Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 maja 2022
w Esensji w Esensjopedii
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

Duch poszukiwany
[ - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Poszukiwanym duchem jest duch brytyjski, którym książka jest wprost przesiąknięta a w filmie prawie go nie widać. Może dlatego, że twórcy filmu w większości pochodzą z Ameryki i nie odczuli jego obecności? Ale przecież ja też nie wychowałam się w kraju słynącym z mgieł i puddingu, znam go jedynie z lektury. Co więc może być przyczyną mojego poczucia niedosytu?

Joanna Słupek

Duch poszukiwany
[ - recenzja]

Poszukiwanym duchem jest duch brytyjski, którym książka jest wprost przesiąknięta a w filmie prawie go nie widać. Może dlatego, że twórcy filmu w większości pochodzą z Ameryki i nie odczuli jego obecności? Ale przecież ja też nie wychowałam się w kraju słynącym z mgieł i puddingu, znam go jedynie z lektury. Co więc może być przyczyną mojego poczucia niedosytu?
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Tym poszukiwanym duchem jest duch brytyjski, którym książka jest wprost przesiąknięta a w filmie prawie go nie widać. Może dlatego, że twórcy filmu w większości pochodzą z Ameryki i nie odczuli jego obecności? Ale przecież ja też nie wychowałam się w kraju słynącym z mgieł i puddingu, znam go jedynie z lektury. Co więc może być przyczyną mojego poczucia niedosytu?
Sądzę, że zbytnie skoncentrowanie się na akcji kosztem nastroju. Wiadomo, że konieczne były pewne cięcia, jednak chwilami były one naprawdę niestaranne. Przy odrobinie uwagi można było zrobić to lepiej – za przykład niech posłuży mocno skrócony wątek Norberta, ulubieńca Hagrida, zachowujący jednak w swojej filmowej wersji to, co najważniejsze. Gdyby tak samo obchodzono się z innymi wątkami, nie byłoby takich rzeczy jak quidditch, który po rozegraniu meczu (przedstawionego na ekranie w sposób chwilami zapierający dech w piersiach) znika zupełnie ze świata filmu i nie pojawia się nawet w rozmowach bohaterów. Zastanawiam się również, dlaczego z czterech pułapek na drodze do Kamienia Filozoficznego występujących w książce w filmie brakuje akurat tej jednej, o której pośrednio jest mowa, autorstwa profesora Snape’a. Nie mogę też odżałować zupełnego wycięcia mojego ulubionego ducha Irytka.
Columbus nie należy do najsubtelniejszych reżyserów. Na zdjęciu próba nawiązania do reklamówek Rexony.
Columbus nie należy do najsubtelniejszych reżyserów. Na zdjęciu próba nawiązania do reklamówek Rexony.
Ofiarą skrótów padła też przeważająca większość scen szkolnych, ocalały tylko te absolutnie niezbędne – został fragment lekcji eliksirów (służący jedynie pokazaniu stosunku Snape’a do Harry’ego), transmutacji (pierwsza lekcja Harry’ego w nowej szkole), latania (wypadek Neville’a i przyjęcie do drużyny quidditcha), oraz zaklęć i uroków (Hermiona jako prymuska). To wszystko. Nie wiemy, czego jeszcze Harry się uczy, jak mu idzie w szkole – to wszystko zniknęło. Gdyby nie te pozostawione urywki, można by odnieść wrażenie, że oglądamy nieco dłuższe niż normalnie kolonie… Może to właśnie jest główną przyczyną braku tytułowego ducha? W końcu mało jest rzeczy tak brytyjskich jak szkoła z internatem. Narzekając na braki w brytyjskich szkolnych duchach muszę się jednak przyznać że sama nieświadomie przyjęłam za pewnik, że wielki, czarny motocykl, na którym Hagrid przywozi Harry’ego, to będzie na wskroś amerykański Harley Davidson… ;-)
W przerwach kręcenia reżyser umilał młodym aktorom czas na planie, inscenizując scenki historyczne. Na zdjęciu fragment przedstawienia „Norymberga 1946”.
W przerwach kręcenia reżyser umilał młodym aktorom czas na planie, inscenizując scenki historyczne. Na zdjęciu fragment przedstawienia „Norymberga 1946”.
Jedna różnica w stosunku do książki jest tak zastanawiająca i rzucająca się w oczy, nie mogę jej tutaj pominąć: nie mogę zrozumieć, dlaczego profesor Quirrel mógł bezkarnie dotykać Harry’ego a dotknięcie „odwrotne” przynosiło dość spektakularne efekty.
Jednak pora przestać narzekać na film i przejść do zalet, które w nim stanowczo przeważały. Po pierwsze obsada: spośród dzieci zdecydowanie wybija się Hermiona. Pozostali uczniowie na jej tle wyglądają poprawnie lub nieźle, ona jest doskonała. Ale nie wymagajmy, żeby każda rola dziecięca odkrywała nam talent na miarę Haleya Joela Osmenta z Szóstego zmysłu. A jeśli ktoś tego oczekuje, to niech przypomni sobie kreację Ciri w niedawnej ekranizacji rodzimej prozy, a zaraz wszystkie role dziecięce z filmu Chrisa Columbusa wydadzą się mu godne nominacji do Oscara.
Snape? You can call me Plissken.
Snape? You can call me Plissken.
Jeśli chodzi o role dorosłe, jest o wiele lepiej. Ale nie ma się czemu dziwić, w końcu nawet do ról drugoplanowych ściągnięto takich aktorów jak John Cleese czy John Hurt. W rolach pierwszoplanowych rewelacyjnie wypadli Hagrid i profesor Snape, a inni niewiele im ustępują. Dursleyowie są odpowiednio antypatyczni, Dumbledore sympatyczny, a McGonagall surowa. Wspaniale wypadła też katedra w Gloucester w roli Hogwartu.
Rewelacyjne efekty specjalne – Puszka chciałoby się pogłaskać (należę do tych osób, które w wieku lat 2 na widok wielkiego psa krzyczały „Piesiek!” i biegły się przytulić), Norberta widzieliśmy krótko, ale wyglądał bardzo smoczkowato, mecz quidditcha, jak już wspomniałam, zrobiony rewelacyjnie. Pod koniec czekała nas jeszcze wspaniała sekwencja chwytania latającego klucza i szachowej rozgrywki olbrzymimi szachami. Należy również podkreślić dbałość o całość scenografii, nie tylko jej pierwszy plan. Na przykład obrazy na ścianach są ruchome niezależnie od prawdopodobieństwa, że ktoś spojrzy w dany punkt ekranu. Dużo radości daje też „zaglądanie w kąty” ulicy, nomen omen, Pokątnej.
A na mnie, dajmy na to, proszę mówić Loretta.
A na mnie, dajmy na to, proszę mówić Loretta.
Podsumowując – nie nazwę tej ekranizacji wybitnym dziełem filmowym, ale na pewno warto poświęcić na nią jedno popołudnie. Większość mniej lub bardziej krytycznych uwag przychodzi do głowy jakiś czas po seansie – w jego trakcie siedzimy po prostu w kinie i oglądamy świetne widowisko.
Na koniec uwaga: cała recenzja odnosi się do wersji z napisami. Zasłyszane opinie o wersji zdubbingowanej są zdecydowanie negatywne.
koniec
1 lutego 2002

