Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 29 maja 2022
w Esensji w Esensjopedii

Jerzy Hoffman
‹Stara Baśń. Kiedy słońce było bogiem›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułStara Baśń. Kiedy słońce było bogiem
Dystrybutor Syrena
Data premiery19 września 2003
ReżyseriaJerzy Hoffman
ZdjęciaPaweł Lebieszew, Jerzy Gościk
Scenariusz
ObsadaBohdan Stupka, Ryszard Filipski, Jerzy Trela, Ewa Wiśniewska, Anna Dymna, Małgorzata Foremniak, Maciej Kozłowski, Michał Żebrowski, Katarzyna Bujakiewicz, Daniel Olbrychski, Maria Niklińska, Marina Aleksandrowa, Andrzej Krukowski, Maciej Zakościelny, Marcin Mroczek, Rafał Mroczek, Wiktor Zborowski, Krystyna Feldman, Jan Prochyra, Eryk Lubos
MuzykaKrzesimir Dębski
Rok produkcji2003
Kraj produkcjiPolska
Czas trwania107 min
WWW
Gatunekhistoryczny, przygodowy
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

My też mamy Makoare
[Jerzy Hoffman „Stara Baśń. Kiedy słońce było bogiem” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Co prawda reżyser nie ustrzegł się kilku błędów, ale ogólnie rzecz biorąc stworzył całkiem dobry, przyjemny dla widza film. Potwierdza to nawet dostępna mi próba kontrolna, fantastyką zainteresowana w sposób umiarkowany. Fantastyką, bowiem oczywiście "Stara baśń" nie jest żadnym dziełem historycznym, jak się niektórym zdarza myśleć. To dość klasyczne fantasy, jest nawet magia, acz w ilościach akceptowalnych także dla co zatwardzialszych materialistów.

Paweł Pluta

My też mamy Makoare
[Jerzy Hoffman „Stara Baśń. Kiedy słońce było bogiem” - recenzja]

Co prawda reżyser nie ustrzegł się kilku błędów, ale ogólnie rzecz biorąc stworzył całkiem dobry, przyjemny dla widza film. Potwierdza to nawet dostępna mi próba kontrolna, fantastyką zainteresowana w sposób umiarkowany. Fantastyką, bowiem oczywiście "Stara baśń" nie jest żadnym dziełem historycznym, jak się niektórym zdarza myśleć. To dość klasyczne fantasy, jest nawet magia, acz w ilościach akceptowalnych także dla co zatwardzialszych materialistów.

