Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 19 maja 2022
w Esensji w Esensjopedii

Ruben Fleischer
‹Zombieland›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
70,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułZombieland
Dystrybutor UIP
Data premiery4 grudnia 2009
ReżyseriaRuben Fleischer
ZdjęciaMichael Bonvillain
Scenariusz
ObsadaJesse Eisenberg, Emma Stone, Woody Harrelson, Amber Heard, Abigail Breslin, Mike White, Bill Murray
MuzykaDavid Sardy
Rok produkcji2009
Kraj produkcjiUSA
CyklZombieland
Czas trwania88 min
WWW
Gatunekgroza / horror, komedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

A zombie runą, runą, runą, i pogrzebią stary świat
[Ruben Fleischer „Zombieland” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Tak po prawdzie hasło „Komedia romantyczna z zombie w tle”, którym swego czasu był reklamowany „Wysyp żywych trupów”, znacznie bardziej pasuje właśnie do „Zombielandu”, historii koncentrującej się raczej na interakcjach między bohaterami, niż na pladze żywej śmierci.

Jarosław Loretz

A zombie runą, runą, runą, i pogrzebią stary świat
[Ruben Fleischer „Zombieland” - recenzja]

Tak po prawdzie hasło „Komedia romantyczna z zombie w tle”, którym swego czasu był reklamowany „Wysyp żywych trupów”, znacznie bardziej pasuje właśnie do „Zombielandu”, historii koncentrującej się raczej na interakcjach między bohaterami, niż na pladze żywej śmierci.