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Wychowane przez wilki: Sez. 2, Odc. 1. Inny klimat, czyli nowe szanse i zagrożenia
Marcin Mroziuk

23 V 2022

W drugim sezonie „Wychowanych przez wilki” następuje radykalna zmiana scenerii. Bohaterowie opuszczają bowiem niezbyt urodzajne rejony Keplera-22b i przenoszą się do strefy tropikalnej, gdzie znajduje się kolonia ateistów.

więcej »

East Side Story: Przeżyć w Piekle
Sebastian Chosiński

22 V 2022

Dwa lata po premierze pełnometrażowy debiut dokumentalny kijowskiej reżyserki Iryny Cyłyk – nagrodzony na festiwalu Sundance „Ziemia jest niebieska jak pomarańcza” – nabrał bolesnej aktualności. Jego tematem jest bowiem los rodzin mieszkających na obszarze ogarniętego konfliktem zbrojnym od 2014 roku Donbasu.

więcej »

I nie wierz nikomu, bo nie trafisz do domu
Sebastian Chosiński

21 V 2022

Najpierw było japońskie anime „Jin-Rô” Hiroyukiego Okiury. Niemal dwadzieścia lat później za aktorski remake jego dzieła zabrali się Koreańczycy. Zmienili miejsce akcji, dorzucili co nieco od siebie fabularnie – i w świat poszła „Wilcza Brygada” Jee-woon Kima. W efekcie powstał całkiem przyzwoity film akcji (z elementami science fiction), ale do poziomu obraz z Kraju Kwitnącej Wiśni jednak nie dorósł.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Marzec 2016 (1)
— Jarosław Loretz, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Dozwolone od lat 45
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (14)
— Jakub Gałka

La vie bohème
— Ewa Drab

Być ślicznym to za mało
— Eryk Remiezowicz

Tegoż autora

Alternatywne wersje II wojny światowej
— Jakub Gałka, Michał Kubalski, Joanna Słupek, Konrad Wągrowski

Wstęp do kontynuacji
— Joanna Słupek

Zdrayco!!! Łaydaku!!! Oddaj brzytwę!!!
— Joanna Słupek

Demony i ludzie
— Joanna Słupek

Umarł król, niech żyje…?
— Joanna Słupek

Magiczne światło gazowych lamp
— Joanna Słupek

Nowe szaty Błazna
— Joanna Słupek

Słowo się rzekło…
— Joanna Słupek

Danie odgrzane
— Joanna Słupek

Tkaczka Pieśni
— Joanna Słupek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.