju. Kiedy wyrastały fortuny, jakie nawet dzisiaj trudno byłoby sobie wyobrazić. Choć gwoli ścisłości pierwsze obrazy przedstawiające o, co może się stać, kiedy w Kraju Rad ostatecznie upadnie komunizm, kręcono już w epoce Michała Gorbaczowa, u schyłku tak zwanej „pierestrojki”. Wystarczy wspomnieć o „Worach w zakonie” (1988) Jurija Kary bądź „Kryminalnym kwartecie” (1989) Aleksandra Muratowa, czyli dziełach, jakie na swój sposób, wyprzedziły epokę. Pierwszym kinowym podsumowaniem przemian mających miejsce w Rosji Borisa Jelcyna, to jest w latach 90. XX wieku, były kultowe „Córki mafii” (2001) Siergieja Bodrowa młodszego. Po latach do tematu tego powrócił Boris Akopow w mocnym i budzącym grozę „Byku” (2019). A teraz jeszcze dołączyła do nich Anastazja Palczikowa.
Palczikowa (rocznik 1982) nie ma wielkiego doświadczenia w branży filmowej, ale paroma rzeczami na pewno może się pochwalić. W 2008 roku ukończyła wydział scenariuszowy moskiewskiego Wszechrosyjskiego Państwowego Instytutu Kinematografii i od tamtego momentu musiała czekać kilka lat na możliwość wykazania się talentem. Ten moment nadszedł wraz z realizacją dramatu obyczajowego (z wątkami politycznymi) Władimira Mirzojewa „Nazywali ją Mumu” (2015), którego była scenarzystką. Rok później premierę miał natomiast „Bolszoj” (2016) Walerija Todorowskiego, którego Palczikowa była współautorką. Aż wreszcie nadszedł moment, kiedy postanowiła ona zadebiutować jako reżyserka. Biorąc oczywiście na warsztat własny tekst. Premiera „Maszy” miała miejsce 1 kwietnia tego roku, choć na festiwalach pokazywano go już w roku ubiegłym. Chociażby podczas Kinotawru, gdzie obraz zyskał nominację do Grand Prix, a jego twórczyni odebrała laur za najlepszy debiut. Z kolei na zakończonym niedawno, bo w listopadzie, warszawskim „Sputniku nad Polską” jury przyznało filmowi drugą nagrodę.
Akcja „Maszy” – tytuł jest zarazem imieniem głównej bohaterki – rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych: w drugiej połowie lat 90. ubiegłego wieku, gdy Masza jest zaledwie trzynastoletnią dziewczynką, oraz współcześnie. Ważniejsze jednak jest to, co działo się wcześniej, tam bowiem tkwią zalążki późniejszego dramatu. Przemiany społeczne, polityczne i przede wszystkim gospodarcze, jakie nastąpiły w Rosji po rozpadzie ZSRR i przejęciu władzy przez Jelcyna, jednych uczyniły niewyobrażalnie bogatymi, innych strąciły na samo dno. „Uroków” kapitalistycznej transformacji doświadczyła między innymi rodzina Maszy. Nadia, jej matka, straciła pracę, kiedy zamknięto fabrykę. Konstantin, ojciec dziewczynki, odszedł i założył nową rodzinę i teraz głównie jej poświęca czas. Zajmując się pokątnym handlem, też jednak nie zarabia kokosów. Jedyną wartościową rzeczą, jaką posiada, jest mieszkanie w bloku. Nadii bardzo zależy na tym, aby przepisał je na Maszę – dałoby to jej córce pewniejszy start w dorosłość.
Nieporównywalnie lepiej radzi sobie w nowej rzeczywistości brat Nadii i zarazem wujek Maszy. Porzucona przez ojca i zaniedbana przez matkę, to u niego dziewczynka szuka bezpiecznej przystani. On zresztą traktuje ją jak rodzoną córkę. Stara się chronić przed światem zewnętrznym i pomaga realizować największą pasję nastolatki, jaką jest śpiew. Masza marzy o karierze piosenkarki; chciałaby w przyszłości występować na scenie i śpiewać – oj, zdziwicie się! – standardy jazzowe. Wujek, przez wszystkich wokół nazywany Ojcem Chrzestnym (co ma oczywiście dwojakie znaczenie), rozpieszcza dziewczynę, ale też w stu procentach kontroluje jej życie. Czego się obawia? Konkurencji! Jest przecież lokalnym gangsterem. O bezpieczeństwo dziewczynki dzień i noc dbają bandyci pozostający na jego usługach. Są bezwzględnymi „żołnierzami”, gotowymi na skinięcie palcem swego szefa skatować kogoś do nieprzytomności bądź wpakować go do grobu.
Czy w takiej atmosferze można mówić o spokojnym dzieciństwie? Mimo to dziewczynka pragnie funkcjonować normalnie: mieć przyjaciół, chłopaka, dom. Wszystkie plany i zamierzenia weryfikuje jednak okrutna rzeczywistość, która mrocznym cieniem kładzie się na życie dorosłej już Maszy (zakończenie tej historii ma miejsce w czasach współczesnych). Anastazja Palczikowa zaskakująco umiejętnie przechodzi od subtelnej opowieści o dorastaniu (i wszystkich związanym z tym atrybutach: ciekawości świata, pierwszej miłości, nieśmiałych pocałunków) do brutalnej gangsterskiej rozgrywki. W efekcie jej film jest tyleż młodzieżowym melodramatem, co niepozbawionym nostalgii mrocznym kryminałem. Ale nade wszystko wiele mówi o latach 90. – wielkich nadziejach, jakie niosła ze sobą epoka postkomunizmu, i ostatecznych rozczarowaniach, jakie stały się udziałem większości obywateli byłego Związku Radzieckiego. Tytułowa bohaterka rozprawia się z własnymi złudzeniami, by móc wreszcie zacząć nowe życie. Ta rozprawa – jak w klasycznym amerykańskim westernie – ma zaś znaczenie czysto symboliczne, bo prowadzi do oczyszczenia.
W roli dorosłej Maszy reżyserka obsadziła Annę Czipowską („Czysta sztuka”, „Ingerencja”), natomiast trzynastoletnią bohaterkę zagrała Polina Guchman („Iwan”), obecnie – od 2019 roku – uczennica szkoły baletowej. W kochającego wujka, a w rzeczywistości bezwzględnego mafiosa wcielił się charyzmatyczny Maksim Suchanow („Wiking”, „Hipnoza”). Na drugim planie możemy z kolei zobaczyć między innymi Aleksandra Miziewa („Pojedynek”) jako jednego z ochroniarzy wujka Maszy, nastoletniego Maksima Saprykina („Lew Jaszyn. Bramkarz moich marzeń”, „Dzika Liga”) w roli Sierioży, ukochanego dziewczyny, wreszcie Siergieja Borisowa („Lewiatan”, „Niemiłość”), który swą twarz podarował ojcu dziewczynki. Za zdjęcia odpowiadał początkujący operator Gleb Fiłatow („Byku”, serial „Przełęcz Diatłowa”), natomiast w ścieżce dźwiękowej, która jest kolejną mocną stroną debiutu Anastazji Palczikowej, wykorzystano – co w kontekście fabuły jest jak najbardziej zrozumiałe – jazzowe standardy.
koniec
26 grudnia 2021

