Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 października 2020
w Esensji w Esensjopedii

Paweł Łungin
‹Wyspa›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWyspa
Tytuł oryginalnyОстров
Dystrybutor 35mm
Data premiery24 października 2008
ReżyseriaPaweł Łungin
ZdjęciaAndriej Żegałow
Scenariusz
ObsadaDmitrij Djużew, Piotr Mamonow, Wiktor Sukorukow
MuzykaWładimir Martynow
Rok produkcji2006
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania112 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

East Side Story: Pokuta na krańcu świata
[Paweł Łungin „Wyspa” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Życie Anatolija załamało się pewnego dnia 1942 roku. Od tamtej pory stara się trzymać z dala od ludzi, chcąc naprawić grzech popełniony w młodości. „Wyspa” Pawła Łungina to bliska poetyce zmarłego niedawno polskiego reżysera Witolda Leszczyńskiego parabola ludzkiego losu naznaczonego piętnem zabójstwa, a jednocześnie wielka apologia życia w zgodzie z Bogiem i naturą.

Sebastian Chosiński

East Side Story: Pokuta na krańcu świata
[Paweł Łungin „Wyspa” - recenzja]

Życie Anatolija załamało się pewnego dnia 1942 roku. Od tamtej pory stara się trzymać z dala od ludzi, chcąc naprawić grzech popełniony w młodości. „Wyspa” Pawła Łungina to bliska poetyce zmarłego niedawno polskiego reżysera Witolda Leszczyńskiego parabola ludzkiego losu naznaczonego piętnem zabójstwa, a jednocześnie wielka apologia życia w zgodzie z Bogiem i naturą.

