Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 4 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Tigran Keosajan
‹Miraż›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMiraż
Tytuł oryginalnyМираж
ReżyseriaTigran Keosajan
ZdjęciaIgor Klebanow
Scenariusz
ObsadaDmitrij Marianow, Aliona Chmielnicka, Aleksiej Czadow, Aleksiej Bardukow, Natalia Naumowa, Antonina Komissarowa, Rustam Urazajew, Jurij Stojanow, Aleksiej Panin, Wiktor Wierżbicki, Siergiej Trabasow, Andriej Nowopaszyn, Dawid Keosajan, Laura Keosajan
MuzykaSiergiej Tieriechow
Rok produkcji2008
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania82 min
Gatuneksensacja
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

East Side Story: Współczesny eastern z prawdziwego zdarzenia!
[Tigran Keosajan „Miraż” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
1 2 »
Rosyjski reżyser ormiańskiego pochodzenia Tigran Keosajan jest znakomitym przykładem na prawdziwość powiedzenia, że niedaleko pada jabłko od jabłoni. Z filmem związani byli bądź wciąż jeszcze są jego rodzice, starszy brat i żona. On sam, kręcąc przed dwoma laty zrealizowany w konwencji westernu sensacyjny „Miraż”, nawiązał bezpośrednio do największych sukcesów swojego legendarnego ojca. I co najważniejsze – nawiązał udanie!

Sebastian Chosiński

East Side Story: Współczesny eastern z prawdziwego zdarzenia!
[Tigran Keosajan „Miraż” - recenzja]

Rosyjski reżyser ormiańskiego pochodzenia Tigran Keosajan jest znakomitym przykładem na prawdziwość powiedzenia, że niedaleko pada jabłko od jabłoni. Z filmem związani byli bądź wciąż jeszcze są jego rodzice, starszy brat i żona. On sam, kręcąc przed dwoma laty zrealizowany w konwencji westernu sensacyjny „Miraż”, nawiązał bezpośrednio do największych sukcesów swojego legendarnego ojca. I co najważniejsze – nawiązał udanie!

