Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 czerwca 2019
w Esensji w Esensjopedii

Kadr, który…: Dałam się nabrać

Esensja.pl
Esensja.pl
Jeżeli chcecie wiedzieć, na co – obejrzyjcie załączony obrazek, nie czytając tego tekstu i zobaczcie, czy też się dacie nabrać.

Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Dałam się nabrać

Jeżeli chcecie wiedzieć, na co – obejrzyjcie załączony obrazek, nie czytając tego tekstu i zobaczcie, czy też się dacie nabrać.
Kliknij, aby powiększyć.
Kliknij, aby powiększyć.
Marek Raczkowski sławny jest na równi z Andrzejem Mleczką – publikował w „Polityce”, w „Przekroju”, tworzy reklamy. Jednak w odróżnieniu od Mleczki jego rysunki rzadziej są komentarzami do bieżącej sytuacji politycznej, często natomiast zdążają w stronę surrealizmu. Postaci Raczkowskiego nieraz zdają sobie sprawę z bycia postaciami i prowadzą dialogi w rodzaju „A ciebie kto narysował?” albo „Skąd pan bierze takie dziewczyny?! – Z innych komiksów”. Autor bardzo pomysłowo wykorzystuje materię graficzną: na przykład po zażyciu przez bohaterów jakiejś substancji psychoaktywnej litery w ich dymkach stopniowo stają się kolorowe, albo widzimy facecika, który rozwija tapetę, starannie przykleja do ściany, po czym ze zmartwioną miną patrzy, jak zwija się… skraj kadru.
Rysunek z lunatykiem (zwróćcie uwagę na ładnie współgrające ze sobą kolory) nabrał mnie układem kadrów, które jednocześnie są częścią scenografii. Patrzę: no, jest wieżowiec, na ostatnim piętrze jakiś mężczyzna się budzi, ubiera i wychodzi przez okno w padający śnieg. Przez chwilę nie bardzo wiedziałam, gdzie tu dowcip, aż nagle spojrzałam na rysunek bardziej całościowo i wtedy, jak to się mówi, zatrybiło. A swoją drogą, to pomysł, którego nie powstydziłby się sam Rene Magritte.
koniec
23 lipca 2011

Komentarze

23 VII 2011   16:07:00

no bez przesady, to nie jest jakaś super-awangarda albo wielkie novum

23 VII 2011   22:11:09

A gdzie ja napisałam coś o awangardzie?

27 VII 2011   10:46:50

A ja nie trybię...

29 VII 2011   13:55:00

Jaki to pomysł?

30 VII 2011   15:03:01

Kadry są jednocześnie oknami wieżowca i z każdym kadrem bohater jest coraz niżej aż ląduje na parterze. :-)

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Niekoniecznie jasno pisane: Wszystko jest złudzeniem
Marcin Knyszyński

16 VI 2019

Dziś wracamy do twórczości Alejandro Jodorowsky’ego. Autor „Incala” zabiera nas do Tybetu pierwszej połowy dwudziestego wieku – miejsca pełnego ezoteryki, magii, mistyki i filozofii. Załóżmy, że duchowy przywódca Tybetu odrodził się niespodziewanie w ciele europejskiego noworodka – jak wyglądałaby jego droga do oświecenia i walka o zachowanie świętych wartości w obliczu nieuchronnie nadchodzących zmian?

więcej »

Po komiks marsz: Czerwiec 2019
Esensja Komiks

14 VI 2019

Wygląda na to, że wydawcy postanowili zadbać o dobre samopoczucie komiksowych fanów na wakacje. Jak widać z naszego poniższego zestawienia, w czerwcu będzie z czego wybierać.

więcej »

Wspomnienie o Maćku
Paweł Laudański

4 VI 2019

To była końcówka lat osiemdziesiątych – 1988, choć raczej 1989 rok. Warszawa, Empik przy ul. Dąbrowskiego. Spotkanie poświęcone polskiej fantastyce socjologicznej, mającej najlepsze lata już za sobą, choć wtedy niewielu pewnie zdawało sobie z tego sprawę. Wśród prowadzących – On, redaktor działu prozy polskiej w miesięczniku „Fantastyka”, pisma, które zdobywało się wtedy spod lady, i to pomimo nakładu oscylującego w okolicy 150 tysięcy sztuk. Maciej Parowski, jeden z idoli mojej młodości.

więcej »

Polecamy

Dwanaście i pół fortepianu

Kadr, który…:

Dwanaście i pół fortepianu
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nadchodzą złodupcy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Idę i powiewam
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Ludzie nietoperze
— Paweł Ciołkiewicz

Z kategorii „cytaty”
— Wojciech Gołąbowski

Córy Iranu
— Paweł Ciołkiewicz

…i nie zawaham się…
— Wojciech Gołąbowski

Pytania ważne i ważniejsze
— Wojciech Gołąbowski

Docent tragarz
— Paweł Ciołkiewicz

Nie wyobrażaj sobie!
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Z tego cyklu

Dwanaście i pół fortepianu
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nadchodzą złodupcy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Idę i powiewam
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Ludzie nietoperze
— Paweł Ciołkiewicz

Z kategorii „cytaty”
— Wojciech Gołąbowski

Córy Iranu
— Paweł Ciołkiewicz

…i nie zawaham się…
— Wojciech Gołąbowski

Pytania ważne i ważniejsze
— Wojciech Gołąbowski

Docent tragarz
— Paweł Ciołkiewicz

Nie wyobrażaj sobie!
— Wojciech Gołąbowski

Tegoż autora

Krótko o komiksach: To nie flet jest czarodziejski
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Prawie jak Japonia
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Zła dziewczynka
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Cudowne lata (oj, lata, lata – jak szalona)
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Nie będziesz pierwszym, którego zabiłam, kumasz?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

„Marvel” znaczy „coś cudownego”
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Skrzyżowanie „Calvina i Hobbesa” z „Sisters”
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Happy endy są dla mięczaków
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Inspektor Ishida na tropie
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Spider-Manowie wszystkich wymiarów, łączcie się!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Wkrótce

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.