Paweł Łungin
‹Wyspa›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWyspa
Tytuł oryginalnyОстров
Dystrybutor 35mm
Data premiery24 października 2008
ReżyseriaPaweł Łungin
ZdjęciaAndriej Żegałow
Scenariusz
ObsadaDmitrij Djużew, Piotr Mamonow, Wiktor Sukorukow
MuzykaWładimir Martynow
Rok produkcji2006
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania112 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Rosyjskie kino, choć w ostatnich latach – podobnie zresztą jak i polska kinematografia – mocno się skomercjalizowało, nie unika jednak podejmowania tematów uniwersalnych i ponadczasowych, których główną osią jest refleksja nad ludzkim życiem i przemijaniem. Sztandarowymi dziełami tego typu z ostatnich lat są przede wszystkim: „Powrót” (2003) – fenomenalny debiut Andrieja Zwiagincewa, który otrzymał między innymi Złotego Lwa na festiwalu filmowym w Wenecji – oraz „Ojciec” Iwana Sołowowa. "Wyspa" Pawła Łungina, który jako reżyser zadebiutował jeszcze w czasach Związku Radzieckiego, świetnie wpisuje się w ten rozliczeniowy nurt. Wspomniani twórcy nie podejmują jednak, wbrew pozorom, rozliczenia z przeszłością i niewolącym ludzi systemem sowieckim, ale z człowiekiem, z nurtującymi go wątpliwościami, skłonnością do grzechu i zdrady, słowem: z ciemną stroną jego natury. Pobrzmiewają w ich dziełach echa twórczości Ingmara Bergmana czy Andrieja Tarkowskiego.
Akcja „Wyspy” rozpoczyna się w 1942 roku na dalekiej północy Rosji. Wyładowana węglem barka zostaje zatrzymana przez uzbrojony niemiecki kuter. Dwóch rosyjskich marynarzy trafia w ręce hitlerowców. i jednak, zamiast zabić pojmanych od razu, zmuszają młodszego z nich, tchórzliwego Anatolija, do zastrzelenia swojego przełożonego, Tichona. Jego ciało wpada do wody, Niemcy odpływają, a na barce zostaje jedynie Anatolij - niemogący uwierzyć z jednej strony w to, co uczynił, z drugiej zaś w to, że hitlerowcy pozostawili go przy życiu. Cóż mu jednak po tym, skoro barka została zaminowana i chwilę później wylatuje w powietrze. Ale los bywa przekorny. Marynarz bowiem ocalał. Woda wyrzuciła go na brzeg wysepki, na której znajdował się monastyr. Rozbitkiem zaopiekowali się mnisi. Zaś kiedy Anatolij wydobrzał, postanowił pozostać z nimi już po wsze czasy, podejmując pracę w świątynnej kotłowni. Po tym krótkim wstępie akcja przenosi się do połowy lat siedemdziesiątych. Na odciętej od świata wysepce życie toczy się równie leniwie jak przed wiekami. Anatolij wciąż jest odludkiem. Całe dnie wozi węgiel, pali w piecu i modli się, prosząc Boga o zmiłowanie. Nawet mnisi uważają go za dziwaka. O ile jednak przewodzący monastyrowi ihumen Filaret odnosi się do niego ze zrozumieniem i troską, o tyle młody mnich Jow nie potrafi zrozumieć postępowania odmieńca, w którym – jak mniema – świętość przeplata się z nieczystością. Nikt z nich jednak nie wie, nie domyśla się nawet, jak straszliwe brzemię spoczywa na barkach tego człowieka.
Całe dojrzałe życie Anatolija wypełnione jest pokutą. Popełniony grzech spłaca on codzienną ciężką fizyczną pracą, egzystencją w spartańskich warunkach, w końcu – niesieniem pomocy nielicznym przybywającym na wyspę ludziom. Bardzo specyficzna jest to zresztą pomoc. Anatolij udziela im bowiem rad. Wielu jest również przekonanych, że potrafi on leczyć z chorób, z którymi nie mogą poradzić sobie najtęższe medyczne umysły. Jego sława zatacza coraz szersze kręgi, a na wyspę przybywają osoby z coraz odleglejszych stron Związku Radzieckiego. Wbrew pozorom jednak, pomagając bliźnim, mężczyzna nie doznaje uczucia oczyszczenia. Dręczą go ambiwalentne uczucia – dar, którym obdarzył go Najwyższy, przyjmuje z pewną niechęcią, niekiedy nawet złością. Dziwi się, że został on dany właśnie jemu – grzesznikowi, mordercy. Zdaje sobie również doskonale sprawę z nieuchronnego biegu czasu i nadchodzącej śmierci. Nie chce jednak stawać przed Bogiem z piętnem zabójcy na duszy, ale też nie potrafi pogodzić się z własną przeszłością i tym, co uczynił Tichonowi. Im bardziej popada w szaleństwo, tym bliższy staje się Jowowi – wreszcie między dotychczasowymi antagonistami rodzi się wzajemna sympatia. Anatolij przypomina nieco tytułowego bohatera „Żywotu Mateusza”. Podobnie jak on żyje w zgodzie z przyrodą i Bogiem. Nie ma w nim jednak tej radości życia, hedonizmu, który cechował postać graną przez Franciszka Pieczkę. Mimo to starzec nie traci nadziei na osiągnięcia szczęścia, na ostateczne oczyszczenie, które pozwoli mu uzyskać wewnętrzny spokój. Pokornie więc, przekonany o własnej marności, poddaje się woli Bożej.
„Wyspa” to film bardzo liryczny, głęboko ludzki, ekumeniczny, dający wiarę w odpuszczenie grzechów i dostąpienie wiecznego żywota. Wielka w tym zasługa przede wszystkim grającego główną rolę Piotra Mamonowa, który – jako Anatolij – potrafi w jednej chwili niezwykle irytować, by zaledwie kilka sekund później wzruszyć niemal do łez. Nie zdarzyło mu się jednak ani razu przeszarżować, choć pokusę zapewne miał niejedną. Drugim równorzędnym i nie mniej zachwycającym bohaterem obrazu Łungina jest… przyroda – skaliste wybrzeża wyspy, bezkresne przestrzenie pokryte wiecznym śniegiem, wreszcie wszechobecna woda, stanowiąca naturalną barierę odgradzającą mieszkańców ostrowu od zewnętrznego świata. Świata, o którym mnisi praktycznie niczego nie wiedzą, a który daje o sobie znać tylko wtedy, gdy do Anatolija przybywają kolejni goście proszący o radę i pomoc. Mimo że akcja filmu rozgrywa się w czasach Breżniewa, polityka jest w nim praktycznie nieobecna. Dzięki temu staje się on dziełem uniwersalnym – równie dobrze akcję można by umieścić w czasach nam współczesnych i wszędzie tam, gdzie są jeszcze ludzie rozmawiający z Bogiem. Słowa pochwały należą się również Władymirowi Martynowowi – autorowi natchnionej muzyki, która świetnie uzupełnia zdjęcia złowrogiej, choć jednak dającej człowiekowi schronienie, natury.
Dzieło Łungina jest filmem religijnym. Zdaję sobie sprawę z tego, że podobny epitet u większości czytelników (widzów) może postawić obraz na z góry przegranej pozycji. Warto więc może dodać od razu, że jego religijność nie polega na indoktrynacji. To nie jest „Pasja” Mela Gibsona, gdzie wszystko zostało wyłożone i pokazane z subtelnością młota pneumatycznego. Dużo bliżej jest „Wyspie” do słynnego „Wniebowstąpienia” (1976) Larisy Szepitko. Z tą różnicą, że w obrazie Ukrainki pod postacią torturowanego przez hitlerowców partyzanta Sotnikowa reżyserka przedstawiła cierpienie Chrystusa, podczas gdy Anatolij Łungina jest inkarnacją Judasza – ale Judasza, który zmógł w sobie pragnienie popełnienia samobójstwa, a swój grzech postanowił odpokutować, niosąc pomoc bliźnim.
koniec
24 lutego 2008

