Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 28 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

Ari Folman
‹Walc z Baszirem›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWalc z Baszirem
Tytuł oryginalnyVals Im Bashir
Dystrybutor Against Gravity
Data premiery3 kwietnia 2009
ReżyseriaAri Folman
Scenariusz
MuzykaMax Richter
Rok produkcji2008
Kraj produkcjiFrancja, Izrael, Niemcy, USA
Czas trwania90 min
WWW
Gatunekanimacja, dramat, wojenny
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Senny taniec
[Ari Folman „Walc z Baszirem” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Technicznie nie ma żadnych przeszkód, by nakręcić dokumentalny film animowany, tylko czy to ma sens? Izraelski „Walc z Baszirem” pokazuje, że takie podejście ma sporo zalet.

Jakub Gałka

Senny taniec
[Ari Folman „Walc z Baszirem” - recenzja]

Technicznie nie ma żadnych przeszkód, by nakręcić dokumentalny film animowany, tylko czy to ma sens? Izraelski „Walc z Baszirem” pokazuje, że takie podejście ma sporo zalet.

Ari Folman
‹Walc z Baszirem›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWalc z Baszirem
Tytuł oryginalnyVals Im Bashir
Dystrybutor Against Gravity
Data premiery3 kwietnia 2009
ReżyseriaAri Folman
Scenariusz
MuzykaMax Richter
Rok produkcji2008
Kraj produkcjiFrancja, Izrael, Niemcy, USA
Czas trwania90 min
WWW
Gatunekanimacja, dramat, wojenny
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Oczywiście nietrudno się domyślić powodów użycia techniki animacyjnej zamiast żywych aktorów – twórcy „Walca…” chcieli uzyskać efekt odrealnienia przedstawianych zdarzeń. I udało im się to znakomicie. Film ma cudownie oniryczną atmosferę katartycznego koszmaru-wspomnienia. Co istotne, nie jest to jednoznaczne z bagatelizowaniem zdarzeń czy łagodzeniem wydźwięku poprzez dopisywanie do historii zdarzeń fantastycznych, które przesłaniałyby dramatyczne realia. Nie, wszystko razem się komponuje i doskonale uzupełnia (choć w kilku miejscach zdarzają się niepotrzebne dłużyzny spowodowane chęcią opowiedzenia historii wyłącznie za pomocą obrazów i klimatu, bez słów). Ot, choćby scena tytułowego tańca, szalonego piruetu z karabinem wśród strzałów snajperów i w otoczeniu wszechobecnych plakatów Baszira, byłaby raczej nie do zrealizowania przy udziale żywych aktorów – albo byłaby po prostu śmieszna. Sceny rysowane, jakkolwiek dziwaczne by nie były, nie są śmieszne – są albo straszne, albo niepokojące, albo „zaledwie” tajemnicze, ale zawsze niecodzienne, przypominające, że idzie o coś zupełnie oderwanego od zwykłego życia Izraelczyków.
Niestety, próba analizy zachowania zwykłych ludzi w ekstremalnych i niezwykłych sytuacjach – w tym przypadku aż się prosi o dodanie jeszcze zmiennej w postaci wyjątkowego obciążenia historycznego Żydów – jest tematem z drugiego planu. Owszem, finałowe sceny wplatające w animację prawdziwe zdjęcia ofiar masakry są wstrząsające i na długo zostają w pamięci. Wcześniej jednak pierwszeństwo przed poszukiwaniem przyczyn czy opisywaniem tragicznych skutków mordu zdaje się mieć psychologiczna podróż w głąb siebie bohatera-narratora, będącego jednocześnie reżyserem filmu. Ari Folman po kilkudziesięciu latach od tych drastycznych wydarzeń zdaje sobie bowiem sprawę, że wymazał z pamięci wszystkie wspomnienia dotyczące tego epizodu jego życia. Rozpoczyna więc poszukiwanie prawdy poprzez odnajdywanie kolejnych uczestników ówczesnych wydarzeń i rozmowy z nimi. Mają one odkryć, gdzie właściwie był w tym momencie Folman, a tym samym odpowiedzieć na pytanie, czy bohater był winnym katem, czy „niewinnym” obserwatorem. Niewątpliwie, ciężko biernego obserwatora nazwać niewinnym i tu się właśnie kryje podstawowy problem filmu, który nazbyt relatywizuje opowieść: najpierw banalizuje udział Izraelczyków, a ostatecznie urywa się tuż przed odpowiedzią, jakiej Folman sam sobie musi udzielić – czy powinienem czuć się winny, czy powinienem mieć wyrzuty sumienia? Tak jakby „Walc z Baszirem” był jedynie prywatną psychoterapią – a jeśli prywatną, to inni nie mają prawa wglądu do efektów leczenia – a nie przesłaniem dla szerszego grona odbiorców. Szczególnie źle wygląda to na tle opowieści, która była kołem zamachowym odysei reżysera w przeszłość. Otóż jego przyjaciel miał koszmary z psami w roli głównej, bo w czasie wojny zajmował się właśnie odstrzeliwaniem psów, które szczekaniem ostrzegały ukrywających się w wioskach partyzantów. Ponieważ on nie chciał strzelać do ludzi, przydzielili mu eliminację zwierząt. Zabijał „tylko” zwierzęta, a mimo to przez wiele lat cierpiał z tego powodu – bohater, choć w jakimś sensie ma na rękach krew ludzką, żadnej skruchy nie wykazuje.
Nie zmienia to faktu, że „Walc z Baszirem” jest bardzo ciekawy pod względem formalnym. Gra tutaj i przypominający animację rotoskopową sposób rysowania, i klimat, i sam pomysł, by docudrama odgrywana była nie przez aktorów, a przez ich narysowanych – czasem bardzo wiernie – odpowiedników. Szkoda tylko, że fabuła mimo podjęcia tak ważkiego tematu nie do końca dorównała swojemu opakowaniu.
koniec
30 marca 2009