Ruben Fleischer
‹Zombieland›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
70,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułZombieland
Dystrybutor UIP
Data premiery4 grudnia 2009
ReżyseriaRuben Fleischer
ZdjęciaMichael Bonvillain
Scenariusz
ObsadaJesse Eisenberg, Emma Stone, Woody Harrelson, Amber Heard, Abigail Breslin, Mike White, Bill Murray
MuzykaDavid Sardy
Rok produkcji2009
Kraj produkcjiUSA
CyklZombieland
Czas trwania88 min
WWW
Gatunekgroza / horror, komedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
W czasie, gdy twórcy horrorów z wampirami i wilkołakami w roli głównej wciąż bezskutecznie szukają odpowiedniej recepty na uatrakcyjnienie rozrywki opartej na grasowaniu obdarzonego inteligencją (i kłami) drapieżnika, spece od zombie spokojnie odcinają kupony od jednego, ale niezwykle widowiskowego ulepszenia koncepcji człapiącego truposza – przyspieszenia jego ruchów. To głównie dzięki galopującym mózgożercom świetnie ogląda się zarówno „28 dni później”, nowy „Świt żywych trupów” jak i świeżutki „Zombieland”. Co ważniejsze – mimo rosnącej liczby filmów, w których bohaterowie mają trudności z umknięciem przed umarłymi, nie nastąpił jeszcze przesyt nową koncepcją, co świadczy albo o jej nośności, albo o obdarzonych nielichą wyobraźnią twórcach.
Jednak w przypadku „Zombielandu” aż tak różowo nie jest. Owszem, film ma świetne wprowadzenie, doskonałą koncepcję napisów początkowych i wizualizacji zasad, według których postępuje główny bohater, ma też perfekcyjnie wykonane efekty specjalne i po prostu całą furę rozmaitej maści odniesień do elementów życia codziennego, relacji społecznych i wytworów kultury masowej. Mnie osobiście za serce ujęła scena rozwałki w sklepie z indiańską cepelią, ewidentnie wzorowana na reklamach Sony, a także wystrój rezydencji Billa Murraya (ze szczególnym uwzględnieniem lekko zmodyfikowanej kopii obrazu Andy’ego Warhola). Wszystko to jednak są tylko i wyłącznie dodatki, z konieczności usiłujące osłodzić niezbyt wystrzałową fabułę, w której – wbrew tytułowi – daje się odczuć wyraźny niedostatek zombie (mimo, że chwilami widać ich całe hordy).
Sama fabuła też zresztą do najbogatszych nie należy. Ot, główny bohater, Columbus (wszyscy noszą tutaj imiona pochodzące od miast), samotnik, który przetrwał wyłącznie dzięki ścisłemu przestrzeganiu ułożonych przez siebie zasad, spotyka noszącego się po kowbojsku Tallahassee (Woody Harrelson), zagorzałego miłośnika batoników. Połączywszy siły jadą na Wschód, w nadziei znalezienia jakiegoś skrawka Ameryki bez plagi żywej śmierci. Po drodze napotykają jeszcze dwie cwane siostrzyczki, Wichitę i Little Rock, które dość poważnie zajdą im za skórę. I tyle. O nic więcej tu nie chodzi. Columbus podkochuje się w Wichicie, wszyscy robią sobie docinki, i tak mija minuta za minutą, urozmaicona od czasu do czas jakimś celnym onelinerem czy ciętą pyskówką. A wszystko to w otoczce skocznej, wesołej, choć pisanej na jedno kopyto, muzyczki.
W związku z tym można powziąć podejrzenie, że scenarzyści (i debiutujący reżyser) zbyt mocno zapatrzyli się w filmy Tarantino, koncentrując się raczej na smakowitej oprawie, przemyślanych dialogach, odrobinę bardziej wyrafinowanym humorze i inteligentnie wplecionych retrospekcjach, niż na odpowiedniej dawce emocji. Bo właśnie z emocjami jest tu największy problem. Niby jest tu kilka scen, w których pod dostatkiem jest głodnych, agresywnych zombie, jednak całość historii przytłaczają irytujące mielizny akcyjne w postaci niezbyt porywających dyskusji, ciągniętych częstokroć o dobrych parę chwil za długo. Przy okazji trudno uwierzyć, że tak beztrosko (oczywiście stosunkowo beztrosko) będzie wyglądało życie ostatnich niedobitków ludzkości w świecie zdominowanym przez żywe trupy. W tej materii chyba jednak bliższy ewentualnym realiom zagłady cywilizacji był „Świt żywych trupów”, a choćby i seria „Resident Evil”. Bo na przykład – gdzie podziały się te tysiące, czy wręcz miliony obywateli USA, skoro w kadrze widać ledwie jakieś pojedyncze jednostki? Gdzie ciała zabitych – bo raczej nie wszyscy wstali do nowego „życia”? Kiedy w ogóle miała miejsce epidemia i dlaczego wciąż działa elektryczność? Coś jest nie tak z kreacją tego świata, i jak bardzo by nie zachwycać się stroną wizualną, aktorstwem i lekkim podejściem do śmierci (co – swoją drogą – zastanawia), wciąż pozostaje drażniąca myśl gdzieś z tyłu głowy, co i rusz przypominająca, że w tym filmie czegoś brakuje. Może chodzi o wątpliwą prawdziwość bohaterów, którym zwisa los ludzkości? O brak ludzkich odruchów u nich? A może o to, że film jest emocjonalnie nijaki – ani ciepły (a taki był „Wysyp żywych trupów”), ani wgniatający w fotel ogromem tragedii (jak było w „Świcie żywych trupów” i „28 dni później”)?
Nic nie pomaga w tym momencie fenomenalna wręcz wyobraźnia scenarzystów, podsuwająca widzowi kompletnie zwariowane pomysły likwidacji truposzy, bogata scenografia czy choreografia walk. Niewiele również pomagają doskonałe zdjęcia, realistyczne efekty specjalne i porządna gra aktorska. I jeśli nawet „Zombieland” wymknął się schematom klasycznego horroru, w którym ktoś kogoś gania, i przysiadł okrakiem na kinie drogi i komedii romantycznej, nie zaproponował równocześnie żadnej nowej wartości. Owszem, momentami można się na tym filmie świetnie bawić (prawdę powiedziawszy takich momentów jest wręcz bez liku), ale obawiam się, że nie pozostanie po nim większy ślad w pamięci widzów, bo prócz fajnych scen i niezłego humoru nie ma nic więcej do zaproponowania. A wielka szkoda.
koniec
4 grudnia 2009

