Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 maja 2022
w Esensji w Esensjopedii

Duccio Tessari
‹Nieuchwytny morderca›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNieuchwytny morderca
Tytuł oryginalnyUna farfalla con le ali insanguinate
Dystrybutor Netflix
ReżyseriaDuccio Tessari
ZdjęciaCarlo Carlini
Scenariusz
ObsadaHelmut Berger, Giancarlo Sbragia, Evelyn Stewart [Ida Galli], Silvano Tranquilli, Wendy D’Olive, Günther Stoll, Lorella De Luca, Wolfgang Preiss, Carole André, Peter Shepherd, Gabriella Venditti, Stefano Oppedisano
MuzykaGianni Ferrio, Piotr Czajkowski
Rok produkcji1971
Kraj produkcjiWłochy
Czas trwania99 min
Gatunekdramat, kryminał
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Zabić na początku i zabić na końcu
[Duccio Tessari „Nieuchwytny morderca” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Nieuchwytny morderca” to kolejny – po „Tonym Arzencie” – włoski dramat kryminalny Duccia Tessariego, jaki znalazł się w ofercie Netflixa. Film utrzymany jest w stylu thrillerów Hitchcocka i równie, jak najlepsze dzieła brytyjskiego mistrza, zaskakujący.

Sebastian Chosiński

Zabić na początku i zabić na końcu
[Duccio Tessari „Nieuchwytny morderca” - recenzja]

„Nieuchwytny morderca” to kolejny – po „Tonym Arzencie” – włoski dramat kryminalny Duccia Tessariego, jaki znalazł się w ofercie Netflixa. Film utrzymany jest w stylu thrillerów Hitchcocka i równie, jak najlepsze dzieła brytyjskiego mistrza, zaskakujący.

Duccio Tessari
‹Nieuchwytny morderca›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNieuchwytny morderca
Tytuł oryginalnyUna farfalla con le ali insanguinate
Dystrybutor Netflix
ReżyseriaDuccio Tessari
ZdjęciaCarlo Carlini
Scenariusz
ObsadaHelmut Berger, Giancarlo Sbragia, Evelyn Stewart [Ida Galli], Silvano Tranquilli, Wendy D’Olive, Günther Stoll, Lorella De Luca, Wolfgang Preiss, Carole André, Peter Shepherd, Gabriella Venditti, Stefano Oppedisano
MuzykaGianni Ferrio, Piotr Czajkowski
Rok produkcji1971
Kraj produkcjiWłochy
Czas trwania99 min
Gatunekdramat, kryminał
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Kiedy Duccio Tessari (1926-1994) przystępował do pracy nad „Nieuchwytnym mordercą” (1971), założył sobie, że wszystko musi mieć z najwyższej półki: intrygujący scenariusz z zaskakującą puentą, świetną ścieżkę dźwiękową, artystyczne zdjęcia i wybitnych, choć niekiedy jeszcze na dorobku, aktorów, którzy współpracowali z najlepszymi twórcami w Italii. Przekonał więc producentów, by nie żałowali środków na żaden z tych elementów. W zamian oddał im produkt bardzo wysokiej jakości – jeden z najlepszych thrillerów psychologicznych sprzed epoki giallo. Za fabułę inspirowaną jedną z powieści klasyka anglo-amerykańskiego kryminału Edgara Wallace’a odpowiadał, oprócz Tessariego, Gianfranco Clerici, który po wielu filmach przygodowych (z takimi bohaterami, jak Zorro czy Tarzan) zaczął specjalizować się w dramatach kryminalnych (aczkolwiek dekadę później zasłynie jeszcze kontrowersyjnym horrorem „Cannibal Holokaust”). Muzykę skomponował Gianni Ferrio – nie tylko jeden z najpłodniejszych twórców soundtracków na Półwyspie Apenińskim, ale też autor wielu przebojowych piosenek (z „Parole, parole” na czele). Jakby tego było mało, wykorzystano również fragmenty słynnego „I koncertu fortepianowego b-moll, op. 23” (1874-1875) Piotra Czajkowskiego.
Wysmakowane zdjęcia są natomiast dziełem Carla Carliniego (urodzonego w 1920 roku i wciąż żyjącego), który wcześniej współpracował z reżyserami tej miary, co Federico Fellini („Wałkonie”, 1953; „La strada”, 1954) oraz Roberto Rossellini („Strach”, 1954; „Generał della Rovere”, 1959; „Noc nad Rzymem”, 1960). Z taką ekipą to nie mogło się nie udać. Zatem: udało się! Otwarcie jest jak u Alfreda Hitchcocka: w parku w centrum Bergamo zostaje zamordowana młoda i piękna dziewczyna – nastoletnia Françoise Pigaut (w tej roli Carole André, która zaliczyła epizod w „Satyriconie” Felliniego i większą rolę w „Śmierci w Wenecji” Luchina Viscontiego). Spieszyła właśnie na spotkanie z chłopakiem, któremu chciała podarować płytę z koncertem fortepianowym Czajkowskiego. Nie zdążyła – morderca zadał jej kilkanaście ciosów nożem, zepchnął ze skarpy i uciekł. Z oddalenia widziało go kilka osób: kobieta siedząca w samochodzie z kochankiem, uliczny sprzedawca balonów, mężczyzna zamykający okno w mieszkaniu z obawy przed deszczem…
Mimo tego prowadzący śledztwo komisarz Berardi (Silvano Tranquilli, znany z kolejnego filmu Tessariego – „Tony Arzenta”) nie ma łatwego zadania. Pogoda była kiepska, widoczność ograniczona, a zabójca miał na sobie długi płaszcz i kapelusz. A jednak jeden ze świadków przypadkowo rozpoznaje sprawcę; jej zdaniem, bo to kobieta, Françoise zamordował znany telewizyjny komentator sportowy Alessandro Marchi (gra go Giancarlo Sbragia – vide „Tony Arzenta” i „Wyścig po włosku”). Dopiero teraz Berardiemu wszystko zaczyna się układać: Pigaut była przecież przyjaciółką córki Marchiego, Sarah (Wendy D’Olive), znała więc swego oprawcę, dlatego pozwoliła mu podejść blisko i zaatakować znienacka. Mężczyzna zostaje aresztowany i postawiony przed sądem. Broni go przyjaciel, adwokat Giulio Cordaro (niemiecki aktor Günther Stoll), który sypia z żoną Alessandra, Marią (Ida Galli, ukrywająca się tutaj pod anglojęzycznym pseudonimem Evelyn Stewart, mająca na koncie występy w „Słodkim życiu” Felliniego i „Lamparcie” Viscontiego).
W tym momencie można odnieść wrażenie, że los Alessandra jest przesądzony. W sukurs jednak przychodzą mu zeznania dwóch osób: jego kochanki, Marty Clerici (Lorella De Luca), która zeznaje, że w tym czasie, kiedy zginęła Françoise, Marchi był z nią, oraz młodego pianisty Giorgia Venosty (Austriak Helmut Berger, który do tego stopnia oczarował Viscontiego, że ten powierzył mu ważne role w „Zmierzchu bogów”, „Ludwigu” i „Portrecie rodzinnym we wnętrzu”). Ten ostatni informuje sąd, że w krótko po zabójstwie Pigaut widział uciekającego z parku młodego mężczyznę. Dowodem ostatecznie przesądzającym o niewinności Alessandra wydają się jednak kolejne zbrodnie popełniane w Bergamo na młodych kobietach. Wszystko wskazuje na to – i jest to najgorsza możliwa wiadomość dla komisarza Berardiego – że w mieście grasuje nadzwyczaj okrutny i psychotyczny seryjny zabójca.
To jeden z tych thrillerów, w których do samego końca nie możemy być pewni, kto zabił. Gianfranco Clerici robi zresztą wiele, aby skutecznie mylić tropy i przerzucać odpowiedzialność za popełnione zbrodnie z jednej na drugą (ewentualnie kolejne) osobę. Pomagają mu w tym odpowiednio skomplikowane relacje familijne (vide rodziny Marchich i Venostów) oraz mieszczańsko-arystokratyczna mentalność i zakłamanie (przy okazji do filmu wkrada się także krytyka włoskiego społeczeństwa). Scenarzysta pozwala sobie również na odgórne manipulowanie zeznaniami świadków: do tego stopnia, że trudno orzec, kto mówi prawdę, a kto rozmyślnie kłamie bądź nieświadomie wprowadza w błąd. Ma to sens? Ukryty wprawdzie, ale ma, o czym przekonujemy się w dramatycznym, rozegranym na wzór klasycznych westernów, finale. W ostatecznym rozrachunku „Nieuchwytny morderca” okazuje się być bardzo sprawnie zrealizowanym psychologicznym dramatem kryminalnym, którym Duccio Tessari zapracował sobie na miano jednego z najważniejszych włoskich reżyserów kina gatunkowego.
koniec
9 maja 2022

