Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 maja 2020
w Esensji w Esensjopedii

Quentin Tarantino
‹Grindhouse vol. 1: Death Proof›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułGrindhouse vol. 1: Death Proof
Tytuł oryginalnyQuentin Tarantino's Death Proof
Dystrybutor Kino Świat
Data premiery20 lipca 2007
ReżyseriaQuentin Tarantino
ZdjęciaRobert Rodriguez
Scenariusz
ObsadaRose McGowan, Marley Shelton, Quentin Tarantino, Michael Parks, Kurt Russell, Rosario Dawson, Vanessa Ferlito, Jordan Ladd, Tracie Thoms, Mary Elizabeth Winstead, Eli Roth, Sydney Tamiia Poitier
MuzykaRobert Rodriguez
Rok produkcji2007
Kraj produkcjiUSA
WWW
Gatunekgroza / horror
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Gaz do dechy
[Quentin Tarantino „Grindhouse vol. 1: Death Proof” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Nie pomogły apele, prośby i groźby co bardziej zdesperowanych fanów. Na nic zdały się petycje, swego czasu bezskutecznie krążące po sieci. Najnowszy projekt Quentina Tarantino i Roberta Rodrigueza „Grindhouse” wkroczył do kin poza Stanami Zjednoczonymi podzielony na dwa samodzielne filmy. Najwidoczniej żądni dodatkowego zysku reżyserzy byli autentycznie nieświadomi faktu, że postępując w ten sposób, strzelili sobie delikatnie, acz dotkliwie w stopę.

Kamil Witek

Gaz do dechy
[Quentin Tarantino „Grindhouse vol. 1: Death Proof” - recenzja]

Nie pomogły apele, prośby i groźby co bardziej zdesperowanych fanów. Na nic zdały się petycje, swego czasu bezskutecznie krążące po sieci. Najnowszy projekt Quentina Tarantino i Roberta Rodrigueza „Grindhouse” wkroczył do kin poza Stanami Zjednoczonymi podzielony na dwa samodzielne filmy. Najwidoczniej żądni dodatkowego zysku reżyserzy byli autentycznie nieświadomi faktu, że postępując w ten sposób, strzelili sobie delikatnie, acz dotkliwie w stopę.

