Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 30 listopada 2020
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CCI

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Kadr, który…: Panie władzo, mam pana gdzieś

Esensja.pl
Esensja.pl
Wzór i perfekcja w komponowaniu kadru. Każde miejsce odpowiednio zapełnione, poszczególne elementy nie przeszkadzają sobie wzajemnie, kolorystyka i światło pomagają wydobyć głębię i trójwymiarowość. Brawo, Cliffie Chiangu.

Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Panie władzo, mam pana gdzieś

Wzór i perfekcja w komponowaniu kadru. Każde miejsce odpowiednio zapełnione, poszczególne elementy nie przeszkadzają sobie wzajemnie, kolorystyka i światło pomagają wydobyć głębię i trójwymiarowość. Brawo, Cliffie Chiangu.
Komiks „Paper Girls” jest rysowany i kolorowany w sposób, który doskonale trafia w mój gust, więc wybranie tylko jednego kadru nie było łatwe. Wreszcie zdecydowałam się na obrazek z początku tomu, kiedy to bohaterki jeszcze w miarę spokojnie rozwoziły gazety, nie mając pojęcia, co zdarzy się wkrótce.
Spotkanie z patrolem nie miało żadnych konsekwencji i służy chyba tylko do podkreślenia charakteru Mac, która nie tylko klnie i pali papierosy (a ma, przypomnijmy, dwanaście lat), ale na dodatek stawia się gliniarzom. Rysownik bardzo realistycznie oddaje jej nonszalancką postawę – zwróćmy przy tym uwagę, jak idealnie obłoczek dymu wpasowuje się w puste miejsce, zostawiając po drugiej stronie miejsce na dymki innego rodzaju. Mundurowy ujęty jest we fragmencie (ale mimo wycinkowego pokazania doskonale widać jego irytację), dzięki czemu podkreślona jest odległość między nim a dziewczynkami, co z kolei nadaje kadrowi głębi. Gama kolorystyczna w całym komiksie jest oszczędna, natomiast tutaj zastosowanie raptem czterech kolorów wynika z faktu, że akcja dzieje się tuż przed świtem. Niebieskawy półmrok rozcinają ostre światła reflektorów wozu. Światło jest ciepłe, cienie chłodne – i to wystarcza do wydobycia brył postaci. Tak nawiasem mówiąc – Mac nie jest ruda. Jej włosy są naprawdę różowe.
koniec
14 grudnia 2017

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Niekoniecznie jasno pisane: Pięcioro przeciwpancernych i pies
Marcin Knyszyński

22 XI 2020

Gdy przyszły lata osiemdziesiąte dwudziestego wieku, komiks superbohaterski przestał być w końcu postrzegany jako infantylna, niewymagająca rozrywka. Zaczęły się jego najróżniejsze „dekonstrukcje” i „rewizje” – najsłynniejsze wyszły spod ręki znanego nam wszystkim Alana Moore’a („Miracleman”, „Strażnicy”). Co by było, gdyby herosi istnieli w realnym świecie, takim jaki widzimy za oknem? Dwadzieścia lat po „Strażnikach” na to pytanie spróbował odpowiedzieć Garth Ennis przy pomocy Daricka (...)

więcej »

Prezenty świąteczne 2020: Komiksy
Esensja Komiks

20 XI 2020

Jak co roku, przedstawiamy nasze komiksowe propozycje prezentów mikołajkowo-gwiazdkowych. Zachęcamy do uzupełniania poniższego zestawienia Waszymi typami w komentarzach.

więcej »

Kadr, który…: W krainie latających siekier…
Agnieszka ‘Achika’ Szady

19 XI 2020

…człek się garnie do ludzi / i choć każdy bidę klepie / za to nikt się nie nudzi! Te słowa piosenki Stanisława Tutaja pasują jak ulał do dzisiejszego kadru.

więcej »

Polecamy

Umarł król, niech żyje król!

Legendarna Historia Polski:

Umarł król, niech żyje król!
— Marcin Osuch

Gryzonie zemsty
— Marcin Osuch

Zanim pojawił się wiedźmin
— Marcin Osuch

Zobacz też

Inne recenzje

Prezenty świąteczne 2017: Komiksy
— Esensja Komiks

Nie przegap: Październik 2017
— Esensja

Gazeciary
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Z tego cyklu

W krainie latających siekier…
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Gdzie Cię boli?
— Wojciech Gołąbowski

Ocena raczej kijowa
— Wojciech Gołąbowski

Siła magnum
— Wojciech Gołąbowski

Kreseczki i kolory
— Wojciech Gołąbowski

Czytała Krystyna Czubówna
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Mózgi, czyli gostek w szelkach
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Szkot-kot w kilcie mini
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kobieta – Lampa Kreślarska
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Zaorane
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Tegoż twórcy

Historia zatacza koło. Tak jakby
— Agata Włodarczyk

Krótko o komiksach: Nie będziesz pierwszym, którego zabiłam, kumasz?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Ściga nas uzbrojona rysowniczka komiksów!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Powrót do przeszłości
— Paweł Ciołkiewicz

Wszyscy ludzie po trzydziestce to potwory
— Paweł Ciołkiewicz

Esensja czyta dymki: Styczeń 2018 (2)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.