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Tajniak też człowiek (choć specyficzny)
Sebastian Chosiński

20 V 2022

„Gun City” (a w oryginale: „Cień prawa”) Daniego de la Torre – hiszpański dramat kryminalny z mocno wyeksponowanymi wątkami politycznymi – przenosi nas w czasy, kiedy w Barcelonie dopiero wznoszona jest Sagrada Familia. Miastu grozi rebelia anarchistów, a konserwatyści tylko marzą o tym, aby wybić z głów robotnikom i kobietom mrzonki o prawach człowieka…

więcej »

Upload: Sez. 2. odc. 7. Powrót z zaświatów
Marcin Mroziuk

20 V 2022

Nie ulega wątpliwości, że para głównych bohaterów jest naprawdę zdeterminowana, aby uniemożliwić realizację planu Davida Choaka. W tym celu Nathan musi odzyskać dostęp do tylnych furtek ukrytych w jego programie, który został wykorzystany przez Freeyond. Dokonanie tego nie będzie jednak takie proste.

więcej »

Wśród kościołów i pałaców
Sebastian Chosiński

19 V 2022

Wnioskując z thrillera Daniela Calparsoro „Podwójne morderstwo: Cisza białego miasta”, Vitoria-Gateiz, w którym rozgrywa się akcja filmu, to przepiękne miejsce, pełne zabytkowych kościołów i pałaców. Ale i niebezpieczne, ponieważ grasuje w nim wyjątkowo okrutny morderca. Aż dziw, że taki zwyrodnialec zrodził się w wyobraźni kobiety – baskijskiej pisarki Evy Garcíi Sáenz de Urturi.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Śmierć ma uśmiech Delona
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Tajniak też człowiek (choć specyficzny)
— Sebastian Chosiński

Wśród kościołów i pałaców
— Sebastian Chosiński

W zaśnieżonej Patagonii
— Sebastian Chosiński

Tachionowa ropucha über alles
— Sebastian Chosiński

Ach, ci pisarze!
— Sebastian Chosiński

Dwoma torami do celu
— Sebastian Chosiński

Rewolwerowiec-gadżeciarz
— Sebastian Chosiński

Narowisty stróż prawa
— Sebastian Chosiński

Giallo z elementami komedii
— Sebastian Chosiński

Kim opiekuje się „państwo opiekuńcze”?
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.