Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 listopada 2019
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CXCI

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Kadr, który…: Królowa owadoidalnych obcych

Esensja.pl
Esensja.pl
„Planeta czarów” to szósta część przygód Yansa – agenta temporalnego, którego stworzyli Grzegorz Rosiński i André Paul Duchâteau. W ucieczce przed złą królową bohater i jego ukochana rozbijają się na porośniętej dżunglą planecie, gdzie zaczynają dziać się dziwne rzeczy, jak gdyby sama przyroda pragnęła ich chronić.

Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Królowa owadoidalnych obcych

„Planeta czarów” to szósta część przygód Yansa – agenta temporalnego, którego stworzyli Grzegorz Rosiński i André Paul Duchâteau. W ucieczce przed złą królową bohater i jego ukochana rozbijają się na porośniętej dżunglą planecie, gdzie zaczynają dziać się dziwne rzeczy, jak gdyby sama przyroda pragnęła ich chronić.
Ta space-opera dzisiaj ma już lekki powiew retro, szczególnie pompatycznych niekiedy dialogach („Żyjmy dniem dzisiejszym, moja słodka, i cieszmy się, że znaleźliśmy kryjówkę!”) oraz w przedstawianiu mieszkańców obcych planet. Poddani królowej Ardelii charakteryzują się bowiem czułkami na głowie oraz długimi nosami przypominającymi ptasie dzioby. Czułki ma również sama władczyni, stąd tytuł niniejszej notki. Aczkolwiek kolosalne naramienniki przypominają raczej otwarte pokrywy skrzydłowe jakiegoś chrząszcza. Co ciekawe, żołnierze wysłani w pościg za Yansem i Orchideą czułków nie mają, za to na czaszkach wyrasta im rodzaj grzebienia. Czyżby u tej rasy różnice w wyglądzie odzwierciedlały status społeczny? Zresztą być może w królestwie koegzystują różne gatunki obcych, skoro w sali tronowej widzimy panienki z wyglądu już zupełnie owadzie, ze skrzydłami i odwłokami.
Architektura pałacu jest również „kosmiczna” (a w każdym razie tak to się wtedy kojarzyło), pełna opływowych kształtów zarówno w konstrukcji ścian jak i w umeblowaniu. Dość niebanalnie przedstawiona jest też sama królowa: zamiast seksbomby w stalowym bikini widzimy zażywną kobietę w średnim wieku, wyglądającą faktycznie jak osoba, która ma już dorosłego syna.
Kadr pokazuje typowe dla stylu Rosińskiego cieniowanie przy pomocy drobnych kreseczek. Barwy są dość ograniczone i kładzione płaskimi, jednolitymi plamami, co wynikało zarówno z ręcznego kolorowania jak i mniej niż dzisiaj zaawansowanych technik druku. Wnętrza pałacu utrzymane są w ciepłej tonacji, natomiast dżungla na planecie – w chłodnej. Nie widać tutaj aż tak bardzo zamiłowania do szczegółów, z którego słynie ten rysownik, za to w scenach dziejących się na powierzchni planety nieraz trudno odnaleźć bohaterów wśród setek precyzyjnie narysowanych roślin.
Więcej o przygodach Yansa przeczytacie w zbiorczej recenzji Konrada Wągrowskiego.
koniec
7 grudnia 2017

Komentarze

07 XII 2017   12:09:45

Ale Rosiński odpuścił rysowanie Yansa bodajże przy części 5. "Planetę Czarów" rysował Kasprzak. Więc pisanie "Kadr pokazuje typowe dla stylu Rosińskiego cieniowanie przy pomocy drobnych kreseczek" pokazuje, jak dobrze go podrabiał :)

07 XII 2017   20:14:03

Dokładnie tak. "Prawo Ardelii" narysowali wspólnie Rosiński i Kasprzak (co ciekawe, Kasprzak tak wczuł się w styl starszego kolegi, że Rosiński po latach sam już nie był w stanie odróżnić swoich rysunków od tych Kasprzaka i przypomnieć sobie, które kadry są jego autorstwa). Kolejną część, właśnie "Planetę czarów" narysował już samodzielnie Kasprzak, jednak nazwisko Rosińskiego również pojawiło się na okładce komiksu ze względów marketingowych.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Niekoniecznie jasno pisane: Roślinny kryzys tożsamości
Marcin Knyszyński

