Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 maja 2018
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CLXXVI

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Kadr, który…: Duchy, zjawy, upiory

Esensja.pl
Esensja.pl
„Ostatni przystanek” to komiks z nieznanego w Polsce cyklu „Sinister i Dexter”, którego bohaterami są dwaj zawodowi zabójcy. Ta konkretna historyjka (opublikowana w czasopiśmie Super Boom w styczniu 1999 roku) ma mikroskopijną fabułę, za to imponującą warstwę wizualną.

Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Duchy, zjawy, upiory

„Ostatni przystanek” to komiks z nieznanego w Polsce cyklu „Sinister i Dexter”, którego bohaterami są dwaj zawodowi zabójcy. Ta konkretna historyjka (opublikowana w czasopiśmie Super Boom w styczniu 1999 roku) ma mikroskopijną fabułę, za to imponującą warstwę wizualną.
Komiks powstał przed erą programów graficznych, namalowany został „analogowo” – i to widać. W niektórych kadrach David Millgate używał wręcz efektów rozlewania i rozmazywania mokrej farby, by uzyskać, na przykład, chmurę dymu czy raczej pary (akcja dzieje się w pociągu, wprawdzie elektrycznym, ale przecież w komiksach noir snujące się tu i tam obłoki pary są nieodłącznym elementem scenografii). Sposób operowania światłem i plamą barwną również jest bardziej malarski niż typowo komiksowy.
Bohaterowie dostają osobliwe zlecenie: mają sprzątnąć kolegę po fachu na… jego własną prośbę. Starego cyngla nękają bowiem duchy ofiar, które widać właśnie na tym obrazku. Z wyjątkiem białych oczu nie wyglądają być może szczególnie upiornie, ale wrażenie niepokoju powoduje lekka deformacja, zielonkawy kolor z dziwnymi błyskami, czy wreszcie samo nagromadzenie postaci, które wydają się wręcz pchać na widza. Kadr staje się niemal klaustrofobiczny, szczególnie, że na pierwszym planie mamy twarze ujęte pod kątem, który sprawia wrażenie, że zaglądamy komuś przez ramię.
koniec
18 stycznia 2018

Komentarze

20 I 2018   00:47:00

...Nie chcę się czepiać, ale nie jestem pewien, czy ten komiks jest aż tak "nieznany w Polsce", skoro przedstawiony tu kadr pochodzi z polskiego wydania :) (Ze "Swiata Komiksu", dokładniej mówiąc)

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kadr, który…: Uciekaj, myszko, do dziury…
Agnieszka ‘Achika’ Szady

24 V 2018

Jedenasta ksiega „Tytusa” zawsze należała do moich ulubionych, po części ze względu na motyw podróży w czasie, a po części – na sympatyczną postać Duszka. Za młodu najbardziej podobał mi się kadr z końmi w stajni, jednak nieodległy obrazek – a właściwie dwa – który na dzisiaj wybrałam, utkwił mi w pamięci na znacznie dłużej.

więcej »

Kadr, który…: Duochromatyczność
Agnieszka ‘Achika’ Szady

17 V 2018

Redakcja znów pozwoliła mi opisać kadr z komiksu, który nie ukazał się w księgarniach. Cykl o pannie Angst publikowany jest w Przekroju, a jego autorami są Marcin Fabjański (scenariusz) i Alecos Papadatos (rysunki).

więcej »

Po komiks marsz: Maj 2018
Esensja Komiks

13 V 2018

Nasze polecanki komiksowe nieco opóźnione ale chyba rekordowe pod względem liczby pozycji. Zapraszamy do lektury i dorzucania własnych propozycji bo komiksowy maj szykuje się bardzo bogaty.

więcej »

Polecamy

Jestem Groot!

Marvel:

Jestem Groot!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Bo przez twe oczy… oszalaaaałem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Infantylność > Charakter
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pomysł był, zabrakło serca
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Krąg komiksów Hachette
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Bruce Banner będzie bić!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Jedziemy po zioło
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Koniec nieskończoności
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nieskończoność megalomanii
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ostatnie łowy doktora Octopusa
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Z tego cyklu

Uciekaj, myszko, do dziury…
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Duochromatyczność
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Czego się spodziewać
— Wojciech Gołąbowski

Cały kemping śpiewa z nami
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Studio komiksowe jak galera niewolników
— Paweł Ciołkiewicz

Brutalny balet Batmana
— Jacek „Korodzik” Dobrzyniecki

Elektroniczny kumpel
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Rozświetlanie nocy
— Wojciech Gołąbowski

Nazywam się Karl!
— Paweł Ciołkiewicz

To samo drzewo?
— Wojciech Gołąbowski

Tegoż autora

Skutki braku snu
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Czekając na deus ex machina
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Weekendowa Bezsensja: Wszystko, czego nigdy nie chcielibyście wiedzieć o… Esensji (24)
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Gdy wszyscy chcą cię zabić, czyli seks i przemoc minus seks
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Zrobiła się dziura w niebie
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Studenckie (wy)życie
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja ogląda: Luty 2018 (2)
— Jarosław Loretz, Anna Nieznaj, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Jest gdzieś, lecz nie wiadomo, gdzie…
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja ogląda: Luty 2018 (1)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Esensja czyta dymki: Styczeń 2018 (2)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.