Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 8 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Ivan Solovov
‹Otiec›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułOtiec
Tytuł oryginalnyОтец
ReżyseriaIvan Solovov
Scenariusz
ObsadaAleksiej Guskow, Polina Kutepova, Lidiya Velezheva
MuzykaAleksiej Rybnikow
Rok produkcji2007
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania82 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

East Side Story: Powrót taty
[Ivan Solovov „Otiec” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Ojciec” Iwana Sołowowa to kameralny dramat psychologiczny oparty na jednym z wojennych opowiadań Andrieja Płatonowa. Opowieść o człowieku, którego wojna pozbawiła wszystkiego, zarazem niczego nie odbierając. Dzisiaj takich filmów nie kręci się już chyba nigdzie poza Rosją. A szkoda, bo choć to kino bazujące na epoce Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, to jednak wciąż wiele mówiące o prawdziwej naturze człowieka.

Sebastian Chosiński

East Side Story: Powrót taty
[Ivan Solovov „Otiec” - recenzja]

„Ojciec” Iwana Sołowowa to kameralny dramat psychologiczny oparty na jednym z wojennych opowiadań Andrieja Płatonowa. Opowieść o człowieku, którego wojna pozbawiła wszystkiego, zarazem niczego nie odbierając. Dzisiaj takich filmów nie kręci się już chyba nigdzie poza Rosją. A szkoda, bo choć to kino bazujące na epoce Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, to jednak wciąż wiele mówiące o prawdziwej naturze człowieka.