Jerzy Hoffman
‹Stara Baśń. Kiedy słońce było bogiem›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułStara Baśń. Kiedy słońce było bogiem
Dystrybutor Syrena
Data premiery19 września 2003
ReżyseriaJerzy Hoffman
ZdjęciaPaweł Lebieszew, Jerzy Gościk
Scenariusz
ObsadaBohdan Stupka, Ryszard Filipski, Jerzy Trela, Ewa Wiśniewska, Anna Dymna, Małgorzata Foremniak, Maciej Kozłowski, Michał Żebrowski, Katarzyna Bujakiewicz, Daniel Olbrychski, Maria Niklińska, Marina Aleksandrowa, Andrzej Krukowski, Maciej Zakościelny, Marcin Mroczek, Rafał Mroczek, Wiktor Zborowski, Krystyna Feldman, Jan Prochyra, Eryk Lubos
MuzykaKrzesimir Dębski
Rok produkcji2003
Kraj produkcjiPolska
Czas trwania107 min
WWW
Gatunekhistoryczny, przygodowy
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Straszliwa katastrofa zekranizowanego "Wiedźmina" zdawała się wieszczyć zgubę wszystkim polskim filmom fantasy do dwunastego pokolenia reżyserów włącznie. Dlatego pewnym zaskoczeniem była swego czasu wiadomość o "Starej baśni", filmowanej przez Jerzego Hoffmana. Tradycyjnie rozległy się optymistyczne głosy, że fabuła stanowczo będzie nudna, gra aktorska sztuczna, a efekty specjalne nieudane.
Sprawdziło się nieszczególnie. Co prawda reżyser nie ustrzegł się kilku błędów, ale ogólnie rzecz biorąc stworzył całkiem dobry, przyjemny dla widza film. Potwierdza to nawet dostępna mi próba kontrolna, fantastyką zainteresowana w sposób umiarkowany. Fantastyką, bowiem oczywiście "Stara baśń" nie jest żadnym dziełem historycznym, jak się niektórym zdarza myśleć. To dość klasyczne fantasy, jest nawet magia, acz w ilościach akceptowalnych także dla co zatwardzialszych materialistów. Myślę nawet, że dla niektórych trudniejszym od niej do przyjęcia zjawiskiem są płynące po Gople wikińskie łodzie, które jakoby dostać się tam nie mogły. Twierdzenie to opiera się, mam wrażenie, na założeniu, że skoro ktoś nie umiał przepłynąć Noteci Omegą, to Wikingowie w drodze do pracy też nie dadzą rady. Co jest trywialnie falsyfikowalne, bo przecież na własne oczy widziałem te łodzie płynące przez Gopło, każdy w kinie je widział. Czyli jakoś dopłynęli, i koniec.
Wracając jednak ze szczegółowej dygresji. Nie jest już żadną rewelacją wiadomość, że oryginalna powieść Kraszewskiego była tylko podstawą dla scenariusza, który poważnie się od niej różni. W zasadzie z oryginału pozostało wiele kluczowych scen, zaś ich połączenie to zupełnie inna sprawa. I tu czas rozpocząć narzekanie. Praktycznie każda z tych scen jest znacząca. Nie ma między nimi przerw, które wypełniłby fabularny drobiazg, jakieś drugoplanowe wątki i poboczne postacie, jakieś sceny obrazujące upływ czasu, aby film nie sprawiał wrażenia, że akcja trwa najwyżej tydzień. W rzeczywistości, czego niestety nie widać, jest to kilka miesięcy, od wiosny, przez noc Kupały w czerwcu, do przynajmniej września, po żniwach. Cóż, faktem jest, że "Stara baśń" to powieść długa i ciężko ją skrócić do dwóch godzin, ale może po prostu należało kupić taśmy na trzy?
To duże zagęszczenie wydarzeń powoduje, że poszczególne epizody są zagrane dość sucho, bohaterowie wykonują tylko niezbędne czynności, bo czas goni i nie można go tracić na jakieś ozdobniki, jak chociażby porządną kłótnię na wiecu. Zamiast niej, po dwóch - trzech wypowiedziach wszyscy, jak na komendę, podejmują jednogłośną decyzję i sprawa jest załatwiona. A równocześnie zostaje wrażenie, że coś nie zostało dokończone, że wszystko rozegrało się za szybko.
Kolejnym efektem są bohaterowie pojawiający się znikąd. Bardzo to wyraźnie widać na przykładzie Ziemowita, którego, jako syna Piasta, wszyscy natychmiast przyjmują z niejaką atencją, mimo że samego Piasta chyba nikt na oczy nie widział, a w każdym razie nikt z kinowej widowni. Wręcz modelowy jest tu wjazd do osady nad jeziorem, kiedy z jednej strony dość chyba znanej Jaruchy nikt nie wita, zaś raczej mało jednak znanym, przynajmniej z wyglądu, Ziemowitem interesuje się jedynie córka garncarza. Pozostali traktują plączącego się po wsi, jak by nie było, obcego człowieka, jak zjawisko całkiem naturalne. I marnym wytłumaczeniem jest, że tędy przechodzą tłumy pielgrzymów do świątyni; to może prawda, ale tak naprawdę wcale nie pomaga.
Z drugiej strony, epizod garncarzówny jest jednym z najlepszych w całym filmie i bynajmniej nie chodzi o scenę, w której jedyne, czego nie można sprawdzić, to czy aby Katarzyna Bujakiewicz (albo, kto wie, jej dublerka) kostki też ma zgrabne. Raczej o tę z lubczykiem. Jeżeli jest ona reprezentatywną próbką możliwości tej aktorki, to powinniśmy ją widzieć coraz częsciej. Aczkolwiek z drugiej strony, jest wspomniany epizod kompletnie filmowi niepotrzebny. Gdyby, wzorem książki, rozwinąć go w dodatkowy wątek, całe dzieło by zyskało. Tymczasem stał się on po prostu przerwą w narracji.
Korzystając z pewnej ambiwalentności poprzedniego akapitu wykonam teraz płynne przejście od narzekań do chwalenia. "Stara baśń" jest zrobiona przede wszystkim starannie, co nie zawsze się udaje, że wspomnę tylko niechlujstwo koncepcyjne zmarnowanego "Pana Tadeusza", oczywiście Wajdowego. Realia historyczne oddane są całkiem przyzwoicie, oczywiście w ramach dość niestety skromnej wiedzy o tamtych czasach. Z rozmów i artykułów o filmie zapamiętałem czyjeś narzekanie na, można powiedzieć, paskudność Słowian. Cóż, według tego, co mówił Andrzej Pilipiuk, jak by nie było - archeolog, nie byli oni mistrzami sztuki użytkowej. Przyjście Słowian na tereny Polski pozostawiło po sobie właśnie upadek cywilizacyjny, wręcz bywało że wraz z naszymi przodkami wracała epoka kamienna. Czyż więc lud, który miał trudności ze zrobieniem porządnej urny do pochowania dziadka, nie powinien właśnie tak, nieco obszarpanie, wyglądać?
Zwłaszcza że ubrania musiały się im poniszczyć w licznych scenach wojennych, czy to podczas pojedynków, czy większych bitew. Owszem, pogłoski o tym, że głów w tym filmie jest stanowczo więcej niż kompletnych ludzi, są bliskie prawdy. Ale też sceny tych głów tracenia, a i pozostałe batalistyczne także, są dobrze zrobione i patrzy się na nie... no, może "przyjemnie" to nie jest najlepsze słowo. Ale to rzeczywiście wygląda jak bitwa.
Tych wojowniczych obszarpańców grają zaś dobrzy aktorzy, acz dostający niekiedy do wygłoszenia cokolwiek sztywne teksty, co z lekka psuje efekt. Świetna jest książęca para strachliwego Popiela Bohdana Stupki, oraz jego bezwzględnej żony, Małgorzaty Foremniak. Pani Małgorzata, trzeba przyznać, z ciemnymi włosami nieźle się nadaje do ról tego rodzaju, kobiet pozornie delikatnych, a w rzeczywistości wojowniczek, jak w "Avalonie", czy właśnie takich, jak w "Starej baśni", wyjących bestii. Którym to określeniem pozwoliłem sobie nawiązać do jednej z końcowych scen, genialnie wykorzystującej, żeby nie zdradzać zbyt jawnie treści, jesienne chłody.
Również Michał Żebrowski, co zresztą mimo wszystko pokazał nawet w "Wiedźminie", umie grać, aczkolwiek można by go jednak trochę przybrudzić. Jak na biegającego po lesie myśliwego wygląda stanowczo za porządnie. Chociaż niekoniecznie musiałby się zapuścić aż tak, jak potargany Piastun - Daniel Olbrychski. On z kolei, to prawda, gra jak zwykle, na co narzekał recenzent "Polityki", sugerując że do nowych filmów powinno się brać nowych aktorów, bo starzy się kojarzą. Cóż, koncepcja jest znana, takie - powiedzmy - oślepianie rzeźbiarzy, żeby po jednym arcydziele nie stworzyli kolejnego u konkurencji, ma pewną tradycję. Nie jestem jednak pewien, czy ten system da się zastosować wobec aktorów, którzy zagrali dobre role. Chociaż, może operacje plastyczne...
W każdym razie, Piastun Daniela Olbrychskiego jest właśnie taki, jak trzeba. Denerwujący nawet Słowian, którzy mając go dość wyganiają z obozu, ale w razie konieczności radzący sobie z wrogiem nadzwyczaj fachowo. A że ktoś będzie w nim stale widział Kmicica, to cóż, to już problem widzącego i jego syndromu inżyniera Mamonia. Podobnie jak problem ma ten, kogo śmieszy Wiktor Zborowski jako tłumacz Wikingów towarzyszący ich potężnemu wodzowi.
I tą drogą doszedłem wreszcie do wyjaśnienia tytułu. Mianowicie ów wódz, w swojej zbroi i rogatym hełmie, ale i bez niego też, rozszerza kobiece źrenice tak samo, jak prowadzący przez las kompanię orków Lawrence Makoare. Polak potrafi.
koniec
1 października 2003

