Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 19 kwietnia 2019
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CLXXXV

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Co jest ważniejsze w komiksie? Scenariusz czy ilustracje?

Esensja.pl
Esensja.pl
Scenariusz uber alles!! Ideałem jest komiks, w którym dobrej fabule nie ustępują obrazki, jednak jeżeli mamy do czynienia z dobrą fabułą zapakowaną w kiepską grafikę i odwrotnie, kiepską fabułę i świetne ilustracje, komiksem bardziej wartościowym będzie ten pierwszy.

Joe Abrakadabra

Co jest ważniejsze w komiksie? Scenariusz czy ilustracje?

Scenariusz uber alles!! Ideałem jest komiks, w którym dobrej fabule nie ustępują obrazki, jednak jeżeli mamy do czynienia z dobrą fabułą zapakowaną w kiepską grafikę i odwrotnie, kiepską fabułę i świetne ilustracje, komiksem bardziej wartościowym będzie ten pierwszy.
Garth Ennis
Garth Ennis
Jako że komiks, tak jak film, czy książka jest formą przede wszystkim przekazu myślowego, oczywistym wydaje się fakt, że jednak scenariusz. I tu leży różnica pomiędzy CZYTELNIKAMI komiksów, a ludźmi, którzy komiksy ZBIERAJĄ. Ilustracje powinny ilustrować. Oddawać to, co scenarzysta chciał, by oddawały. Oczywiście zdarzają się duety scenarzysta/grafik, które wzajemnie się... wzbogacają? Jednak fakt pozostaje faktem. Scenariusz uber alles!! Ideałem jest komiks, w którym dobrej fabule nie ustępują obrazki, jednak jeżeli mamy do czynienia z dobrą fabułą zapakowaną w kiepską grafikę i odwrotnie, kiepską fabułę i świetne ilustracje, komiksem bardziej wartościowym będzie ten pierwszy. Gdyż ten drugi możemy traktować jako zbiór ładnych obrazków do powieszenia na ścianie (jak napisał kiedyś magister sztuki Krzysztof Tkaczyk). Tyle jeśli chodzi o "filozofowanie" na temat komiksu. Jak widać na powyższym przykładzie, można bardzo szybko i prosto przeanalizować kwestie dotyczące tego medium, nie pisząc jednocześnie książki.
Hellblazer
Hellblazer
O czym będzie dzisiaj? Może na początek poprosimy pana Gartha Ennisa. Jego nazwisko pojawiło się w świadomości zachodnich (a dokładniej amerykańskich) czytelników, wraz z jego pierwszymi numerami przy serii Hellblazer. Wówczas to, większość fanów Johna Constantine′a pukało się tylko w czoło. Trzeba wyjaśnić, iż w Stanach Zjednoczonych Ennis nie był praktycznie znany (jego scenariusze znaleźć można było tylko w brytyjskich komiksach, np. 2000AD albo Judge Dreed), a serię Hellblazer pisał (wówczas niezwykle popularny i szanowany) Jamie Delano. Nikt nie spodziewał się nawet, iż z tej serii to właśnie numery Ennisa będą najczęściej kupowane, przedrukowywane i czytane. Sukces był zdumiewający. Seria stała się jedną z popularniejszych z linii Vertigo. A właściwie nie sam komiks, ile postać głównego bohatera. Co było tego przyczyną? Wydaje mi się, iż swoboda z jaką Ennis przedstawiał jego losy. Komiks ten nabrał wyjątkowo autentycznego, brytyjskiego klimatu. Choć fabuła uległa przystopowaniu oraz zmianie statusu z historyjek "o przygodach londyńskiego maga" na "opowieści o smutnym człowieku i Londynie", zyskała ona niepowtarzalną siłę. Uwaga tego tytułu przestała nawet skupiać się wyłącznie na głównym bohaterze. Kadr się poszerzył i nagle wszystko stało się żywsze. Pojawiło się mnóstwo postaci towarzyszących, których epizody stawały się ważne na równi z epizodami Constantine′a. Należałoby także wspomnieć o niewątpliwej zasłudze Steve′a Dillona, który to ilustrował scenariusze Ennisa (zresztą spółka Ennis&Dillon zaistniała dużo wcześniej, również przy okazji przygód Judge Dreeda). Tak to powoli zaczęło się wszystko kręcić. Jednak to inny tytuł uczynił z Ennisa wielką gwiazdę komiksowego świata.
Preacher
Preacher
Zrobił to Kaznodzieja (Preacher). Tytuł uznawany za klasykę nie tylko przez komiksomaniaków, lecz również przez kolegów po fachu, takich jak Morrison, czy Moore lub nawet przez reżysera Kevina Smitha (który to nawet chciał zekranizować Preachera). Po zakończeniu Sandmana, to właśnie historia Jesse Custera stała się dla Vertigo kopalnią złota. Opowiada ona o pewnym na pewno nie ortodoksyjnym kaznodziei, który udał się na poszukiwanie Boga. W przeciwieństwie do Hellblazera, ten tytuł jest bardzo pro amerykański i redneckowski (tak jak ksiązki S. Kinga). No może poza pewnym wyjątkiem, pod postacią irlandzkiego wampira-pijaka. Tu również można zaobserwować bogatą paletę postaci drugoplanowych, które mimo wszystko w swoim czasie dostają 5 minut sławy. Poza tym seria ta obfituje w świetne dialogi, zaskakujące zwroty akcji i to, co tygryski lubią najbardziej... czyli najwymyślniejsze sceny gore. Choć niedługo seria ta zakończy swój żywot, dalej będzie można podziwiać scenariusze tego artysty. Póki co pisze jeszcze serię Hitman dla DC oraz rozpoczyna właśnie 12 częściową przygodę z Punisherem (który swoje najlepsze lata miał niestety za sobą) dla Marvela, rysowanym przez Steve′a Dillona. Co później? Nie wiadomo. Jednak dla fanów pozostało jeszcze przecież wyławianie jego co ciekawszych, wydanych wcześniej perełek. Na przykład Pride & Joy, True Faith oraz Unknown Soldier dla Vertigo, albo Demon dla DC. Ma on także na swoim koncie wprowadzenie życia do gatunku komiksów epickich, jakim było 6 pierwszych numerów serii Darkness. I mimo, iż nie był to szczyt możliwości Ennisa, komiks ten powinien się spodobać miłośnikom mieszanki Ojca Chrzestnego z horrorami np. Kinga.
Human Target
Human Target
koniec
1 czerwca 2000
PS. Info dla czytelników serii Doom Patrol (DC Vertigo). Właśnie wyszła u nas książka Rachel Pollack, scenarzystki (po Grancie Morrisonie) DP. Jest to, według zapowiedzi, krzyżówka pomiędzy Jonathanem Carollem a P. K. Dickiem. Tytułu niestety nie pamiętam. Wydawnictwo najprawdopodobniej Kameleon albo Salamandra. Cena 35 zł. Jeśli mnie pamięć nie myli, to obok dwóch opowiadań Neila Gaimana w Nowej Fantastyce, jest to jak na razie jedyna wydana u nas proza komiksowych scenarzystów. Mam nadzieję, że jest to dopiero początek i takie nazwiska jak Morrison, Moore albo Ellis również zagoszczą w księgarni. Jeżeli nie w komiksach (które się marnie sprzedają) to może w książkach ci warci uwagi ludzie zagoszczą w naszym kraju.
PS2. Peter "scenarzysta extra-ordinare" Milligan znowu będzie pisać komiksy!!! Alleluyah!!! Jak do tej pory zapowiedziano tylko kontynuację wspaniałego Human Target (DC Vertigo). Niestety niedawno zmarłego jednakże bardzo utalentowanego rysownika, Edvina Biukovica, który ilustrował pierwsze Human Target, zastąpi ktoś inny...