17 XI 2019

Dzisiaj Neil Gaiman. „Czarna orchidea” jest jego pierwszym komiksem napisanym dla Detective Comics. Autor „Amerykańskich bogów” dał tu upust swojej fascynacji „Sagą o potworze z bagien” Alana Moore’a, dzięki której w ogóle został scenarzystą komiksowym. No i pojawia się znowu Dave McKean – jeszcze sprzed niesamowitego „Azylu Arkham”. Panowie stworzyli dzieło, które bezpośrednio utorowało drogę jednemu z najważniejszych komiksów w dziejach – „Sandmanowi”.

więcej »

Po komiks marsz: Listopad 2019
Esensja Komiks

9 XI 2019

Komiksowy listopad będzie pod znakiem powrotów. Będą Trolle z Troy, Kleks z przyjaciółmi, Lincoln, Wilq. Także dużo pozycji superbohaterskich. Szykujcie portfele.

więcej »

Sześćdziesiąt lat minęło a niebo wciąż na swoim miejscu...
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Marcin Knyszyński, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

8 XI 2019

Nasz esensyjny blok poświęcony jubileuszowi Asteriksa zamykamy tradycyjną ucztą... to znaczy, tradycyjną redakcyjną dyskusją.

więcej »

Polecamy

Roślinny kryzys tożsamości

Niekoniecznie jasno pisane:

Roślinny kryzys tożsamości
— Marcin Knyszyński

No to łups, Asteriksie? No to łups, Obeliksie!
— Marcin Knyszyński

Siła symbolu
— Marcin Knyszyński

Pajęcze lata Todda McFarlane’a
— Marcin Knyszyński

Bilety w pierwszym rzędzie na koniec wszechświata
— Marcin Knyszyński

Wszystko jest złudzeniem
— Marcin Knyszyński

Wystarczy uwierzyć
— Marcin Knyszyński

Odkryj się sam
— Marcin Knyszyński

Protestujemy, ale co dalej?
— Marcin Knyszyński

Rozgrzewka do tańca rzeczywistości
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

O dwóch takich, co nie wiedzieli kiedy skończyć
— Konrad Wągrowski

Z tego cyklu

Podnieść taki kamień to nic niezwykłego, czyli asteriksowe wspominki
— Beatrycze Nowicka

Kadry odnalezione #3
— Marcin Osuch

Legionisto! Gdzie są rezerwy legionu?!
— Marcin Knyszyński

Dwanaście i pół fortepianu
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nadchodzą złodupcy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Idę i powiewam
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Ludzie nietoperze
— Paweł Ciołkiewicz

Z kategorii „cytaty”
— Wojciech Gołąbowski

Córy Iranu
— Paweł Ciołkiewicz

…i nie zawaham się…
— Wojciech Gołąbowski

Tegoż twórcy

Krótko o komiksach: Pożegnanie z „Thorgalem”
— Marcin Osuch

Krótko o komiksach: Kapitan Żbik #5 „Diadem Tamary”
— Marcin Osuch

Esensja czyta dymki: Październik 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Po prostu Relax!
— Marcin Osuch

Kapitan Żbik: Po nitce do zbrodniarza
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Piękna rudowłosa
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Historyk sztuki to bardzo niebezpieczny zawód
— Sebastian Chosiński

Esensja czyta dymki: Grudzień 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Kapitan Żbik: Królowa, dla której warto zabić
— Sebastian Chosiński

Raport z oblężonego Bag Dadhu
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Tak naprawdę nie dzieje się nic, i nie stanie się nic aż do końca
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Budowanie to radość…
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Noc Kultury 2019 w Lublinie – fotorelacja
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

A może rzucić to wszystko i wyjechać w kosmos?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o filmach: Proszę popatrzeć na światełko
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: To nie flet jest czarodziejski
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Prawie jak Japonia
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Zła dziewczynka
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Cudowne lata (oj, lata, lata – jak szalona)
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Nie będziesz pierwszym, którego zabiłam, kumasz?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.