Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 listopada 2018
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CLXXXI

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Kadr, który…: Macki śmierci

Esensja.pl
Esensja.pl
Gdyby nasz cykl nazywał się „Dymek, który…”, to z tej historyjki zdecydowanie zwyciężyłaby wypowiedź „Trzeba mnie zainstalować w środku tamtej części”. Dzięki temu podstępowi bohater dostał się z powrotem do swojego statku kosmicznego.

Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Macki śmierci

Gdyby nasz cykl nazywał się „Dymek, który…”, to z tej historyjki zdecydowanie zwyciężyłaby wypowiedź „Trzeba mnie zainstalować w środku tamtej części”. Dzięki temu podstępowi bohater dostał się z powrotem do swojego statku kosmicznego.
„Świat obłąkanych automatów” to odcinek publikowanego w Relaxie cyklu „Opowieści nie z tej ziemi”. Kiedy po raz pierwszy się z nim zetknęłam – a było to w początkowych klasach podstawówki – specyficzna, deformująca twarze kreska Witolda Parzydło nie zdobyła mojego uznania, natomiast same historie wywarły spore wrażenie. Każdy odcinek to jedna opowieść kosmonauty, relacjonującego swoje przygody na konferencji – co, niestety, obniża dramatyzm, ponieważ wiadomo, że bohater przeżył. Najbardziej wryły mi się w pamięć dwie: o ksenobiologu, który został schwytany i niemal przekształcony w eksponat przez jeden ze zautomatyzowanych łazików polujących na przedstawicieli obcej fauny, oraz właśnie „Świat obłąkanych automatów”.
Profesor Crofor znalazł się na planecie będącej po części pustkowiem, a po części jedną wielką fabryką, gdzie kolejne generacje robotów opracowują i montują coraz to nowsze wersje. W dodatku ze świadomością, że tworzą swoich następców, przez których trafią na złom. Nasz bohater zostaje uznany za najnowszy prototyp, co wzbudza popłoch i wzajemne zachęcanie do pilniejszej pracy. Już sam ten fakt jest dość ponury, a kilka kadrów dalej pojawia się scena, gdzie przestarzały automat zostaje dosłownie rozdarty na strzępy przez Demolatora (mimo ośmiornicowatego wyglądu, to także są istoty mechaniczne). Scena z maszyną błagającą o litość jest przejmująca nawet mimo ułożenia dymków w niewłaściwej kolejności.
koniec
8 lutego 2018

Komentarze

11 II 2018   20:48:03

Pamiętam ten komiks, był tam też tekst "Idą demolatory!" , był tam też odcinek bodajże o planecie trójnożnych. W sumie sporo komiksów w tych dawnych "Relaxach" było naprawdę Ok, zważywszy szczególnie na czasy, w jakich się ukazywał ten periodyk, kiedy dobrych zachodnich komiksów na rynku nie było w ogóle. Dlatego dobrze, że Egmont wydał te zbiorcze wydania najlepszych komiksów, jakie się w "Relaxie" ukazały, przynajmniej młodszym czytelnikom można to przypomnieć, szczególnie że aktualnie jedynie na festiwalach komiksowych czy portalach aukcyjnych można te zeszyty kupić.

12 II 2018   14:50:35

Kupić można, ale bardziej sobie niż młodzieży. O ile kreska nie we wszystkich się zestarzała, o tyle kolorystyka i treść (ach, te maszyny liczące na taśmę, wyśwetlacze katodowe) zdecydowanie trąci myszonkiem.

15 II 2018   18:50:01

Czemu maszyny liczące na taśmę miałyby być jakąś barierą dla młodzieży? Zważywszy na aktualną popularność steam punka oraz anachroniczną technologię w uniwersum "Gwiezdnych wojen", nie widzę problemu. To fantastyka, a nie politechnika.

16 II 2018   10:30:00

Taśmpunk!

16 II 2018   14:48:15

Ze współczesnymi trendami jestem jak zawsze na bakier, może dlatego nie wiedziałem, że steam-punk jest znowu w modzie.
Niech żyje confetti z dziurkarki programującej.

16 II 2018   19:46:39

Cóż, też nie jestem na bieżąco z trendami, ale widzę okładki książek na półkach księgarni, a od czasu do czasu mignie mi jakiś film. I na tej podstawie śmiem przypuszczać, że młodzież nie przeżyje szczególnego szoku poznawczego z powodu dziurkarki programującej. A już na pewno trauma ta nie sprawi, że odłożą niezły komiks.

Stare "Gwiezdne wojny" też trącą myszonkiem, a jednak bachory nadal to oglądają.