Komentarze

« 1 2 3 4 »
04 XII 2009   15:08:20

Jarku, a tak nawiasem, to zauważ, że ja tylko wskazuję na drobne niekonsekwencje w Twojej recenzji, nie czepiam się jakoś specjalnie całości - właśnie przeczytałem recenzję Pawła T. Felisa w "Co Jest Grane" (1 gwiazdka) i w porównaniu to Ty wręcz lejesz miód na moje zombiefanowskie serce.

04 XII 2009   15:13:39

2. Są pewne granice umowności, znacznie przekroczone w \"Zombielandzie\". Przy popełnianiu błędów możesz mieć farta parę razy, ale - szczerze mówiąc - kiedyś się to źle kończy.
3. Ale co to za wspominki? Po jednym, krótkim epizodzie? I to ma mi załatwić całą psychologię postaci? Ejże... A jeśli chodzi o płacz - co innego rzucenie o tym mimochodem, a co innego uronienie łzy na ekranie.
4. Mam dystans. Jedynie wyłuszczam, dlaczego postaci są dla mnie niewiarygodne, a film emocjonalnie mi zwisa. Co do rutyny - już wyjaśniałem: nie wiadomo, skąd się wzięła, i ile czasu zajęło jej wykształcenie (kiedy i dlaczego bohaterowie nabyli pewności, że najlepszym lekarstwem na tę zarazę jest zabijanie, a nie - na przykład - leczenie jakimś specyfikiem?). Powoduje to trudność z przyjęciem filmowej logiki, bo nie opiera się ona na żadnych czytelnych przesłankach.

04 XII 2009   15:20:19

3. Jak to mimochodem? Tallahassee przecież płakał...
4. "Co do rutyny - już wyjaśniałem: nie wiadomo, skąd się wzięła". No właśnie, nie wiadomo, więc Ty przyjmujesz optykę szklanki do połowy pustej, a ja do połowy pełnej. Pesymisto :-). Ale poważnie, to przesłanki są jak dla mnie czytelne, a to że niedopowiedziane, to tym lepiej.

04 XII 2009   15:23:40

A ja usiłuję przekonać, że nie ma tu żadnych sprzeczności. ;)
Owszem, momentami świetnie się bawiłem na "Zombieandzie", wiele scen ma po prostu rewelacyjnych, ale ogólnie pozostawia niedosyt. To zupełnie tak, jakby film został stworzony wyłącznie dla miłośników truposzy, którzy będą się świetnie bawili na zabawie konwencją, reszta zaś widzów pozostanie w kompletnej obojętności (tu się właśnie kłania kiepska psychologia postaci i logiczne nieścisłości). A tego przecież udało się uniknąć twórcom choćby takiego "Świtu żywych trupów", który oprócz tego, że stanowił smakowite widowisko dla zombiefanów, to sam w sobie był gęstym, doskonale obmyślanym filmem.
A Felis od dawna daje jedynki horrorom, bo tak. Zaś GW najczęściej daje bardzo wysokie oceny filmom polskim (niezależnie od ich rzeczywistej jakości) i hollywoodzkiej konfekcji, której "nie wypada" dać niskiej oceny. :(

04 XII 2009   15:23:44

@Dobry
"Dla mnie to z kolei najlepszy akt z bodaj najlepszym epizodem tego roku."
Też jestem fanem B.M., ale *kameo* powinno mimo wszystko trwać krócej. Gdyby ROT13-- Ovyy olł glyxb mbzovnxvrz qb bqfgemnłh, olłbol fhcre. --ROT13 A dostaliśmy coś pomiędzy rolą drugoplanową a trzecioplanową ("nakręćmy epizod, ale przytrzymajmy B.M. trochę dłużej na planie, przecież jest taki fajny). Bes-sęsu.

