Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 19 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

Mira Nair
‹Amelia Earhart›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułAmelia Earhart
Tytuł oryginalnyAmelia
Dystrybutor CinePix
Data premiery12 lutego 2010
ReżyseriaMira Nair
ZdjęciaStuart Dryburgh
Scenariusz
ObsadaHilary Swank, Richard Gere, Ewan McGregor, Mia Wasikowska, Cherry Jones, Christopher Eccleston, Joe Anderson
MuzykaGabriel Yared
Rok produkcji2009
Kraj produkcjiKanada, USA
Czas trwania111 min
WWW
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Filmowy samolot bez skrzydeł
[Mira Nair „Amelia Earhart” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Amelia Earhart, amerykańska ikona, sufrażystka, pionierka lotnictwa, pierwsza kobieta, która przeleciała samotnie nad Atlantykiem. Zaginęła wraz ze swoim nawigatorem podczas próby okrążenia globu w 1937 roku. Nigdy nie wyjaśniono tej sprawy, nie odnaleziono też zwłok. Wokół śmierci Earhart narosło wiele mitów, przez co jej rola w kształtowaniu amerykańskiej kultury została nieco zapomniana, a żaden z powstałych filmów nie wykorzystał w pełni potencjału jej osoby. Czy udało się Mirze Nair?

Dariusz Kuźma

Filmowy samolot bez skrzydeł
[Mira Nair „Amelia Earhart” - recenzja]

Amelia Earhart, amerykańska ikona, sufrażystka, pionierka lotnictwa, pierwsza kobieta, która przeleciała samotnie nad Atlantykiem. Zaginęła wraz ze swoim nawigatorem podczas próby okrążenia globu w 1937 roku. Nigdy nie wyjaśniono tej sprawy, nie odnaleziono też zwłok. Wokół śmierci Earhart narosło wiele mitów, przez co jej rola w kształtowaniu amerykańskiej kultury została nieco zapomniana, a żaden z powstałych filmów nie wykorzystał w pełni potencjału jej osoby. Czy udało się Mirze Nair?

Mira Nair
‹Amelia Earhart›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułAmelia Earhart
Tytuł oryginalnyAmelia
Dystrybutor CinePix
Data premiery12 lutego 2010
ReżyseriaMira Nair
ZdjęciaStuart Dryburgh
Scenariusz
ObsadaHilary Swank, Richard Gere, Ewan McGregor, Mia Wasikowska, Cherry Jones, Christopher Eccleston, Joe Anderson
MuzykaGabriel Yared
Rok produkcji2009
Kraj produkcjiKanada, USA
Czas trwania111 min
WWW
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Pytanie, które pojawia się zarówno w trakcie seansu „Amelii”, jak i już po napisach końcowych, brzmi: jak to się stało, że Mira Nair, doświadczona reżyserka pochodząca z Indii, nakręciła taki bubel? Jak kobieta, która ma na swoim koncie m.in. znakomity, realistyczny dramat społeczny, za który dostała nagrodę w Cannes, reżyserka próbująca kilkukrotnie tworzyć pomosty kulturowe pomiędzy Indiami a Ameryką, była w stanie stworzyć twór tak boleśnie bezpłciowy? Albowiem tym właśnie jest jej najnowszy film. Wydawałoby się, że wraz ze znakomitą obsadą aktorską (Hilary Swank, Richard Gere, Ewan McGregor, Chistopher Eccleston) Nair będzie w stanie wyjść poza narzucone z góry hollywoodzkie schematy, skutkujące przeważnie poprawnymi, ugrzecznionymi filmami biograficznymi. Nie udało się, tym większy jednak zawód, że film Nair to właśnie schemat na schemacie. Ciężko wręcz stwierdzić, co poszło nie tak, bowiem żaden element filmowej układanki nie wybija się w „Amelii” ponad poziom przeciętności.
Jaka by nie była przyczyna, faktem jest, iż opowieść o słynnej amerykańskiej kobiecie-lotniku nie ma w sobie krzty osobowości. Nie mówię tylko o Mirze Nair, która wyraźnie poszła na kompromis, dusząc w sobie wszelkie zapędy autorskie. Chodzi również o dwójkę scenarzystów, którzy nie potrafili stworzyć wiarygodnych fundamentów pod opowiedzenie historii Earhart, co w efekcie przełożyło się na słabą konstrukcję postaci, marny poziom dialogów i brak autentycznych emocji. Chodzi także o aktorów, którzy wypadli dość mizernie, nie potrafiąc wykreować pełnokrwistych bohaterów, tworząc blade odbicia swoich wcześniejszych ról. I tak dalej. „Amelia” opływa w piękne, wystylizowane ujęcia krajobrazów albo ładne zdjęcia z perspektywy lecącego aeroplanu, widać w niej przepych scenograficzny oraz dobrze odrobioną lekcję speców od kostiumów, ale wszystko to idzie na marne, bowiem twórcy nie są w stanie zainteresować widza opowiadaną historią, nie wspominając o przekonaniu go do papierowych postaci. A biorąc pod uwagę niemal dwugodzinny czas trwania, seans „Amelii” okazuje się mniejszą lub większą męką.
Najcięższym grzechem popełnionym przez Nair okazał się brak szerszej koncepcji na opowiedzenie założonej historii. Wiele wydarzeń przewija się przez ekran tylko dlatego, iż miały one miejsce w rzeczywistości, nie dlatego, że wynikają z fabuły. Pod względem narracyjnym film wlecze się jak flaki z olejem – nie ma tu w zasadzie żadnej dramaturgii, nawet sceny samolotowych kraks okazują się nudnawe. Odczuwalny jest brak dobrze ukazanych napięć pomiędzy protagonistami. Wszyscy się ze sobą zgadzają, a nawet jeśli pojawia się zalążek konfliktu, niedługo potem winowajca idzie po rozum do głowy. Nie ma w „Amelii” również przemiany charakterologicznej głównych bohaterów. Earhart od początku chce po prostu latać (mniejsza o motywację), nie rozumiejąc potrzeby otoczki PR-owej, którą tworzy wokół niej jej mąż, George Putnam. Przed swoim feralnym lotem dookoła świata jest dokładnie taka sama, jak w momencie, kiedy po raz pierwszy pojawiła się na ekranie – uosobienie dobroci i pasji, które ma inspirować tych jeszcze nie zainspirowanych. Sam Putnam nie zmienia się wielce od momentu, kiedy poznał przyszłą żonę – to ciągle ten sam szczwany, acz kochający, biznesmen. Nawet romans Amelii z Gene’em Vidalem (ojcem Gore’a) przechodzi mu dosyć szybko, aby mógł spokojnie i z klasą powrócić do roli opoki swej żony. Kwestia romansu jest zresztą symptomatyczna dla całej produkcji – nie ma w nim żadnej namiętności, nie udało się uchwycić jakiejkolwiek iskry pasji. Ot, dwójka ludzi schodzi się po kryjomu, bo scenariusz tego wymagał.
„Amelia” Miry Nair nie jest filmem złym. Nie jest również produkcją słabą, a szkoda, bowiem wtedy może wzbudzałaby jakiekolwiek emocje. To obraz idealnie i totalnie przeciętny. Trybiki machiny filmowej, które zazębiając się, powinny tworzyć płynną fabułę, zgrzytają na każdym kroku, skutkując jednym z nudniejszych obrazów ostatnich lat. Szkoda tylko, że musiało się to przytrafić akurat Amelii Earhart, jednej z bardziej fascynujących Amerykanek XX wieku. Ikona będzie musiała jeszcze poczekać na osobę, która nakręci o niej wartościowy film.
koniec
12 lutego 2010