17 II 2018   09:07:20

A przecież powiedziane było- nie sądź książek po okładkach! ;-)
Bardziej serio- raczej nie przeglądam nowości w księgarniach, internetach czy innych telewizjach.
Mam kilka ulubionych czasopism i zinów. Jeżeli pojawia się w nich nowy autor, czytam i dodaję komentarz (gdy się spodobało), następnie czekam na jego dalsze opowiadania, aby zdecydować, czy warto czekać na jego książki.
Cały czas jestem więc do tyłu z tym, co promują. Chwilami okazuje się z kolei, że coś, co w danej chwili jest na widoku, ja dawno przeczytałem i zapomniałem.
PS- w stary Odrach (tych z lat 70-tych 20 wieku) programy były wprowadzane za pomocą taśmy perforowanej, stąd i produkt uboczny- konfetti zbierane do kartonów i rozdawane dzieciom (ech te wspomnienia młodości, ...plus sprzątanie całego mieszkania)

20 II 2018   21:00:13

Z taśm perforowanych robiło się przepiękne gwiazdki na choinkę.

12 III 2018   16:16:25

Wniosek, że trzeba pisać więcej notek o kadrach ze starych komiksów, bo przyjemne nostalgiczne dyskusje się wywiązują.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kadr, który…: Co Kropelka sklei…
Jacek „Korodzik” Dobrzyniecki

15 XI 2018

…żadna siła nie rozklei - jak głosiła reklama słynnego kleju. Dla tego pana nie jest to bynajmniej pocieszająca wiadomość.

więcej »

Niekoniecznie jasno pisane: Sztuka pamięci
Marcin Knyszyński

11 XI 2018

„Tetralogia potwora” to cztery komiksy, napisane i narysowane przez Enkiego Bilala w latach 1998-2007, już po „Trylogii Nikopola”. W przeciwieństwie do luźno powiązanych opowieści o Alcydzie Nikopolu, tetralogia stanowi jedną, nierozerwalną całość, z której jako samodzielna historia broni się tylko jej pierwsza część – „Sen potwora”. Bilal daje się poznać w tetralogii jako ekstremalny indywidualista i artysta nieskrępowany żadną konwencją (...)

więcej »

Kadr, który…: Pola śmierci
Marcin Knyszyński

8 XI 2018

Dziś kadr, który w dniu premiery komiksu, z którego pochodzi, wywołał konsternację, niedowierzanie i oburzenie.

więcej »

Polecamy

Co Kropelka sklei…

Kadr, który…:

Co Kropelka sklei…
— Jacek „Korodzik” Dobrzyniecki

Pola śmierci
— Marcin Knyszyński

Uszta Żona
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Fantastyczny pan Lis
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

To całkiem… zupełnie… idiotyczne!
— Marcin Knyszyński

Jestem w domu!
— Marcin Knyszyński

Zły, zły tyranozaur
— Marcin Osuch

Pewien głąb wkręca się w głąb
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Tort bardzo piętrowy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadry odnalezione #1
— Marcin Osuch

Zobacz też

Inne recenzje

Prezenty świąteczne 2017: Komiksy
— Esensja Komiks

Kadr, który…: Eskadra Stefanottiego rusza do akcji!
— Konrad Wągrowski

Esensja czyta dymki: Październik 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Po prostu Relax!
— Marcin Osuch

Po komiks marsz: Wrzesień 2017
— Esensja Komiks

Z tego cyklu

Co Kropelka sklei…
— Jacek „Korodzik” Dobrzyniecki

Pola śmierci
— Marcin Knyszyński

Uszta Żona
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Fantastyczny pan Lis
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

To całkiem… zupełnie… idiotyczne!
— Marcin Knyszyński

Jestem w domu!
— Marcin Knyszyński

Zły, zły tyranozaur
— Marcin Osuch

Pewien głąb wkręca się w głąb
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Tort bardzo piętrowy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadry odnalezione #1
— Marcin Osuch

Tegoż twórcy

Ćwierć wieku później
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Krótko o komiksach: Na co dybie w wielorybie czubek nosa Eskimosa
— Marcin Osuch

Do czytania w każdym wieku
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Istny kosmos!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Krótko o komiksach: Kapitan Żbik - Wiszący rower
— Marcin Osuch

Esensja czyta dymki: Luty 2018 (2)
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Nasz człowiek w Rio Klawo
— Konrad Wągrowski

Wróblewski był pierwszy!
— Sebastian Chosiński

Esensja czyta dymki: Styczeń 2018
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja czyta dymki: Listopad 2017 (1)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Tegoż autora

Krwawa wieczorynka
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: „Szła dziewczynka bardzo mała przez ciemny las…”
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Czas przemian. We wszystkich aspektach.
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o filmach: Białe oczka i uśmiechnięta paszcza
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o filmach: Bajecznie bogaci Azjaci
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Młodsza siostra scenarzysty
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o filmach: Mission: Impossible - Fallout
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o filmach: Iniemamocni 2
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Łabędziem w przestworza… w duchu Miyazakiego?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o filmach: Ant-Man i Osa
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.