Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CCX

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Kadr, który…: Ani Thorgal, ani Shaigan

Esensja.pl
Esensja.pl
W swojej długiej już historii (35 albumów) zdarzyło się Thorgalowi nie być sobą. Ale tym razem nie chodzi o czas kiedy był Shaiganem.

Marcin Osuch

Kadr, który…: Ani Thorgal, ani Shaigan

W swojej długiej już historii (35 albumów) zdarzyło się Thorgalowi nie być sobą. Ale tym razem nie chodzi o czas kiedy był Shaiganem.
Thorgal jaki jest każdy widzi. Dzielny, prawy, uczciwy aż do bólu, aż się chwilami niedobrze robi. Nawet będąc Shaiganem Bezlitosnym był jakiś taki… „thorgalowaty”. Załączone kadry pokazują, że nie zawsze tak było. Tak dokładnie chodzi o pierwszy album „Zdradzona czarodziejka”. Grymas wściekłości na twarzy kompletnie nie pasuje do tego jakim przyzwyczailiśmy się widzieć Thorgala. Spokojnego, zrównoważonego, skupionego na rodzinie. Nawet jeśli ktoś mu wejdzie w drogę to nasz bohater grzecznie („asertywnie” jak to się teraz mówi) poprosi tego czy innego bandytę aby sobie odpuścił. Nawet gdy niebezpieczeństwo groziło rodzinie Aegirsona jego twarz nabierała wyrazu zaciętości i determinacji ale nigdy wściekłości. Wygląda na to, że na początku Van Hamme i Rosiński nie mieli zbudowanego w głowach pełnego obrazu swojego bohatera. Skoro ma być Wikingiem to sama waleczność to za mało. Wejście do Walhallii wymagało właśnie szaleństwa, wściekłości i pogardy dla śmierci. Wszak był pomysł aby główny bohater nazywał się Ragnar a imię to nie kojarzy się bynajmniej z człowiekiem szukającym spokojnego kącika dla siebie i rodziny. Co ciekawe kilka rysunków wcześniej Thorgal wzywa Odyna aby ten dał mu szansę zemsty a nie dajmy na to możliwość powrotu do Aricii.


koniec
8 marca 2018

Komentarze

08 III 2018   12:10:52

"Wygląda na to, że na początku Van Hamme i Rosiński nie mieli zbudowanego w głowach pełnego obrazu swojego bohatera."

No shit Sherlock. Naprawdę wygląda na to? Znaczy autorze wyobrażałeś to sobie jakoś inaczej?

13 III 2018   22:56:29

Na początku Thorgal miał być zwany Synem Burzy ze względu na swoją bojowa furię. W kolejnych albumach okazało się, że po prostu znaleziono go w czasie burzy... Ale już w drugim tomie ratował biednego orła, którego dla zabawy chciał ustrzelić wredny Bjorn. Scenarzysta szybko przerobił bohatera na gołąbka pokoju.

Skąd Thorgal wziął łagodne usposobienie i chrześcijańskie cnoty wśród pogan miłujących rozlew krwi? W "Thorgalach" firmowanych przez Van Hamme'a chyba w ogóle nie ma mowy o chrześcijaństwie. Quasi-chrześcijaństwo pojawia się dopiero w późnych "Thorgalach", ale odpowiadający chrześcijanom wyznawcy Javhusa są równie bezwzględni jak wikingowie.

Raczej miłość bliźniego nie wzięła się u Thorgala z genów, bo kosmici od których pochodził byli mocno wojownicza rasą. Dziadek bił się z ojcem i jeden drugiemu urwał rękę. Matki Thorgal nie znał, choć ta łagodniejsza i płaksiwa nieco była. No chyba że Aegirsson złagodniał w wyniku kontaktów z krasnoludkami...

Co dziwniejsze etyczne poglądy Thorgala na świat podziela Aaricia, córka szalonego wodza wikingów i siostra brutala Bjorna... Może po prostu Thorgal tak wpływa na wszystko?

Thorgal to chodzący ideał nie tylko moralny, jest inteligentniejszy i lepiej walczy niż wszyscy wojownicy świata. Wykapana Mary Sue. Tylko czarować nie umie, choć jest czystej krwi kosmitą, a jego dzieci umieją, choć półludzie. Dziwne nie?

Cykl przestałem czytać jak się rozgałęził na podcykle.Strawiłem z tych podcykli kilka lepszych i gorszych, a potem dałem spokój.To już nie były te same "Thorgale". Nawet Kriss de Valnor jakaś miętka się zrobiła, a Jolan zaczął wyrastać na młodego hipstera. Tragedia skandynawska... Wszystko wyło o jednego spójnego scenarzystę i rysownika, który nie odmładza bohaterów o 15 lat. Może jeszcze się przełamię...

14 III 2018   08:39:09

@Party
Tak Watsonie - na przykład w "Żywych trupach" albo "Y - ostatnim z mężczyzn" widać, że bohaterowie na samym początku zostali "zbudowani" przez autorów, którzy to autorzy dalej się tego trzymali.

@El Lagarto
Początkowo nawet miał się nazywać bodaj Ragnar, nawiązując do postaci historycznej (ukazanej w serialu "Wikingowie"). A na jego charakter mogły mieć wpływ dwie rzeczy - po pierwsze spokojne jak na Wikinga usposobienie Leifa, przybranego ojca, oraz swoisty ostracyzm z jakim się spotykał w społeczności Wikingów.

14 III 2018   22:58:06

Gwoli ścisłości Ragnar jest postacią legendarną na podobnej zasadzie jak Krak czy Piast Kołodziej. Może istniał, ale pewności nie ma.

