Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Julij Gusman
‹Park Epoki Radzieckiej›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPark Epoki Radzieckiej
Tytuł oryginalnyПарк Советского Периода
ReżyseriaJulij Gusman
ZdjęciaIgor Klebanow
Scenariusz
ObsadaAleksander Łazariew młodszy, Liza Bojarskaja, Michaił Jefremow
MuzykaMaksym Dunajewski
Rok produkcji2006
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania124 min
Gatunekkomedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

East Side Story: Cepeliada w sowieckim stylu
[Julij Gusman „Park Epoki Radzieckiej” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Park Epoki Radzieckiej” Julija Gusmana (reżyseria) i Eduarda Akopowa (scenariusz) to słodko-gorzka opowieść o nostalgii współczesnych Rosjan za czasami Związku Radzieckiego, kiedy to państwo organizowało im życie „od żłobka do nagrobka”. Niestety, mimo całkiem udanego początku, film zawodzi. A jedyne, co na dłużej pozostaje w pamięci, to wspaniałe krajobrazy czarnomorskiego kurortu Soczi.

Sebastian Chosiński

East Side Story: Cepeliada w sowieckim stylu
[Julij Gusman „Park Epoki Radzieckiej” - recenzja]

„Park Epoki Radzieckiej” Julija Gusmana (reżyseria) i Eduarda Akopowa (scenariusz) to słodko-gorzka opowieść o nostalgii współczesnych Rosjan za czasami Związku Radzieckiego, kiedy to państwo organizowało im życie „od żłobka do nagrobka”. Niestety, mimo całkiem udanego początku, film zawodzi. A jedyne, co na dłużej pozostaje w pamięci, to wspaniałe krajobrazy czarnomorskiego kurortu Soczi.