Quentin Tarantino
‹Grindhouse vol. 1: Death Proof›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułGrindhouse vol. 1: Death Proof
Tytuł oryginalnyQuentin Tarantino's Death Proof
Dystrybutor Kino Świat
Data premiery20 lipca 2007
ReżyseriaQuentin Tarantino
ZdjęciaRobert Rodriguez
Scenariusz
ObsadaRose McGowan, Marley Shelton, Quentin Tarantino, Michael Parks, Kurt Russell, Rosario Dawson, Vanessa Ferlito, Jordan Ladd, Tracie Thoms, Mary Elizabeth Winstead, Eli Roth, Sydney Tamiia Poitier
MuzykaRobert Rodriguez
Rok produkcji2007
Kraj produkcjiUSA
WWW
Gatunekgroza / horror
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Akurat w tym przypadku wyjątkowo nie ma co winić rodzimego dystrybutora, gdyż taki stan rzeczy został wymuszony przez reżyserski duet, twierdzący, że brak w europejskiej filmowej kulturze kin typu „grindhouse” spowoduje, iż widz w tej części świata nie za bardzo załapie, „o co im biega”. Argument tym bardziej trefny, że nie tylko w wąskim gronie kinomanów, ale też w ramach promocji i robienia szumu wobec obrazu do legendy przeszła już historia filmowego wieczoru, spędzonego wspólnie przez Tarantino i Rodrigueza, kiedy to obaj panowie raczyli się podwójnym seansem filmów klasy B, podzielonymi zwiastunami na podobnym poziomie, a który to stał się zaczynem dla całego przedsięwzięcia. W ten oto sposób – pomijając już to, że widz może czuć się oszukany – gubi się główny sens projektu, czyli oglądanie siekanki, seksu i przemocy przez bite trzy godziny. W końcu celem obu reżyserów było właśnie odtworzenie atmosfery rasowego grindhouse′u.
Pierwsza część niekompletnego u nas jeszcze Double feature (segment Rodrigueza, „Planet terror”, w kinach dopiero w październiku) – „Death Proof” (co ciekawe, w oryginalnej wersji film Tarantino leci jako drugi) – jest zarysowana prostą, lecz mocną fabularną kreską. Film epatuje przemocą, wciska w fotel akcją, a celuloid ocieka wprawdzie nie bezpośrednim, ale wszędobylskim seksem. Nic zatem dziwnego, że odpowiedzialny również za zdjęcia reżyser bez skrupułów co chwila ślizga się po ponętnych kobiecych kształtach, a każdy z wyżej wymienionych składników widz otrzymuje w dawce co najmniej kilkukrotnie przekraczającej dopuszczalną normę.
Główny bohater filmu – Kaskader Mike – relikt lat 70., ze szpecącą blizną na twarzy i kiczowatą kurtką z napisem „Icy Hot” na plecach, już z daleka wygląda na podstarzałego lowelasa. Pojawia się znikąd. W rzeczywistości jest twardym, zimnym bydlakiem, zabijającym młode piękne kobiety w makabryczny sposób przy użyciu swojej „śmiercioodpornej” bryki. Nie zabija od razu – najpierw bawi się ze swoimi bynajmniej nie przypadkowymi, lecz starannie dobranymi ofiarami. Tarantino nie mówi, co jest motywem działań bohatera. Czy powoduje nim potrzeba adrenaliny, jaka towarzyszyła mu w zapomnianej karierze kaskadera, czy może prowadzi jakąś niezrozumiałą vendettę na młodych kobietach za własne doświadczenia z przeszłości? Reżyser, na szczęście dla całego obrazu, nie wypada z przybranej konwencji i nie skupia się na żadnym emocjonalnym uzasadnieniu przyczyn zachowania Mike’a. Głębsze motywacje postaci to zresztą nie jest coś, co zaprzątałoby głowę reżyserom typowego kina exploitation. Tarantino pozostawia jedynie wąsko uchyloną furtkę – wśród kadrów, które poświecił w montażu (zapewne pojawią się w wydaniu DVD), jest scena, gdy Mike masturbuje się w zmasakrowanym samochodzie. Zatem kaskader zabija, bo po prostu lubi i sprawia mu to wręcz ekstatyczną przyjemność.
Śmiercioodporny miał dobre przyczyny swojego psychopatycznego zachowania - dwa lata wcześniej został odrzucony w castingu do filmu
Śmiercioodporny miał dobre przyczyny swojego psychopatycznego zachowania - dwa lata wcześniej został odrzucony w castingu do filmu
„Death Proof” bazuje na wszystkim, po czym można poznać styl kina Tarantino – inteligentnym dialogu, dobrej akcji i świetnie wykreowanych, ostrych postaciach. Jeżeli jeszcze w pierwszym akcie kobiety to seksowne, pozornie niezależne, ale wciąż naiwne laski, to już w drugiej odsłonie Mike natrafia na ich kompletne przeciwieństwo. Tarantino finalnie zatem nie dokonuje żadnego pogwałcenia ewolucji wizerunku kobiet, jaka dokonała się w jego filmach od roli zabawki w „Pulp Fiction” do krwistej zabójczyni z „Kill Billa”. Kobiety w „Death Proof” bowiem wbrew pozorom rządzą i zdecydowanie nie są takimi, którym można łatwo nastąpić na odcisk. Z jednym małym minusem w postaci zbyt rozbudowanej roli Zoe Bell, która poza zrobieniem orła na masce i rasowym kopnięciem z półobrotu mogłaby się w ogóle w filmie nie pojawiać. A odzywać to już z pewnością.
Źródłem prawdziwych dreszczy jest dopiero ostatnia – prawie dwudziestominutowa – genialna sekwencja pościgu Mike’a za ofiarami. Zafundowany w niej pełen akcji gaz do dechy to emocjonująca rozrywka na najwyższym poziomie, ale też świadomy ukłon Tarantino wobec legendarnych, zresztą cytowanych w samym obrazie, „Znikającego punktu” czy „Pojedynku na szosie”, wobec których reżyser staje jak uczeń chylący czoła kunsztowi mistrzów. I trzeba tu zauważyć, że nie są to jedyne nawiązania, bowiem jak na prawdziwego amatora kina przystało, Tarantino wsunął w kadry filmu niezliczoną masę drobnych odwołań i sugestii do własnych, ale też innych produkcji. Wymienienie ich wszystkich zajęłoby co najmniej kilka następnych linijek. Kapitalną i oryginalną rolę odgrywa w odbiorze „Death Proof” specjalnie „podniszczona” i przybrudzona kopia z przeskokami, chwilowymi cięciami, jakby rzeczywiście była żywcem odtwarzana w kinie gdzieś na zabitej dechami prowincji. Klimat nabiera jeszcze większej ostrości wraz z wydobywającymi się spod kół tumanami kurzu, a umieszczony w tej scenerii klasyczny, ale jakże znakomicie zainscenizowany szosowy pojedynek jest warsztatowo świetnie sfilmowaną, technicznie i kadrowo doskonałą sekwencją przyspieszającą jeszcze bardziej, gdy Mike z roli łowcy staje się zwierzyną.
Bardziej rozpoznawalny Tarantino nakręcił mnie i pewnie większość publiczności na kolejny seans. Lecz kiedy powinienem perwersyjnie liczyć na to, że wyjdę z kina skatowany dwoma filmami, a wcześniej plecy i inne części ciała będą boleśnie powbijane w oparcie kinowego fotela, otrzymuję od twórców wspomniany już strzał w stopę. I choć Tarantino i Rodrigueza wycelowali we własnym kierunku, to niestety mnie i resztę widzów, choćby finansowo, zaboli o wiele bardziej.
koniec
7 sierpnia 2007