Z Leifem zgoda, to się trzyma kupy, ale ostracyzm to raczej coś co powoduje frustrację, chęć odwetu i złość, a nie zmienia w gołąbka pokoju.

30 V 2019   16:27:07

Jedyny raz, kiedy Thorgal jeszcze bardziej się wściekł, to chyba tylko w „Czarnej galerze”, kiedy jako galernik zaprezentował jednemu z nadzorców totalny wkurw na twarzy. To jest dopiero materiał na „kadr, który...”

28 VIII 2021   14:53:53

Dobre pitu-pitu i rozważania o "niczym" ...

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

10 naj...: Dzień Nauczyciela
Wojciech Gołąbowski, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

14 X 2021

Prezentujemy dzisiaj, wbrew tytułowi, nie dziesięciu, ale aż czternastu (na 14 października - Dzień Edukacji Narodowej) nauczycieli z różnych, nie tylko polskich, komiksów. W komentarzach możecie głosować: czy wolicie urodziwą panią od matmy, surowego mistrza sztuk walki, a może po prostu… Romka?

więcej »

Kadr, który…: O wilku mowa!
Paweł Ciołkiewicz

7 X 2021

Wilkołak jaki jest, każdy widzi. Wielkie zęby, przekrwione ślepia, ostre szpony i ogromne kudłate cielsko. Oczywiście zazwyczaj pała żądzą krwi. Zabije każdego, kto wejdzie mu w drogę – obojętnie, czy będzie to zwierzę, czy człowiek. Jego pragnienie zabijania jest niepowstrzymane. Gdy rusza na łowy, jest niezwykle groźny, ale trzeba przyznać, że na tle księżyca w pełni wygląda niezwykle efektownie. Szczególnie na komiksowych planszach.

więcej »

10 naj… : Zwierzęta
Miłosz Cybowski, Wojciech Gołąbowski, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

4 X 2021

Czwartego października obchodzony jest Światowy Dzień Zwierząt, więc z tej okazji postanowiliśmy przypomnieć naszym czytelnikom kilka bardziej i mniej znanych zwierząt z komiksów. Głównie polskich.

więcej »

Polecamy

Łatwe trudnego początki

Polscy podróżnicy:

Łatwe trudnego początki
— Marcin Osuch

Kumpel Mickiewicza
— Marcin Osuch

Prototyp Zagłoby
— Marcin Osuch

Wspomnienia jak żyła złota
— Marcin Osuch

Być jak Kmicic
— Marcin Osuch

Zobacz też

Inne recenzje

Kadr, który…: Czy te oczy mogą kłamać?
— Paweł Ciołkiewicz

Siedem wspaniałych: Lista mocno subiektywna
— Marcin Knyszyński

Kadr, który…: Bohater sponiewierany (ale nie za mocno)
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Wielki Ranking komiksów Thorgala
— Esensja Komiks

Thorgal dla dorosłych, czyli miłostki przystojnego wikinga
— Jakub Gałka

Czy z Aegirssona da się jeszcze coś wycisnąć?
— Jakub Gałka, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Powrót do korzeni
— Wojciech Gołąbowski

Z tego cyklu

O wilku mowa!
— Paweł Ciołkiewicz

Sto lat, tato!
— Paweł Ciołkiewicz

Świat oszalał
— Paweł Ciołkiewicz

Bez szemrania…
— Paweł Ciołkiewicz

Kolekcjoner rycin
— Paweł Ciołkiewicz

Jennifer Winterfield nie żyje…
— Paweł Ciołkiewicz

Kosmiczna menażeria
— Marcin Mroziuk

Gościnność czasem nie popłaca
— Marcin Mroziuk

Ciężka dola pantoflarza
— Marcin Mroziuk

Najlepszą obroną jest atak
— Marcin Mroziuk

Tegoż twórcy

Hrabia Monte Skarbek
— Dagmara Trembicka-Brzozowska

Ten Polak to wspaniały zawodnik!
— Konrad Wągrowski

Krótko o komiksach: Opowieść kompletna
— Marcin Osuch

Klasycznie i od nowa
— Dagmara Trembicka-Brzozowska

Legendarna Historia Polski: Umarł król, niech żyje król!
— Marcin Osuch

Legendarna Historia Polski: Gryzonie zemsty
— Marcin Osuch

Legendarna Historia Polski: Zanim pojawił się wiedźmin
— Marcin Osuch

Prosta historia
— Marcin Knyszyński

Hrabia Mieszko Skarbek
— Paweł Ciołkiewicz

Krótko o komiksach: Agent Żbik i brylanty
— Dagmara Trembicka-Brzozowska

Tegoż autora

Stulecie Stanisława Lema: Jam jest robot hartowany, zdalnie prądem sterowany!
— Miłosz Cybowski, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

10 naj...: Dzień Nauczyciela
— Wojciech Gołąbowski, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

10 naj… : Zwierzęta
— Miłosz Cybowski, Wojciech Gołąbowski, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Po komiks marsz: Październik 2021
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Marcin Knyszyński, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Serce Hegemona
— Marcin Osuch

Polscy podróżnicy: Łatwe trudnego początki
— Marcin Osuch

10 naj...: Żółty, jesienny liść
— Miłosz Cybowski, Wojciech Gołąbowski, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Polscy podróżnicy: Kumpel Mickiewicza
— Marcin Osuch

Największy koszmar Garfielda
— Marcin Osuch

Polscy podróżnicy: Prototyp Zagłoby
— Marcin Osuch

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.