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

36. Warszawski Festiwal Filmowy: Zbrodnia bez kary
Adam Lewandowski

20 X 2020

Jeśli nie uśniecie na rumuńskim filmie, to istnieje duża szansa, że Wam się spodoba. „Niezidentyfikowany” to obraz wypełniony pozornie nieatrakcyjnymi scenami, ale ostatecznie zawierający w sobie o wiele więcej emocji niż wiele efektownych thrillerów.

więcej »

36. Warszawski Festiwal Filmowy: Relacja z festiwalu - część 2
Adam Lewandowski

19 X 2020

Przed Wami kolejna porcja wrażeń z tegorocznej edycji Warszawskiego Festiwalu Filmowego. Tym razem filmowa podróż na tereny Bałkanów – bułgarski „Danny. Legenda. Bóg”, węgierskie „Przygotowania, żeby być razem przez czas nieokreślony” oraz koprodukcja z udziałem Kosowa „Wygnanie”.

więcej »

East Side Story: Bieło jak Gandalf, Czerno jak Thanos
Sebastian Chosiński

18 X 2020

To prawda, że w kontekście futbolowym „вратарь” to „bramkarz”, nie zaś „obrońca”. Z drugiej jednak strony tytuł filmu „Bramkarz Galaktyki” brzmiałby w języku polskim śmiesznie. Na dodatek zawężałby nieco przesłanie kolejnej superprodukcji uzbeckiego reżysera Dżanika Fajzijewa. Poza tym „Obrońca Galaktyki” brzmi dostojniej i – zwyczajnie – lepiej z komercyjnego punktu widzenia.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Bieło jak Gandalf, Czerno jak Thanos
— Sebastian Chosiński

Nasza najmniejsza ojczyzna
— Sebastian Chosiński

Gdy życie staje się cyrkiem…
— Sebastian Chosiński

Przyjaźń w Strefie Wykluczenia
— Sebastian Chosiński

Mroczne Miasto Petersburg
— Sebastian Chosiński

Skąd jesteśmy? Co się z nami stanie?
— Sebastian Chosiński

Zbrodnia założycielska
— Sebastian Chosiński

Trójkąt gordyjski
— Sebastian Chosiński

Łopatologicznie o wojnie
— Sebastian Chosiński

Zgadnij, kto chce zostać twoim zięciem!
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.