Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 8 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Danny Boyle, Loveleen Tandan
‹Slumdog. Milioner z ulicy›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
90,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSlumdog. Milioner z ulicy
Tytuł oryginalnySlumdog Millionaire
Dystrybutor Monolith Plus
Data premiery27 lutego 2009
ReżyseriaDanny Boyle, Loveleen Tandan
ZdjęciaAnthony Dod Mantle
Scenariusz
ObsadaDev Patel, Anil Kapoor, Saurabh Shukla, Rajendranath Zutshi, Freida Pinto, Irfan Khan, Uday Chopra
MuzykaA.R. Rahman
Rok produkcji2008
Kraj produkcjiUSA, Wielka Brytania
Czas trwania120 min
WWW
Gatunekdramat, komedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Odpowiedź D: Tak było pisane
[Danny Boyle, Loveleen Tandan „Slumdog. Milioner z ulicy” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Tak było pisane, że film Danny’ego Boyle’a „Slumdog. Milioner z ulicy” zrobi wielką karierę artystyczną na festiwalach i ceremoniach rozdania nagród. Że zachwyci widzów i wszędzie zdobędzie wysokie oceny. Że brytyjski reżyser nakręci film poruszający, angażujący i po prostu znakomity. Bo kiedy magia kina działa na najwyższych obrotach, to musi być przeznaczenie.

Ewa Drab

Odpowiedź D: Tak było pisane
[Danny Boyle, Loveleen Tandan „Slumdog. Milioner z ulicy” - recenzja]

Tak było pisane, że film Danny’ego Boyle’a „Slumdog. Milioner z ulicy” zrobi wielką karierę artystyczną na festiwalach i ceremoniach rozdania nagród. Że zachwyci widzów i wszędzie zdobędzie wysokie oceny. Że brytyjski reżyser nakręci film poruszający, angażujący i po prostu znakomity. Bo kiedy magia kina działa na najwyższych obrotach, to musi być przeznaczenie.