Tigran Keosajan
‹Miraż›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMiraż
Tytuł oryginalnyМираж
ReżyseriaTigran Keosajan
ZdjęciaIgor Klebanow
Scenariusz
ObsadaDmitrij Marianow, Aliona Chmielnicka, Aleksiej Czadow, Aleksiej Bardukow, Natalia Naumowa, Antonina Komissarowa, Rustam Urazajew, Jurij Stojanow, Aleksiej Panin, Wiktor Wierżbicki, Siergiej Trabasow, Andriej Nowopaszyn, Dawid Keosajan, Laura Keosajan
MuzykaSiergiej Tieriechow
Rok produkcji2008
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania82 min
Gatuneksensacja
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Zmarły przed szesnastoma laty Edmond Keosajan, ojciec Tigrana, to postać dla kinematografii radzieckiej bardzo znacząca. To on, po wielu latach posuchy, doprowadził do odrodzenia popularności westernu w Kraju Rad. Nakręcony przez niego w 1966 roku, w oparciu o powieść Pawła Bliachina „Czerwone diablęta”, obraz zatytułowany „Nieuchwytni mściciele” dał początek filmowej trylogii, która cztery dekady temu – jak najbardziej słusznie zresztą – zyskała status dzieła kultowego. Akcja wszystkich części – a więc także „Nowych przygód nieuchwytnych” (1968) oraz „Korony Imperium Rosyjskiego” (1971) – rozgrywała się w pierwszej połowie lat 20. ubiegłego wieku, w czasie i tuż po wojnie domowej w Rosji. Filmy Keosajana seniora udanie łączyły schematy opowieści z Dzikiego Zachodu z typowo wschodnią mentalnością bohaterów, a wszystko to podane zostało na dodatek ze wzruszającym liryzmem i jednocześnie wielkim przymrużeniem oka. Tigran Edmondowicz przyszedł na świat właśnie w czasie, gdy jego ojciec w pocie czoła pracował nad pierwszą odsłoną cyklu. Jego starszy o pięć lat brat Dawid miał to szczęście, że pojawił się na planie „Nieuchwytnych mścicieli”; młodszemu z synów było to dane dopiero kilka lat później, kiedy tatuś zabrał się za domknięcie trylogii. Tym sposobem Tigran, jako pięcioletni chłopiec, zaliczył swój kinowy debiut. Można więc było spodziewać się, że w dorosłym już życiu wybierze inną drogę?
Pracę w wytwórni „Mosfilm” Tigran Keosajan rozpoczął w 1983 roku, choć dopiero rok później został studentem moskiewskiego Wszechzwiązkowego Państwowego Instytutu Kinematografii (WGIK), w którym pieczę nad nim sprawował słynny filmowy batalista Jurij Ozierow (vide wojenne epopeje „Wyzwolenie” i „Żołnierze zwycięstwa”). Tam też sympatyczny Ormianin poznał i zaprzyjaźnił się z Fiodorem Bondarczukiem, synem innego legendarnego radzieckiego reżysera. Jako samodzielny twórca zadebiutował w 1988 roku, realizując studencką krótkometrażówkę „Sołniecznyj bierieg”. W tej opowieści o żołnierzu-dezerterze główną rolę zagrał Bondarczuk junior, zaś jej scenariusz wyszedł spod pióra… Dawida Keosajana. Rok później Tigran zamienił się z Fiodorem miejscami i wystąpił w jego dyplomowym krótkim metrażu – „Son wlietnieje utro”; w tym samym czasie obaj pojawili się również na planie „Stalingradu” Ozierowa. Kolejny występ przed kamerą młodszy z braci Keosajanów zaliczył po dwóch latach, kiedy to Jurij Kuzmienko zaprosił go do udziału w sensacyjno-przygodowym obrazie „Dżoker” (1991). Był to zresztą okres, kiedy trudno było mu podjąć jednoznaczną decyzję co do swojej przyszłości. Jeszcze podczas studiów zainteresował się bowiem produkcją wideoklipów muzycznych, stając się w tej dziedzinie pionierem na rynku radzieckim, a później rosyjskim. Piosenkarze i zespoły często korzystały z usług Tigrana, ponieważ gwarantował on sukces, czego dowodem chociażby główna nagroda na I Międzynarodowym Festiwalu Filmów Muzycznych „Pokolenie-92” za teledysk zrealizowany do piosenki Natalii Wietlickiej „Posmotri mnie w głaza”. Pociągały go też jednak większe wyzwania – na przykład pełnometrażowy debiut fabularny! Doczekał się go w tym samym 1992 roku. Sensacyjno-obyczajowy „Katka i Szyz”, w którym jedną z ról zagrał wielki gwiazdor ormiańskiego pochodzenia Armen Dżigarchanian, zdobył nagrodę na festiwalu „Zołotoj Witiaz”, który odbywał się w jugosłowiańskim Nowym Sadzie. Od tej pory poszło już z górki.
W 1996 roku Keosajan zrealizował dla telewizji serial obyczajowy „Dieła smiesznyje – dieła siemiejnyje”. I chociaż dzisiaj można uznać go za najmniej znaczące dzieło w dorobku reżysera, to jednak nie da się ukryć, że praca nad nim zmieniła życie Tigrana Edmondowicza. Poznał wtedy bowiem piękną dwudziestopięcioletnią aktorkę Alionę Chmielnicką, która siedem lat później została jego żoną. Kolejne obrazy – komediowa „Biednaja Sasza” (1997), obyczajowy „Priezident i jego wnuczka” (1999) oraz pełen liryzmu „Łandysz sieriebristyj” (2000) – ugruntowały pozycję artysty, czyniąc go specjalistą od wzruszających, ale wcale nie łzawych i bezpretensjonalnych opowieści o współczesnej Rosji. Tym większym zapewne zaskoczeniem były dla jego wielbicieli dwie odsłony serialu „Mużskaja rabota” (2001-2002), który opowiadał o wojnie w Czeczenii (główną rolę zagrał w nim stary przyjaciel Fiodor