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

East Side Story: Z góry czasami widać lepiej
Sebastian Chosiński

24 V 2020

Pochodząca z Ukrainy reżyserka Oksana Karas nie miał dotąd większych możliwości przebicia się w Polsce. Owszem, jej filmy od czasu do czasu pokazywane są na festiwalach, lecz żaden, jak do tej pory, nie stał się u nas przebojem. Na to samo nie może również liczyć dramat „Ponad niebem”, który – nawiązując do klasyki literatury rosyjskiej XIX wieku – mówi o jak najbardziej współczesnych (aczkolwiek uniwersalnych) problemach.

więcej »

Projekt Błękitna Księga, sez. 2 odc. 1: W Mekce wyznawców teorii spiskowych
Marcin Mroziuk

22 V 2020

Trzeba przyznać, że drugi sezon „Projektu Błękitna Księga” rozpoczyna się od mocnego uderzenia. Michael Quinn i J. Allen Hynek udają się bowiem do miejsca, które rozpala wyobraźnię nie tylko zagorzałych tropicieli UFO. Tak, dobrze myślicie – chodzi o Roswell w stanie Nowy Meksyk.

więcej »

Projekt Błękitna Księga, odc. 10: O krok od wojny. Ale z kim?
Marcin Mroziuk

20 V 2020

W takich opałach, jak w finałowym odcinku pierwszego sezonu, Michael Quinn i J. Allen Hynek jeszcze nie byli. Pojawienie się niezidentyfikowanych obiektów latających nie gdzieś na odludziu w Teksasie czy Newadzie, lecz w National Mall w Waszyngtonie, powoduje bowiem, że para głównych bohaterów niespodziewanie znajdzie się w centrum bezwzględnej walki o polityczne wpływy. Kłopot w tym, że w tym przypadku nie wiadomo, kto w rzeczywistości jest wrogiem, a kto sprzymierzeńcem.

więcej »

Polecamy

Zobacz też

Tegoż twórcy

Szalone lata 60.
— Piotr Nyga

Jedyna taka mitologia
— Piotr Dobry

Esensja ogląda: Maj 2013 (3)
— Sebastian Chosiński, Grzegorz Fortuna, Jakub Gałka, Kamil Witek

Esensja ogląda: Maj 2013 (2)
— Miłosz Cybowski, Ewa Drab, Gabriel Krawczyk, Kamil Witek

Esensja ogląda: Luty 2013 (Kino)
— Miłosz Cybowski, Gabriel Krawczyk, Alicja Kuciel, Konrad Wągrowski

Wściekły pies
— Grzegorz Fortuna

Esensja ogląda: Styczeń 2013 (Kino)
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Piotr Dobry, Jakub Gałka, Anna Kańtoch, Alicja Kuciel, Beatrycze Nowicka, Agnieszka Szady, Konrad Wągrowski

Podoba mi się, jak kręcisz filmy, chłopcze
— Ewa Drab

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (10)
— Jakub Gałka

Daj się uwieść obliczu żydowskiej zemsty
— Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.