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kadr, który…: Córy Iranu
Paweł Ciołkiewicz

18 IV 2019

Był jasny, ciepły dzień kwietniowy i zegary biły trzynastą. Marjane Satrapi z głową wtuloną w ramiona wślizgnęła się przez brunatne drzwi do szkolnej auli. Jej koleżanki były już na miejscu. Choć uczące się w szóstej klasie dziewczynki jeszcze nie do końca wiedziały, o co chodzi, sprawa wyglądała na poważną.

więcej »

Niekoniecznie jasno pisane: Odkryj się sam
Marcin Knyszyński

14 IV 2019

Pod koniec tego roku minie dokładnie trzydzieści lat od premiery legendarnego i jedynego w swoim rodzaju komiksu – „Azylu Arkham” ze scenariuszem Granta Morrisona i grafikami Dave’a McKeana. Jest to jedna z powieści graficznych, która powinna być przeczytana przez każdego, kto deprecjonuje to medium, każdego, kto uważa, że komiks nie może być dziełem sztuki i rywalizować z literaturą wysoką. Trzymamy w rękach nie tylko jeden z najlepszych komiksów o Batmanie, ale jeden z najlepszych w ogóle.

więcej »

Po komiks marsz: Kwiecień 2019
Esensja Komiks

12 IV 2019

Chociaż w okresie zimowym nie mogliśmy narzekać brak ciekawych komiksowych premier, to wiosna najwyraźniej pobudziła naszej rodzimy rynek jeszcze bardziej. Tradycyjnie zwracamy Waszą uwagę na patronaty Esensji oraz pojawienie się nowego gracza - wydawnictwa Marginesy.

więcej »

Polecamy

Córy Iranu

Kadr, który…:

Córy Iranu
— Paweł Ciołkiewicz

…i nie zawaham się…
— Wojciech Gołąbowski

Pytania ważne i ważniejsze
— Wojciech Gołąbowski

Docent tragarz
— Paweł Ciołkiewicz

Nie wyobrażaj sobie!
— Wojciech Gołąbowski

Queens, Nowy Jork, 1975 rok
— Paweł Ciołkiewicz

Przedstawienie musi trwać
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Finger Tower
— Paweł Ciołkiewicz

Czy te oczy mogą kłamać?
— Paweł Ciołkiewicz

Szprrreeech!!
— Paweł Ciołkiewicz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.