Julij Gusman
‹Park Epoki Radzieckiej›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPark Epoki Radzieckiej
Tytuł oryginalnyПарк Советского Периода
ReżyseriaJulij Gusman
ZdjęciaIgor Klebanow
Scenariusz
ObsadaAleksander Łazariew młodszy, Liza Bojarskaja, Michaił Jefremow
MuzykaMaksym Dunajewski
Rok produkcji2006
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania124 min
Gatunekkomedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
O tym, że nostalgia jest potężną siłą, powszechnie wiadomo. Tęsknimy za czasami swojej młodości, za miejscami, w których byliśmy przed laty, a które pozytywnie nam się kojarzą. Zaskoczeniem może być jednak obserwowana praktycznie we wszystkich krajach postkomunistycznych, zwłaszcza wśród starszej części społeczeństwa, nostalgia za minioną epoką. Codzienne życie może i było wtedy spokojniejsze i prostsze – problem jednak w tym, jak wysoką cenę trzeba było za ten spokój zapłacić. A była nią nieskrępowana niczym wolność. Tym bardziej więc może dzisiaj szokować młodych Polaków, Węgrów, Czechów, Bułgarów i Niemców tęsknota ich dziadków i rodziców do czasów Edwarda Gierka, Janosza Kadara, Gustava Husaka, Todora Żiwkowa czy Ericha Honeckera. Ta nostalgia stała się już zresztą tematem poważnych badań naukowych, prowadzonych przede wszystkim przez socjologów; zainspirowała jednak również ludzi filmu. Niemieckie obrazy „Słoneczna aleja” (1999) Leandera Haußmanna i „Good Bye, Lenin!” (2003) Wolfganga Beckera oraz polski „Sztos” (1997) Olafa Lubaszenki są najlepszymi przykładami tych tendencji. Przed dwoma laty do tego zacnego grona dołączył jeszcze rosyjski „Park Epoki Radzieckiej” Julija Gusmana – gorzka komedia o tym, jak trudno jest się uwolnić od brzemienia przeszłości.
Bohaterem filmu jest Oleg Nikołajewicz Zimin (którego gra Aleksandr Łazariew młodszy, znany między innymi z powstałego na podstawie powieści Siergieja Łukjanienki i Jurija Burkina filmu „Aziris nuna” oraz serialu „Idiota” według Fiodora Dostojewskiego). Jest on gwiazdą rosyjskiej telewizji, dziennikarzem i reporterem, którego programy cieszą się sporą popularnością. Sukces zawodowy nie przełożył się jednak na status materialny Olega, nie poszedł także w parze ze szczęściem osobistym. Wręcz przeciwnie – małżeństwo Zimina już dawno się rozsypało, a córka Dasza ima się różnych sposobów, by zwrócić uwagę ojca na swoje problemy. Jakby tego było mało, dziennikarz popadł w spore tarapaty finansowe i zadłużył się u szefa miejscowej mafii, niejakiego Timura (w tej roli Rafael Mukajew, który w tym roku pojawił się w serialu wojennym „W ijunie 41-go”). Teraz lokalny „ojciec chrzestny” żąda natychmiastowej spłaty pożyczki i nic sobie nie robi z tłumaczenia, że telewizyjni producenci są Olegowi winni honoraria za dwadzieścia cztery programy. Sytuacja wydaje się bez wyjścia. Ale tylko pozornie. Timur składa bowiem gwieździe rosyjskiego dziennikarstwa propozycję z gatunku tych nie do odrzucenia. Oleg ma się wybrać na zasłużony odpoczynek do wybudowanego przez rosyjskich i zagranicznych inwestorów nad brzegiem Morza Czarnego „Parku Epoki Radzieckiej”, by później przygotować na jego temat reportaż-reklamówkę. Zadanie wydaje się lekkie, łatwe i przyjemne. Jak się jednak okaże, wszystko potoczy się dokładnie na odwrót. Powrót do czasów Związku Radzieckiego, nawet w tak – wydawałoby się – niewinnej formie, okaże się dla głównego bohatera filmu niezwykle niebezpiecznym przedsięwzięciem.
Czym jest „Park Epoki Radzieckiej”? To swoiste połączenie Disneylandu ze skansenem. Miejsce, w którym podjęto próbę cofnięcia, a następnie zatrzymania czasu. Komunistyczny raj, żywcem wykrojony z sowieckich propagandowych dzieł z lat 20., 30., 40. i 50. XX wieku. Tu wszystko jest najlepsze – piękne kobiety, wysokogatunkowe trunki, solidny radziecki rubel (z przelicznikiem 62 kopiejki za 1 dolara). Na każdego kuracjusza czeka też wiele atrakcji: można pograć w „szachy rewolucji” (wykonane w skali 1:1, z podobiznami komunistycznych bohaterów narodowych), pojeździć wozem pancernym – takim samym, jakim w czasie wojny domowej przemieszczał się Włodzimierz Iljicz Lenin – wreszcie powędkować w jeziorku tak wypełnionym rybami, że praktycznie same wskakują do ręki. Aby iluzja była całkowita, każdy kuracjusz musi jednak zrezygnować ze swojej tożsamości i przedzierzgnąć się w którąś z postaci z sowieckiej mitologii. W parku roi się więc od Stirlitzów, Budionnych, pionierów i radzieckich kacyków. Oleg, choć początkowo nie ma większej ochoty na tę grę, pod wpływem wydarzeń postanawia w końcu przeistoczyć się w Ławrientija Berię, co – jak sądzi – da mu kontrolę nad innymi. Bo przecież w prawdziwym Związku Radzieckim Beria był wszechmocny i nienaruszalny.
Nad spokojnym wypoczynkiem gości parku czuwa fachowa obsługa, a wśród nich między innymi główny lekarz (gra go niezwykle podobny do Donalda Pleasance’a Władimir Dolinski, w Polsce widzieliśmy go w serialu „Moskiewska saga”), opiekująca się sanatoryjnym hotelem Jelizawieta (w tej roli Lidia Fiedosiejewa-Szukszyna, niezapomniana Gienia Smoliwąsowa z polskiej „Ballady o Januszku) oraz młoda i piękna pielęgniarka Alona (Jelizawieta Bojarska, znana z niemieckiego „Upadku”, która jeszcze w tym roku pojawi się na ekranach rosyjskich kin w obrazie „Admirał”, filmowej biografii Aleksandra Kołczaka). Nad kuracjuszami kontrolę sprawuje jednak jeszcze jedna osoba – szef ochrony, towarzysz Robert (Michaił Jefremow, gwiazda „9 kompanii” i „Prostytutek”, który pojawi się także w drugiej części „Spalonych słońcem” Nikity Michałkowa). To właśnie on odpowiada za rygorystyczne przestrzeganie regulaminu. A ten mówi wprost: zabronione są jakiekolwiek osobiste kontakty między pracownikami a gośćmi. Zauroczony Aloną Oleg nic sobie jednak z obowiązujących zakazów nie robi, co ściągnie na jego głowę poważne kłopoty. „Park Epoki Radzieckiej” ma bowiem także swoje drugie, znacznie mroczniejsze oblicze – pobudowane jako „obiekty oświatowe” repliki więzienia na Łubiance oraz Archipelagu GUŁag. One również przeznaczone są dla turystów, szczególnie tych lubiących ekstremalne rozrywki, jak nocleg w baraku, spacer z konwojem czy nocne przesłuchanie połączone z torturami. Okaże się jednak, że można doń trafić nie tylko w celach turystycznych.
Pomysł na film był świetny. Niestety, zawiodło wykonanie. O ile nie można mieć większych zastrzeżeń do gry aktorskiej (Jefremow jest odpowiednio diaboliczny, a Bojarska – niewinna), zdjęć (autorstwa Igora Kliebanowa) czy muzyki (za którą, nie licząc licznych piosenek, odpowiada weteran rosyjskiej kinematografii Maksym Dunajewski), o tyle powinno się oberwać scenarzyście. Widać wyraźnie, że nie miał on pomysłu na to, jak pokierować akcją. Efekt jest taki, że jako komedia „Park…” jest mało śmieszny, a jako dramat (czerpiący pełnymi garściami z „Truman Show” Petera Weira) – mało wstrząsający. Na dodatek dłuży się w nieskończoność, trwa bowiem ponad dwie godziny. Zupełnie niepotrzebnie. Gdyby skrócić go o kwadrans, może nawet o dwa, zyskaliby wszyscy – akcja stałaby się dynamiczniejsza, a widzowie nie musieliby ziewać do rękawa. Akopow, pisząc scenariusz, starał się nawiązać do rodzimej klasyki filmowej. Stąd odwołania do dzieł Nikity Michałkowa, Wsiewołoda Pudowkina, Michaiła Romma i wielu innych. Cóż z tego jednak, skoro scenarzysta „Parku…” nie potrafił twórczo „przetrawić” ich konceptów. Zamiast postmodernistą, stał się zwykłym naśladowcą, co gorsza – dość nieudolnym. Żal jest wielki, gdyż taki właśnie film był Rosji potrzebny. Obraz, w którym w prześmiewczy i groteskowy sposób przedstawiono by irracjonalną tęsknotę za niewolącym obywateli systemem politycznym. W którym pokazano by iluzoryczność i miałkość idei, mającej doprowadzić do uszczęśliwienia wszystkich ludzi na całym globie. To, co udało się twórcom „Słonecznej alei” i „Good Bye, Lenin!”, autorzy „Parku Epoki Radzieckiej” zarżnęli jednak nadmiernym gadulstwem i nadęciem. Tej komedii zabrakło przede wszystkim dystansu. Gusman i Akopow wiele mogliby nauczyć się chociażby od Juliusza Machulskiego, który w swoim „Déjà vu” pokazał – choć w nieco innym kontekście – ten sam świat. Przedstawiona przez naszego rodaka Odessa z początku lat 20. ubiegłego wieku w niczym tak naprawdę nie różniła się od cepeliady zainscenizowanej w „Parku…”. A mimo to oba filmy dzieli jakościowa przepaść.
koniec
10 sierpnia 2008