Bondarczuk). Kolejny film – „Łandysz sieriebristyj 2” (2004) – był serialowym dopełnieniem kinowego hitu sprzed czterech lat. Rok później Tigran postanowił przypomnieć sobie, jak to jest stać po drugiej stronie kamery i dał się namówić swemu bratu Dawidowi do udziału w obyczajowym komediodramacie „Liubownica”. Zagrał w nim adwokata Siergieja Anurowa, który choć zdradza swoją małżonkę, o czym ona zresztą szybko się dowiaduje, przez obiektywne okoliczności zmuszony jest do dalszego prowadzenia z nią wspólnej kancelarii prawniczej. Cztery lata temu z kolei Keosajan nakręcił komedię „Zajac nad biezdnoj”, której bohaterem jest – odbywający gospodarską podróż do swojej ulubionej republiki, czyli Mołdawii – Leonid Breżniew (w tej roli Bohdan Stupka). Niejako na boku Tigran zajął się również reżyserią teatralną: w 2000 roku w moskiewskim Teatrze na Tagance dokonał scenicznej adaptacji sztuki Hanny Słuckiej „Nowy”, a trzy lata później wystawił musical na podstawie „Dwunastu krzeseł” Ilfa i Pietrowa. Aktywnie działa też w telewizji. Przez wiele miesięcy prowadził z żoną talk-show „Ty i ja” (kanał Rossija); obecnie – od stycznia 2010 – jest gospodarzem „Gorącego wieczoru z Tigranem Keosajanem”, który przyciąga przed ekrany miliony widzów stacji DTW.
„Miraż”, którego kinowa premiera odbyła się w sierpniu 2008 roku, to jak najbardziej współczesny obraz sensacyjno-przygodowy; w warstwie fabularnej niczym się jednak nie różniący od typowo westernowej – tfu! easternowej – historii rodem z Dzikiego… Wschodu. To nie przypadek. Keosajan junior oddał tym filmem hołd swemu ojcu, chociaż pełną garścią zaczerpnął również z kultowego dzieła Władimira Motyla „Białe słońce pustyni” (1969). Andriej, komandos, który przed laty opuścił szeregi armii, obecnie jest „łowcą głów”; ma renomę człowieka, który – oczywiście za odpowiednią opłatą – jest w stanie znaleźć każdego, nawet gdyby zagrzebał się on w mysiej dziurze. Pewnego dnia zgłasza się do niego bogaty biznesmen, żądający odnalezienia i doprowadzenia do domu córki, Liery (Walerii) Czernyszowej. Dlaczego dziewczyna uciekła – nie zdradza, dokąd – nie ma pojęcia. Cóż to jednak za trudność dla naszego bohatera? Idąc śladem kolejnych znajomych dziewczyny, szybko odkrywa, że trafiła ona na Bliski Wschód; z kolei chcąc nielegalnie przekroczyć granicę, dostała się w ręce miejscowych rzezimieszków, trzymających w swoim ręku na tym terenie nie tylko handel bronią i narkotykami, ale również młodymi kobietami. Pięknej brunetce grozi teraz, że zostanie sprzedana do któregoś z bliskowschodnich burdeli, ewentualnie zostanie nałożnicą jakiegoś kacyka. Nie jest zresztą sama. Podstępny Ahmed dostał bowiem w swoje ręce również moskiewską prostytutkę, prześliczną blondynkę Ulianę, oraz nie podejrzewającą niczego złego studentkę politechniki Tanię Sawosinę, która pojechała na Wschód, by na jednej z wielkich budów zdobyć doświadczenie potrzebne w późniejszej pracy inżyniera-technologa.
Trzy młode dziewczyny zdane są na łaskę i niełaskę trzech niezwykle groźnie wyglądających oprychów; nie mają jednak zamiaru poddawać się im bez walki. Gdy stary strażnik, pozostawiony z nimi sam w opuszczonym Martwym Mieście nad brzegiem morza, próbuje zgwałcić Ulianę, dwie pozostałe przychodzą jej z pomocą. W efekcie zabijają go. I dopiero wtedy pada na nie blady strach. Jak bowiem zareagują kompani bandyty, kiedy wrócą z kolejnego rozboju? Zamiast nich, pojawiają się jednak dwa zagubieni na pustyni Rosjanie, cwaniakowaty Misza (Michaił) oraz nieśmiały syn profesora uniwersyteckiego Żenia (Jewgienij). Wspólnymi siłami kopią grób, przy okazji odnajdują też w starej szopie skrytkę, w której przestępcy przechowują narkotyki – heroinę i marihuanę. Misza nie ma zamiaru przepuścić takiej okazji i kiedy nadchodzi noc, przy ognisku robi skręty, którymi częstuje przyjaciela i dziewczyny. Upaleni, zapadają w głęboki sen. Przebudzenie okazuje się niezwykle bolesne, biorą ich bowiem na muszkę kamraci zamordowanego starucha, którzy nad ranem wrócili do swojego gniazda. Kiedy, trochę przypadkowo, dochodzi do walki, młodym Rosjanom udaje się na jakiś czas unieszkodliwić niezwykle groźnego Ahmeda. Ale i on nie pozostaje im dłużny i niszczy jedyny sprawny samochód w osadzie. Od tej pory Martwe Miasto staje się dla nich więzieniem – dokoła są tylko pustynia i morze, a oni nie mają ani wozu, ani łodzi. Na dodatek podejrzewają, że lada dzień pojawią się zwierzchnicy Ahmeda, aby odebrać nową dostawę narkotyków i dziewczyn. I tak też się stanie, tyle że jeszcze wcześniej z wizytą przybywa Łowca. Podejrzewając, że za przemytem stoi jego dawny kompan z wojska Dżemal, Andriej – nie godząc się stanąć po jego stronie w zamian za dostarczenie mu całej i zdrowej Liery – przygotowuje się do ostatecznej z nim batalii. Czy jednak da radę, w starciu przeciwko zaprawionym w boju zbirom mogąc liczyć jedynie na pomóc trzech dziewczyn i dwóch chłopaków?
1 2 »

