Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 15 września 2019
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CLXXXIX

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Kadr, który…: Cienkie odnóża barda Katarakta

Esensja.pl
Esensja.pl
Wiedźmun Gierwald, bard Katarakt, czarodziejka Dżenyfer i zadziorna smarkula Czyrak – czy ktoś jeszcze pamięta ten komiks?

Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Cienkie odnóża barda Katarakta

Wiedźmun Gierwald, bard Katarakt, czarodziejka Dżenyfer i zadziorna smarkula Czyrak – czy ktoś jeszcze pamięta ten komiks?
Wahałam się nieco, który kadr wybrać z „Wiedźmuna”, bo jest tam kilka zapadających w pamięć – szczególnie dżinn z butelki ginu, noszący rysy twarzy Andrzeja Sapkowskiego. Zdecydowałam się jednak na podobiznę barda Katarakta, ponieważ jest taki… jaskrowaty.
Tomasz Samojlik narysował „Wiedźmuna” wyrazistą kreską, z oszczędnym stosowaniem czerni i brakiem odcieni szarości. Taki styl może kojarzyć się z dowcipami bazgranymi na końcu zeszytu dla kumpli w czasie nudnej lekcji. W przypadku komiksu parodystycznego i – co tu ukrywać – w momencie powstawania raczej niszowego, ten typ grafiki pasuje jak ulał. Postaci są karykaturalne, z cienkimi nóżkami i giętkimi rączkami, ale mimo uproszczonego wyglądu mają wyraźne cechy charakterystyczne. Gierwald wygląda łagodnie i dobrodusznie (jak na zabójcę potworów), Czyrak jest dzieckiem nieco demonicznym, a Katarakt bardzo pasuje do niektórych zachowań swojego pierwowzoru. Zresztą do wyglądu też – ten beret, loczki, koronkowe mankiety… Na obrazku widzimy go w momencie, kiedy chce zapodać Dżinnowi z Ginu życzenie. Kadr jest prosty, a zarazem przekonujący: widzimy fragment lasu, krzewy są narysowane od niechcenia, lecz wystarczająco gęste. Czarne tło służy do oddzielenia trzeciego planu i zarazem tworzy kontrast wydobywający dymek z wypowiedzią postaci. Sam Katarakt zwycięsko ujmuje się pod boki, nie wiedząc jeszcze, że za chwilę czeka go rozczarowanie: dżinn bowiem spełnia wyłącznie swoje życzenia.
koniec
25 czerwca 2011

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Niekoniecznie jasno pisane: Pajęcze lata Todda McFarlane’a
Marcin Knyszyński

18 VIII 2019

Dzisiaj coś dla osób, które w latach dziewięćdziesiątych czekały co miesiąc z niecierpliwością na nowe komiksy TM-Semic. Pamiętacie swój pierwszy? Ten, od którego zaczęła się Wasza przygoda? Ja pamiętam. To był marzec 1991 roku – na okładce, jakiś latający koleś z wąsikiem, ubrany w zielony kombinezon i złoty hełm, strzelał do Spider-Mana w czarnym kostiumie. Komiks ten był szczególny nie tylko dla mnie – był to również pierwszy odcinek serii o człowieku-pająku narysowany przez legendarnego (...)

więcej »

Po komiks marsz: Sierpień 2019
Esensja Komiks

9 VIII 2019

Sezon ogórkowy nie wpłynął negatywnie na rynek komiksowy. W sierpniu pojawi się dużo ciekawych pozycji. Nasze typy znajdziecie poniżej.

więcej »

Nie przegap: Lipiec 2019
Esensja

31 VII 2019

Połowa wakacji za nami, przypomninamy więc co zrecenzowaliśmy w lipcu.

więcej »

Polecamy

Dwanaście i pół fortepianu

Kadr, który…:

Dwanaście i pół fortepianu
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nadchodzą złodupcy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Idę i powiewam
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Ludzie nietoperze
— Paweł Ciołkiewicz

Z kategorii „cytaty”
— Wojciech Gołąbowski

Córy Iranu
— Paweł Ciołkiewicz

…i nie zawaham się…
— Wojciech Gołąbowski

Pytania ważne i ważniejsze
— Wojciech Gołąbowski

Docent tragarz
— Paweł Ciołkiewicz

Nie wyobrażaj sobie!
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Z tego cyklu

Dwanaście i pół fortepianu
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nadchodzą złodupcy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Idę i powiewam
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Ludzie nietoperze
— Paweł Ciołkiewicz

Z kategorii „cytaty”
— Wojciech Gołąbowski

Córy Iranu
— Paweł Ciołkiewicz

…i nie zawaham się…
— Wojciech Gołąbowski

Pytania ważne i ważniejsze
— Wojciech Gołąbowski

Docent tragarz
— Paweł Ciołkiewicz

Nie wyobrażaj sobie!
— Wojciech Gołąbowski

Tegoż autora

Noc Kultury 2019 w Lublinie – fotorelacja
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

A może rzucić to wszystko i wyjechać w kosmos?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o filmach: Proszę popatrzeć na światełko
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: To nie flet jest czarodziejski
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Prawie jak Japonia
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Zła dziewczynka
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Cudowne lata (oj, lata, lata – jak szalona)
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Nie będziesz pierwszym, którego zabiłam, kumasz?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

„Marvel” znaczy „coś cudownego”
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Skrzyżowanie „Calvina i Hobbesa” z „Sisters”
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.