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: W te dni majowe, gdy kończyła się wojna
Sebastian Chosiński

19 I 2022

Zanim w 1977 roku powstało monumentalne „Oswobodzenie Pragi” Otakara Vávry, osiemnaście lat wcześniej o tych samych wydarzeniach, choć w znacznie bardziej kameralnej i dużo mniej patetycznej formie, opowiedział Stanisław Rostocki w swej drugiej pełnometrażowej fabule czyli „Majowych gwiazdach”. Składająca się z czterech nowel historia urzeka poetyckim nastrojem i… zapachem wiosny.

więcej »

East Side Story: Gwiaździsty sztandar ponad wody Newy
Sebastian Chosiński

16 I 2022

To nie proste: z dnia na dzień porzucić dotychczasowe życie (niekoniecznie nawet najszczęśliwsze i najbardziej ustabilizowane) i zacząć nowe w zupełnie innym kraju, tysiące kilometrów od rodzinnych stron. A na to właśnie decyduje się bohaterka dramatu obyczajowego Aleksandra Mołocznikowa „Powiedz jej”, która na dodatek chce zostawić w Rosji męża i zabrać ze sobą ich jedynego syna.

więcej »

Rozwalanie ścian tyłkiem i inne rozterki czterdziestolatków
Agnieszka ‘Achika’ Szady

15 I 2022

Niech nikogo nie zwiedzie kpiarski tytuł recenzji. „Matrix: Zmartwychwstania” jest filmem głęboko symbolicznym i stuprocentowo poważnym.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.