04 XII 2009   15:30:49

3. Powiedz mi, tak z ręką na sercu, a widziałeś u niego pod okiem chociaż jedną łezkę? ;>
4. Te niedopowiedzenia są zbyt duże, żebym przeszedł obok nich obojętnie. \"Świt żywych trupów\" i \"28 dni później\" tez miały furę niedopowiedzeń, a mimo to trzymały się kupy.

04 XII 2009   15:43:14

@Jale - "A ja usiłuję przekonać, że nie ma tu żadnych sprzeczności. ;)" Poza tymi wykazanymi wyżej przeze mnie :-)?
3. Ale tu już wchodzimy na kwestię jego umiejętności aktorskich, tekst "nie płakałem tak od Titanika" - poza tym że zabawny w ustach takiego twardziela, sugeruje raczej niezłą rozpacz niż uronienie jednej łezki.

@Borys: No ja się nie nudziłem, jak dla mnie Bill mógłby nawet wyruszyć z nimi w dłuższą podróż. Poniekąd byłem zresztą mile zaskoczony, bo czytając przed seansem o "epizodzie B.M.", wyobrażałem sobie raczej coś jak w "Get Smart" - 10 sekund.

04 XII 2009   15:49:56

Oh no, not again... ;)
3. Ach, te sugestie... A ja wolałbym - dla odmiany - paru rzeczy kawa na ławę. :)

05 XII 2009   01:16:47

Czytam recenzję i nie wiem dlaczego autor uparł się nad gadżeciarstwem, nad scenografią, nad duperelami w stylu wystroju willi BM, a ani słowa nie napomknął o konstrukcji bohatera - po części narratora.
A przepraszam - napomknął: "O nic więcej tu nie chodzi."

Otóż chodzi, głównie o przemianę niedojrzałego emocjonalnie dzieciaka, który najwięcej inicjatywy życiowej wykazuje podczas kolejnej partii WoWa w necie. Przemianie dokonującej się z Zombielandem w tle.
Columbus przecież skonfrontowany jest z całkowicie popapraną sytuacją i próbuje sobie z nią poradzić w nieudolny sposób (notesik, zasady). Dopiero kiedy napotyka na drodze typ mentorski (pozornie najgorszy z najgorszych) oraz obiekt westchnień, jego postawa ewoluuje, aż wreszcie przybiera finalny kształt.
Kształt emocjonalnie dojrzalszy (od reszty bohaterów - w czym cała przewrotność mentorska choćby Tallahassee: może to gość radzący sobie z żalem w sposób "skrajny", ale jednocześnie cieszący się życiem mimo śmierci dookoła - symbolem tu Twinkies).

Więc, u diabła, przecież nie o zombie tu chodzi, nie o komiczne wstawki ze znanym aktorem - mamy tu opowieść o dojrzewaniu. Bardzo klasyczną, a jednocześnie bardzo udanie wywróconą na nice.

Zastanawia mnie też tak wysoka ocena filmu, mimo recenzji zasadniczo negatywnej.
Zastanawia mnie skupianie się recenzenta nad mechanizmami zagłady (nie każdy musi kompleksowo budować rzeczywistość opowieści; zarzut braku trupów i milionów obywateli jest kompletnie nietrafiony - kamera pokazuje przecież wycinek świata).
Zastanawia mnie porównywanie filmu do innych, odmiennych gatunkowo produkcji (łącznikiem jedynie motyw zombie - ale zombie to nie gatunek).
I wreszcie zastanawia mnie zwrot: "pojedyncze jednostki" - ale to już tak całkowicie na marginesie.

Osobiście uważam, że:
W kategorii film - świadoma, rzemieślnicza robota.
W kategorii komediohorror - mistrzostwo.