Danny Boyle, Loveleen Tandan
‹Slumdog. Milioner z ulicy›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
90,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSlumdog. Milioner z ulicy
Tytuł oryginalnySlumdog Millionaire
Dystrybutor Monolith Plus
Data premiery27 lutego 2009
ReżyseriaDanny Boyle, Loveleen Tandan
ZdjęciaAnthony Dod Mantle
Scenariusz
ObsadaDev Patel, Anil Kapoor, Saurabh Shukla, Rajendranath Zutshi, Freida Pinto, Irfan Khan, Uday Chopra
MuzykaA.R. Rahman
Rok produkcji2008
Kraj produkcjiUSA, Wielka Brytania
Czas trwania120 min
WWW
Gatunekdramat, komedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Wygląda na to, że Danny Boyle, autor bezkompromisowego „Trainspotting”, rewizjonistycznego „28 dni później” czy żonglującego konwencjami „W stronę słońca”, postanowił wykorzystać w swoim najnowszym dziele wszechobecne w Indiach i świetnie charakteryzujące ten kraj zjawisko paradoksu, sprzeczności i dualizmu. W Indiach na porządku dziennym są antagonizmy: piękny zabytek kultury w sąsiedztwie smrodliwego wychodka, luksusowy hotel obok brudnego baraku biedoty, studio filmowe przy wysypisku śmieci. Turyści przybywający do tego zagadkowego kraju po to, by poznać go w całej paradoksalnej okazałości, zawsze zwracają uwagę na niesamowitą mieszankę piękna i brzydoty, czyli na to, co najbardziej ich w Indiach uderza. Reżyser „Slumdoga” oparł swój film na podobnych przeciwieństwach, dzięki czemu zdołał dotknąć duszy kraju Gandhiego. Może tylko jej musnąć, bo przecież nawet arcydzieło filmowe nie jest w stanie objąć tak przytłaczającego ogromu kulturowego, ale jednak prawda i autentyzm okazały się w jego wizji bliskie. Oznacza to, że Boyle pokazuje brzydotę, biedę, rzezie na tle religijnym, przestępczy półświatek, dzieciństwo bohatera naznaczone walką o przetrwanie, by za chwilę opowiedzieć o szansie na odmianę, czyli dostatnie życie i wielkie pieniądze. Reżyser bawi się również kompozycją filmu, nadając mu charakter żywy i ostry bądź bajkowy i pełen nadziei, by wreszcie porzucić przygnębiające akordy na rzecz optymistycznej baśni. Antagonizm pojawia się również na poziomie realizacyjnym: Brytyjczycy – Boyle-reżyser, Beaufoy-scenarzysta czy Dod Mantle-operator – wnoszą do filmu dystans, ale i fascynację, oszczędność, jak i siłę przekazu. Tymczasem indyjska część ekipy, na czele z aktorami i monstrualnym Bombajem (największą gwiazdą w obsadzie), napędza cały projekt żywiołowością, nieposkromioną energią i emocjonalnością. Mieszanka wybuchowa, która faktycznie eksploduje, dając filmowemu światu niesamowite celuloidowe przeżycie.
„Slumdog. Milioner z ulicy” to historia Jamala, osiemnastolatka ze slumsów, który wygrywa fortunę dwudziestu milionów rupii w słynnym teleturnieju „Milionerzy”. Jednak to nie zaskakujące zwycięstwo stanowi najważniejszy element opowieści, ale kolejne etapy życia bohatera, które doprowadziły go do obecnej sytuacji. Oczywiście historia zaopatrzona w happy end jest po części przewidywalna, a nawet moralizatorska, jednak Boyle zręcznie prowadzi narrację, a wad nie odczuwa się tak intensywnie. Zamiast tego uderza różnorodność przedstawionego świata, mocne obrazy, dynamika opowieści. Realizatorsko „Slumdog” to majstersztyk. Nagrodzone na łódzkim Camerimage zdjęcia są drapieżne, chropowate, agresywne, a rwany, eksperymentalny montaż, dzięki któremu nie do końca chronologiczne wątki przeplatają się w perfekcyjnie odmierzanym rytmie, dopełnia strony wizualnej filmu. W warstwie dźwiękowej prawdziwy podziw wzbudza twórczość wspaniałego kompozytora indyjskiego A.R. Rahmana, częstego współpracownika Maniego Ratnama i Ashutosha Gowarikera. Jego muzyka tętni życiem, to czysta energia stająca się integralną częścią filmowej historii, jej paliwem i sercem.
Ciekawostka etniczna - każdy z graczy indyjskich Milionerów musi na początek mocno przytulić prowadzącego.
Ciekawostka etniczna - każdy z graczy indyjskich Milionerów musi na początek mocno przytulić prowadzącego.
Boyle miesza gatunki, ale nie robi tego tak jak Bollywood. W jego filmie wszystko jest mniej ostentacyjne, choć bardziej frapujące. W sto dwadzieścia minut dostajemy kino społeczne, wielką miłość, przypowieść z morałem, historię z cyklu „od zera do milionera”, sensację, baśń i niepokojący portret wielkiej metropolii. Granice między kolejnymi składnikami wydają się zacierać, aż wreszcie stają się płynną jednością. Umowność, oczywistości, sentymentalność – te wszystkie elementy umykają gdzieś z impetem, z jakim film uderza w świadomość widza. Trudno powiedzieć, dlaczego tak się dzieje, bo w końcu Boyle nie zrobił filmu bezbłędnego. Jednak siła jego reżyserii polega właśnie na tym, że eksponuje potęgę drzemiącą w fabule i jej przedstawieniu, a odwraca uwagę od niedociągnięć. Udaje mu się to tak sprawnie, że łatwo w „Slumdoga” uwierzyć, nawet jeśli na co dzień nie trawi się podobnie jaskrawych połączeń (typu agresywna rzeczywistość slumsów zmieszana z bajkowym finałem). Film Boyle’a ma po prostu oddech i nieskończoną energię. To międzykulturowy komentarz do zjawiska, jakim są dzisiejsze Indie, sformułowany przez Zachód z refleksją, podziwem i wstrętem.
Mniej interesujący okazuje się gatunkowo schematyczny wątek miłości między Jamalem a jego przyjaciółką Latiką niż pełen napięć i dodatkowych znaczeń wątek jego braterskiej więzi z Salimem. Ich wspólne dzieciństwo naznaczone ciągłą biedą, oszustwami, ucieczkami i kombinatorstwem nie prowadzi do wspólnej dorosłości. Jamal znajduje w sobie tyle silnej woli, aby nie iść w przepaść za starszym bratem, lecz próbować odszukać własne miejsce w żarłocznym Bombaju, który nikogo nie wypuszcza ze swoich granic bez zmian w charakterze czy poglądach. Osiągnięcie bohatera nie może być rozpatrywane jako spełnienie jego własnych marzeń, ale jako mrzonkę społecznego kolektywu przemieniającą się niespodziewanie w rzeczywistość. To cud pośród szarych, często tragicznych, ludzkich historii, spełniający rolę światełka nadziei, które napędza każde istnienie. Dla Jamala motywacją okazuje się miłość, a Latika – jego aniołem stróżem pilnującym go od moralnego upadku. Boyle burzy „Slumdogiem” także przeświadczenia deterministyczne, bo bracia – główni bohaterowie – dorastają razem w tym samym środowisku i zmagają się z takimi samymi problemami, a jednak potem wybierają zupełnie różne ścieżki.
Nie byłoby „Milionera z ulicy”, gdyby nie odtwórca roli Jamala, Dev Patel, oraz reszta obsady. Patel jest niedoświadczony, ale bije z niego autentyzm i naturalność, dlatego nietrudno przejąć się jego dylematami. Freida Pinto jako Latika zachwyca przede wszystkim urodą, oprócz tego nie ma wiele okazji do pokazania swoich umiejętności. Najbardziej jednak na ekranie błyszczą tuzy indyjskiego kina, czyli Irfan Khan w roli inspektora policji oraz Anil Kapoor jako gospodarz „Milionerów”. Postać tego drugiego wydaje się spajać całą opowieść i nadawać jej nieco mroczniejszych tonów. Mimo że zdawkowo opisany, showman stanowi symbol sukcesu i społecznego awansu, które – gdy się je raz dostanie w swe ręce – trudno wypuścić. Łapczywość, obłuda i determinacja to cechy określane przez rzeczywistość, realne, codzienne. Anielskie uczucia czy niesamowite zrządzenia losu dotyczą już bajkowej warstwy filmu. Ładniejszej i potrzebnej, ale o ile mniej przekonującej.
koniec
17 lutego 2009