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kasztanowy ludzik: Odc. 2. To dopiero początek koszmaru
Marcin Mroziuk

3 XII 2021

Kiedy Mark Hess wytrwale podąża tropem, który inni uznali za błędny, wprawdzie nie mamy pewności, czy uda mu się rzeczywiście odkryć coś istotnego, ale za to oczywiste się dla nas staje, czemu nie najlepiej dogaduje się on z przełożonymi.

więcej »

Kasztanowy ludzik: Odc. 1. Tajemnica goni tajemnicę
Marcin Mroziuk

29 XI 2021

Trzeba przyznać, że już sam początek „Kasztanowego ludzika” rzeczywiście wciska widzów w fotele. Wprawdzie później fabuła rozwija się zgodnie ze sprawdzonymi regułami gatunku, ale dla fanów dobrych kryminałów pierwszy odcinek będzie wystarczającą zachętą do obejrzenia całego serialu – będącego ekranizacją powieści Sørena Sveistrupa.

więcej »

Moja wielka, grecka tragedia
Agnieszka ‘Achika’ Szady

22 XI 2021

Czy „Eternals” to komiksowa głupotka z wydumanymi na siłę problemami, czy może tragedia na miarę antyczną, w której wybory jednostek mają wpływ na losy milionów? Jedno i drugie? Albo żadne z powyższych?

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.