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Krótko o filmach: Dolina Baztán: Inguma
Sebastian Chosiński

28 V 2022

W „Ofierze dla burzy” – ostatniej części kryminalnej trylogii Dolores Redondo – inspektor Amaia Salazar rozwiązuje wszystkie (a przynajmniej tak się wydaje) mroczne tajemnice swojej rodziny. By tak się stało, musi po raz kolejny zaryzykować własnym życiem. Naprzeciw niej staje bowiem sam Inguma – demon zakradający się do domów i mordujący ludzi w czasie snu.

więcej »

Krótko o filmach: Dolina Baztán: Tarttalo
Sebastian Chosiński

27 V 2022

W ekranizacji drugiej części mrocznej trylogii kryminalnej Dolores Redondo o mieszkańcach doliny Baztán inspektor Amaia Salazar musi podążyć tropem kolejnej mitologicznej postaci – pożerającego ludzi cyklopa Tarttala. Co gorsza, wszystko wskazuje na to, że jego wyznawczynią może być nawet matka policjantki.

więcej »

Krótko o filmach: Dolina Baztán: Basajaun
Sebastian Chosiński

26 V 2022

W malowniczo położonej, ale jednocześnie mrocznej nawarskiej dolinie Baztán zaczynają ginąć młode dziewczyny. Przesądni mieszkańcy wierzą, że może za to odpowiadać Basajaun – postać z mitologii baskijskiej. Oddelegowana do przeprowadzenia śledztwa inspektor Amaia Salazar myśli bardziej racjonalnie i szuka nie ducha, lecz człowieka.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Smoła, rzeczywiście, ładna
— Łukasz Kustrzyński

Tegoż twórcy

Po co my tę bitwę wygraliśmy? By teraz cierpieć katusze?
— Sebastian Chosiński

Dlaczego robisz mi to, Polsko
— Michał R. Wiśniewski

Tegoż autora

Pamiątka z historii
— Paweł Pluta

Hidalgos de putas
— Paweł Pluta

El Polcon mexicano
— Paweł Pluta

Elektryczne stosy
— Paweł Pluta

Ktoś nam znany, ktoś kochany…
— Paweł Pluta

Od Siergieja według możliwości, czytelnikowi według potrzeb
— Paweł Pluta

Przejście przez cień
— Paweł Pluta

Druga bije pierwszą
— Michał Chaciński, Paweł Pluta, Eryk Remiezowicz, Konrad Wągrowski

A Słowo było u ludzi
— Paweł Pluta

Od przyjaciół nie całkiem Moskali
— Gromowica Bierdnik, Paweł Pluta

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.