05 XII 2009   10:58:42

poszedlem na ten film spodziewajac sie kolejnego gniota o zombiakach ale ze mialem bilety za darmoche wiec darowanemu koniu, etc...

wyszedlem z kina w swietnym humorze. film sprawil mi wielka niespodzianke. kino drogi z zombiakami, swietny pomysl. do tego szczypta o dojrzewaniu, stracie, natka romansu i przemiany glownego bohatera. swietny mix, lekkostrawny i przyjemny.
nie przeszkadzal mi wogole wspomniany brak zombie. w tym filmie sluza za narzedzie pozwalajace bohaterom na zerwanie spolecznych podzialow. (jaka szansa na to w normalnym swiecie ze Columbus i Wichita by sie spotkali i nawiazali blizsza znajomosc?)
Jak sam Tallahasee napomyka, w swiecie bez zombie byl nikim, poludniowym redneckiem, teraz jest specem od przetrwania w swiecie po apokalipsie, liderem i mentorem glownego bohatera.
Obsada filmu wspolgra znakomicie. Czuc miedzy nimi chemie przyjazni i uczuc. Genialne cameo Murray\'a kladzie na lopatki szczegolnie jak ogladajacy nie ma o nim pojecia.
Film swietny, bardzo rozrywkowy mimo ze brak w nim jakiegokolwiek plotu.

« 1 2 3 4 »

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Gdy najbliżsi idą na wojnę…
Sebastian Chosiński

18 V 2022

Giennadij Bazarow, choć ani imię, ani nazwisko na to nie wskazują, był pierwszym kirgiskim (a czwartym w ogóle) reżyserem, który w latach 60. XX wieku przeniósł na ekran prozę Czingiza Ajtmatowa. Wybrał sobie nieco mniej znane (przynajmniej poza Związkiem Radzieckim) dzieło słynnego pisarza – powieść „Matczyne pole”.

więcej »

W zaśnieżonej Patagonii
Sebastian Chosiński

17 V 2022

Szczęście, że zdecydowana większość z nas nie ma podobnych doświadczeń! Trudno bowiem sobie nawet wyobrazić, jaką traumą może być niewyjaśnione zniknięcie przyjaciółki. A tego właśnie doświadcza nastoletnia Manuela Pelari, bohaterka „Zaginionej” Alejandra Montiela (będącej ekranizacją powieści Florencii Etcheves). Po czternastu latach, już jako pełnoprawna policjantka, Pipa wraca do tamtej sprawy.

więcej »

Upload: Sez. 2. odc. 6. Zamach na demokrację
Marcin Mroziuk

16 V 2022

Jeśli powiedziało się A, to trzeba powiedzieć B. Skoro więc para głównych bohaterów odkryła, że David Choak zlecił zabicie Nathana, zrozumiałe jest, ze teraz pilnie obserwują poczynania bogacza. Dzięki temu udaje im się wpaść na trop jego kolejnego niecnego planu.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (11)
— Jakub Gałka

Tegoż twórcy

Krótko o filmach: Indianiątko Jonesiątko
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kto ty jesteś? Symbiont mały!
— Sebastian Chosiński

Krótko o filmach: Białe oczka i uśmiechnięta paszcza
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja ogląda: Luty 2013 (Kino)
— Miłosz Cybowski, Gabriel Krawczyk, Alicja Kuciel, Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Jak dobrze nam mutantem być
— Jarosław Loretz

Danie w średnim stanie
— Jarosław Loretz

Podboje i wyboje
— Jarosław Loretz

Wątpliwa reklamówka
— Jarosław Loretz

Krok w dobrą złą stronę
— Jarosław Loretz

Zabiedzona flota: Nielotny
— Jarosław Loretz

Kryminalna grabież czasu
— Jarosław Loretz

Anioł w zielonych kaloszach
— Jarosław Loretz

Nazwobójca
— Jarosław Loretz

Siódma dusza po kisielu
— Jarosław Loretz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.