Ivan Solovov
‹Otiec›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułOtiec
Tytuł oryginalnyОтец
ReżyseriaIvan Solovov
Scenariusz
ObsadaAleksiej Guskow, Polina Kutepova, Lidiya Velezheva
MuzykaAleksiej Rybnikow
Rok produkcji2007
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania82 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Andriej Płatonow żył zaledwie trzydzieści dwa lata. Zdążył jednak w tym czasie przejść na trwałe do historii rosyjskiej literatury. Bywał zresztą wydawany także w Polsce Ludowej – i to zarówno w oficjalnym, jak i tak zwanym drugim obiegu. Poza antyutopią „Wykop” najbardziej ceniony jest za opowiadania wojenne. Iwan Sołowow postanowił wziąć na warsztat właśnie jedno z nich – „Powrót”. Nie jest to typowa opowieść o Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej, nie ma w niej ani bohaterskich żołnierzy Armii Czerwonej, ani zapadających w pamięć scen szturmowania Berlina. Są za to ból i żal. I przede wszystkim wszechogarniająca wewnętrzna pustka. I strach, czy po powrocie w rodzinne strony zastaniemy jeszcze rodzinny dom. I kto będzie na nas w nim czekał.
Główną postacią dramatu jest kapitan Aleksiej Iwanow (gra go urodzony w Polsce jeden z najciekawszych współczesnych aktorów rosyjskich, Aleksiej Guskow), który po demobilizacji wraca do domu. Wbrew pozorom jednak fakt ten nie napawa go szczególnym szczęściem. Mimo że w domu czekają nań ukochana żona Luba, nastoletni już synek Pietrusza i maleńka córeczka Nastia. Gdy więc przytrafia się okazja, aby zmarudzić nieco w drodze, Iwanow nie waha się. Poznana w pociągu młodziutka Masza (w tej roli zjawiskowo piękna Swietłana Iwanowa) – tak jak i on wracająca do domu zdemobilizowana żołnierka – wywołuje w nim ojcowskie uczucia. Ale wzbudza też wyrzuty sumienia, ponieważ rodzina Aleksieja przetrwała, podczas gdy Masza w czasie bombardowania rodzinnego miasta straciła wszystkich. Na dodatek wraca z frontu w ciąży będącej skutkiem typowego frontowego romansu. Nic więc dziwnego, że kapitan Iwanow czuje się odpowiedzialny za dziewczynę, z którą – jak się okazuje – łączy go znacznie więcej niż tylko przelotna przygoda. Jeszcze parę miesięcy temu oboje byli na froncie, gdzie niemal każdego dnia śmierć zaglądała im w szeroko ze strachu otwarte oczy. Takie przeżycia wiążą niezwykle mocno nawet obcych sobie ludzi. Jakby tego było mało, Masza rozpoczyna z Iwanowem psychologiczną grę, w której występuje w roli niewinnej, choć ponętnej kusicielki.
Wątek romansu Aleksieja i Maszy to jednak zaledwie wstęp do dramatu, który dopiero się rozegra. Jego areną będą umysł i serce Iwanowa. Zgodnie z tytułem opowiadania, które posłużyło Sołowowowi za kanwę filmu, mężczyzna wróci jednak do rodzinnego domu. Pytanie tylko, co tam zastanie. Na pozór – szczęście. Dom bowiem przetrwa, nikt z najbliższej rodziny nie poniesie nawet najmniejszego uszczerbku na zdrowiu (co tak bardzo kontrastuje z doświadczeniami Maszy). A jednak każda kolejna minuta odsłaniać będzie przed Aleksiejem okrutną prawdę. Wojenny bohater zostanie poddany jeszcze jednej próbie – kto wie, czy nie znacznie trudniejszej niż na froncie.
O wartości filmów podobnych do „Ojca” decydują przede wszystkim scenariusz i gra aktorska. W przypadku obrazu Sołowowa są to solidne fundamenty. Natalia Cepik i Iraklij Kwirikadze (autorzy scenariusza) wyłuskali z opowiadania Płatonowa to, co najistotniejsze – zakamarki ludzkiego umysłu. W filmie tym nie ma ani prostych pytań, ani prostych odpowiedzi. Żaden z bohaterów nie jest też na tyle nieskalany, by mieć prawo rzucić w bliźniego kamieniem; żaden też nie jest na tyle winny, by nie zasłużył na przebaczenie. Tym samym na jedną z najważniejszych – choć w zasadzie nieobecnych na ekranie – postaci wyrasta… wojna, której skutki bohaterowie odczuwać będą jeszcze przez długie lata. Aktorsko film również prezentuje się wyśmienicie. Na pochwałę zasługują nie tylko artyści pierwszego planu: zmęczony i udręczony życiem kapitan Iwanow, młodzieńczo naiwna i pełna wiary w lepszą przyszłość Masza, w końcu niemogąca doczekać się męża Luba (którą gra Polina Kutiepowa). Fenomenalnie zagrał także Wasilij Prokofiew – filmowy Pietrusza, syn Aleksieja. Dość powiedzieć, że jako przedwcześnie dojrzały młodzian, pełniący pod nieobecność ojca rolę pana domu, tworzy na ekranie postać emanującą niezwykłą wręcz siłą i hartem ducha. Sceny, w których pojawiają się Aleksiej i jego syn, należą do najlepszych w całym filmie. Ale też – do najbardziej przejmujących. Świadczą bowiem najwymowniej o okrucieństwie wojny, która odebrała chłopcu beztroskie dzieciństwo i uczyniła mężczyzną – szczerym i uczciwym, ale i bezwzględnym, jeśli wymagać będzie tego dobro rodziny.
„Ojciec” nie jest w kinematografii rosyjskiej ani zjawiskiem nowym, ani zjawiskiem osobnym. Iwan Sołowow nawiązuje swoim obrazem do klasycznych arcydzieł z końca lat 50. XX wieku – do „Losu człowieka” Siergieja Bondarczuka i „Ballady o żołnierzu” Grigorija Czuchraja. Nie można też, doszukując się inspiracji, pominąć głośnego dzieła sprzed kilku lat – „Powrotu” Andrieja Zwiagincewa. I choć film ten opowiada o zupełnie innych czasach, to jednak motyw powrotu ojca po latach na łono rodziny i związane z tym obawy wszystkich jej członków jest – jak się okazuje – uniwersalny. Także w Polsce. Tyle że u nas takich filmów dzisiaj się już nie tworzy. Mimo iż rodzin rozbitych i okaleczonych przez wojnę też przecież nie brakowało.
koniec
17 lutego 2008

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kasztanowy ludzik: Odc. 3. Źli rodzice muszą być ukarani
Marcin Mroziuk

6 XII 2021

Nie ulega wątpliwości, że po tym, jak Thulin ocaliła życie Hessowi, ich współpraca zaczyna się coraz lepiej układać. To, co razem odkryją, pozwoli im zaś na przygotowanie pułapki na mordercę. Szkopuł tkwi w tym, że plan ten będzie wiązać się ze sporym ryzykiem.

więcej »

Niedoczarowana
Agnieszka ‘Achika’ Szady

5 XII 2021

Mirabelle to wyrodek: jako jedyna z potomkiń i potomków abueli Almy nie ma magicznych umiejętności. Czy silny charakter zrekompensuje tak drastyczne braki? „Nasza magiczne Encanto” to opowieść o dojrzewaniu… w pewnym sensie całej rodziny.

więcej »

Kasztanowy ludzik: Odc. 2. To dopiero początek koszmaru
Marcin Mroziuk

3 XII 2021

Kiedy Mark Hess wytrwale podąża tropem, który inni uznali za błędny, wprawdzie nie mamy pewności, czy uda mu się rzeczywiście odkryć coś istotnego, ale za to oczywiste się dla nas staje, czemu nie najlepiej dogaduje się on z przełożonymi.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.