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

East Side Story: Gwiaździsty sztandar ponad wody Newy
Sebastian Chosiński

16 I 2022

To nie proste: z dnia na dzień porzucić dotychczasowe życie (niekoniecznie nawet najszczęśliwsze i najbardziej ustabilizowane) i zacząć nowe w zupełnie innym kraju, tysiące kilometrów od rodzinnych stron. A na to właśnie decyduje się bohaterka dramatu obyczajowego Aleksandra Mołocznikowa „Powiedz jej”, która na dodatek chce zostawić w Rosji męża i zabrać ze sobą ich jedynego syna.

więcej »

Rozwalanie ścian tyłkiem i inne rozterki czterdziestolatków
Agnieszka ‘Achika’ Szady

15 I 2022

Niech nikogo nie zwiedzie kpiarski tytuł recenzji. „Matrix: Zmartwychwstania” jest filmem głęboko symbolicznym i stuprocentowo poważnym.

więcej »

Devs: Odc. 3. W tym szaleństwie jest metoda
Marcin Mroziuk

14 I 2022

Wprawdzie Lily odrzuciła propozycję rosyjskiego szpiega, ale to wcale nie oznacza, że zrezygnuje z prowadzenia prywatnego śledztwa w sprawie śmieci Sergeia. Inną sprawą jest to, że jej zachowanie w tym odcinku początkowo wprawia nas w zdumienie.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.