Komentarze

12 II 2010   11:03:14

Nie taki zły ten film. Dobrze pokazał że Amelia była przede wszystkim tworem marketingowym.

Nie posunął się jednak do krytyki takiego zjawiska i dlatego wyszło słabo.

12 II 2010   15:27:35

Był jeszcze film telewizyjny o tej samej historii "Amelia Earhart statni lot" z 1994 z Diane Keaton i Rutgerem Hauerem. Też niezbyt porywający, zaledwie poprawny. Może więc sama historia nie ma potencjału na coś więcej żeby wzbudzić emocje.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

East Side Story: Miłość i rewolucja na lodzie
Sebastian Chosiński

17 X 2021

Polski dystrybutor nie byłby sobą, gdyby wprowadzając ten film do oferty Netflixa, nie zmienił jego tytułu. Zamiast oryginalnych (w podwójnym tego słowa znaczeniu) „Srebrnych łyżew” mamy komercyjnie brzmiący „Zimowy romans”. I chociaż wszystko – w teorii – się zgadza, to jednak film Michaiła Łokszyna nie zasługuje na to, by postrzegać go jedynie w kategoriach obrazu miłosnego.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: O jeden ząb za daleko
Sebastian Chosiński

13 X 2021

W normalnym kraju człowiek z trzydziestoma trzema zębami wybrałby się do dentysty i poprosił go o usunięcie nadmiarowego trzonowca (kła albo siekacza). W Związku Radzieckim ktoś taki mógł stać się sensacją naukową i celebrytą. Przynajmniej tak to sobie wyobrażał Gieorgij Danielija, który na podstawie tych domysłów zbudował oś fabularną „nienaukowo-fantastycznej” (jak poinformowano w napisach) komedii… „Trzydzieści trzy”.

więcej »

East Side Story: Z rodziną najlepiej wychodzi się na…
Sebastian Chosiński

10 X 2021

Co byście zrobili, dowiedziawszy się, że zostało Wam kilka bądź kilkanaście miesięcy życia? Część osób zapewne doszłaby do wniosku, że to najlepszy moment na spełnienie swego największego, skrytego dotąd marzenia. W takiej właśnie sytuacji znajduje się główny bohater „Krewnych” – komediodramatu Ilji Aksionowa – który rusza w podróż, aby… To będzie zaskoczenie!

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

SPF - Subiektywny Przegląd Filmów (13)
— Jakub Gałka

Tegoż autora

Kopać czy nie kopać?
— Dariusz Kuźma

My name is Chan. Jackie Chan
— Dariusz Kuźma

Oblicza wojny
— Dariusz Kuźma

W poszukiwaniu drugiego pilota
— Dariusz Kuźma

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.