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Wiedza nie chroni przed naiwnością
Sebastian Chosiński

27 X 2021

Reżyserski debiut Karena Szachnazarowa nie wypada tak rewelacyjnie, jak jego cztery kolejne filmy z lat 80. XX wieku. Ale to nie oznacza, że „Dobrych ludzi” nie warto poznać. To mądry i wiele mówiący o rzeczywistości radzieckiej epoki Leonida Breżniewa komediodramat, który rozgrywa się w środowisku naukowców. Wartością dodaną jest legendarny aktor Gieorgij Burkow, który pojawia się na ekranie w roli głównej.

więcej »

East Side Story: Współczesna baśń w blasku zorzy polarnej
Sebastian Chosiński

24 X 2021

Ten niepozornie rozpoczynający się film okazuje się być jedną z bardziej interesujących produkcji rosyjskich tego roku. Pod ironicznym płaszczykiem „Mleko” Karena Oganesiana skrywa bowiem nadzwyczaj ważne tematy: dla kobiet i mężczyzn, dla dorosłych i nastolatków. Od reżysera i aktorów udział w nim wymagał też niemałej odwagi, ponieważ jego obyczajowa śmiałość niektórych może szokować.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Nie nadeptuj (przyszłemu) teściowi na odcisk!
Sebastian Chosiński

20 X 2021

Reżyserski dorobek Siergieja Sidieliowa jest nadzwyczaj mizerny: zaledwie cztery filmy pełnometrażowe, w tym tylko trzy zrealizowane samodzielnie. Z tych trzech jeden to inscenizacja opery. A mimo to z dwóch pozostałych autor mógł być dumny. Zwłaszcza z komedii „Ulica pełna niespodzianek”, która w drugiej połowie lat 50. i kolejnych dekadach aż do upadku Związku Radzieckiego cieszyła się statusem kultowej.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Psy wojny
— Urszula Lipińska

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Październik 2013 (3)
— Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Więcej wszystkiego co błyszczy, buczy i wybucha?
— Miłosz Cybowski, Jakub Gałka, Wojciech Gołąbowski, Adam Kordaś, Michał Kubalski, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Nieprawdziwi detektywi
— Jakub Gałka

O tych, co z kosmosu
— Paweł Ciołkiewicz, Jakub Gałka, Jacek Jaciubek, Adam Kordaś, Michał Kubalski, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Wszyscy za jednego
— Jakub Gałka

Pacjent zmarł, po czym wstał jako zombie
— Adam Kordaś, Michał Kubalski, Jakub Gałka, Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Jarosław Robak, Beatrycze Nowicka, Łukasz Bodurka

Przygody drugoplanowe
— Jakub Gałka

Ranking, który spadł na Ziemię
— Sebastian Chosiński, Artur Chruściel, Jakub Gałka, Jacek Jaciubek, Michał Kubalski, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Ludzie jak krewetki
— Jakub Gałka

Katana zamiast pazurów
— Jakub Gałka

Trzy siostry Thorgala
— Jakub Gałka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.