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Młoda, piękna, wyzwolona
Sebastian Chosiński

8 XII 2021

Kobietom radzieckim na pewno nie było łatwo. Zarówno tym mieszkającym w miastach (głównie prowincjonalnych), jak i – a może przede wszystkim – we wsiach, które w Polsce nazwalibyśmy pegeerowskimi. Dzięki melodramatowi Leonida Menakera „Młoda żona” dowiadujemy się jednak, że także wśród nich były jednostki ambitne, gotowe poświęcić wiele, aby wyrwać się z komunistycznego zaścianka.

więcej »

Kasztanowy ludzik: Odc. 3. Źli rodzice muszą być ukarani
Marcin Mroziuk

6 XII 2021

Nie ulega wątpliwości, że po tym, jak Thulin ocaliła życie Hessowi, ich współpraca zaczyna się coraz lepiej układać. To, co razem odkryją, pozwoli im zaś na przygotowanie pułapki na mordercę. Szkopuł tkwi w tym, że plan ten będzie wiązać się ze sporym ryzykiem.

więcej »

Niedoczarowana
Agnieszka ‘Achika’ Szady

5 XII 2021

Mirabelle to wyrodek: jako jedyna z potomkiń i potomków abueli Almy nie ma magicznych umiejętności. Czy silny charakter zrekompensuje tak drastyczne braki? „Nasza magiczne Encanto” to opowieść o dojrzewaniu… w pewnym sensie całej rodziny.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (1)
— Jakub Gałka

Tegoż twórcy

Suplement filmowy 2019
— Adam Lewandowski, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Gdzie się podziały tamte strzykawki?
— Przemysław Ciura

Co nam w kinie gra: Steve Jobs
— Kamil Witek

6. American Film Festival: I’m fuckin’ Steve Jobs!
— Kamil Witek

Esensja ogląda: Czerwiec 2013 (3)
— Jarosław Loretz, Małgorzata Steciak, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Człowiek kontra skała
— Karol Kućmierz

Gwiezdny pył
— Ewa Drab

Krwawica na zimno
— Eryk Remiezowicz

Tegoż autora

Szybciej. Głośniej. Więcej zębów
— Ewa Drab

Samochody (nie) latają
— Ewa Drab

Kreacja automatyczna
— Ewa Drab

PR rządzi światem
— Ewa Drab

(I)grać i (wy)grać z czasem
— Ewa Drab

Llewyn Davis jest palantem
— Piotr Dobry, Ewa Drab, Grzegorz Fortuna

Wszyscy jesteśmy oszustami
— Ewa Drab

Rzut kośćmi i sekrety Freuda
— Ewa Drab

Kto się boi Vina Diesla?
— Ewa Drab

Duch z piwnicy
— Ewa Drab

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.