Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 21 lipca 2018
w Esensji w Esensjopedii

Kadr, który…: Elektroniczny kumpel

Esensja.pl
Esensja.pl
Dlaczego Poe Dameron na tym obrazku jest taki przygnębiony?

Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Elektroniczny kumpel

Dlaczego Poe Dameron na tym obrazku jest taki przygnębiony?
Wydany u nas w dwóch tomach komiks o Poem Dameronie opowiada o poszukiwaniu Lora San Tekki – to ten starzec, który na początku „Przebudzenia Mocy” wręcza naszemu bohaterowi nośnik z mapą dotarcia do Luke’a Skywalkera. Poe wraz ze swoją eskadrą odwiedza kolejne miejsca jego pobytu, za każdym razem dowiadując się, że poszukiwany opuścił je jakiś czas temu. W trakcie poszukiwań mają miejsce starcia z Nowym Porządkiem (jeszcze nie w stanie otwartej wojny) i zachodzi podejrzenie, że ma on w rebelianckim oddziale szpiega…
Tym stwierdzeniem kończy się pierwszy tom, zaś drugi zaczyna sceną, gdzie załamany Poe usiłuje wyładować frustrację, tłukąc w worek treningowy. Nie może jednak odsunąć dręczących go myśli o tym, że ktoś z jego najbliższych towarzyszy, z którymi wiele razy ryzykował życie, może okazać się zdrajcą. Jego emocje pokazane są w montażu kojarzącym się z filmami: kadry, w których wyprowadza kolejne ciosy, przeplatane są obrazkami z poprzedniego tomu, na których występują poszczególni członkowie Czarnej Eskadry. Na koniec zmordowany dowódca siada pod ścianą, a wierny BB-8 podaje mu ręcznik do wytarcia twarzy.
Ponieważ, jak wiadomo bohater sponiewierany ma +100 do fajności, więc oczywiście musiałam wybrać ten właśnie kadr. Podoba mi się realistyczna kreska (choć głowa bohatera wydaje się nieco zbyt duża… ale może to złudzenie wynikające z jego pozy), a także kolorowanie: nie dość, że konsekwentnie utrzymane w jednej gamie kolorystycznej, to jeszcze, mimo że komputerowe, nie wykorzystuje tak lubianego przez niektórych cieniowania każdej możliwej bryły bez związku z kierunkiem padającego światła W komiksach o Dameronie stosowane jest kolorowanie udające prawdziwe, „analogowe” farby. I to jest to!
koniec
12 kwietnia 2018

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Niekoniecznie jasno pisane: Surrealizm zaangażowany
Marcin Knyszyński

15 VII 2018

Enki Bilal, jeden z najsłynniejszych europejskich twórców komiksowych, pochodzi z dawnej Jugosławii. Jego rodzina przybyła do Paryża z Belgradu w 1960 roku, wymknąwszy się z kraju pozostającego we władzy Josipa Broza-Tito. Bilal często powtarzał, że widok zniszczonej jugosłowiańskiej stolicy pozostał z nim na całe życie i wpłynął na specyficzną, obskurną i lekko turpistyczną estetykę jego komiksów. Zajrzyjmy do jego najgłośniejszego dzieła, pierwszego w pełni autorskiego komiksu. Owym (...)

więcej »

Po komiks marsz: Lipiec 2018
Esensja Komiks

7 VII 2018

Przez ostatnich kilka lat polecanki komiksowe na lipiec i sierpień łączyliśmy w jeden blok. W tym roku premier komiksowych jest na tyle dużo, że postanowiliśmy rozbić wakacyjne „Po komiks marsz” na dwie części.

więcej »

Kadr, który…: Tort bardzo piętrowy
Agnieszka ‘Achika’ Szady

5 VII 2018

Komiksy Tadeusza Baranowskiego są moimi ulubionymi jeśli chodzi o surrealistyczny humor (scena z wejściem do narysowanego na tęczy domku w „Antresolce Profesorka Nerwosolka” po prostu mnie oszołomiła) oraz zabawę materią komiksu („Nie wchodź mi z napisem na kapelusz, mów w przeciwną stronę!”). Kadr z tortem wywarł jednak na mnie dość szczególny wpływ.

więcej »

Polecamy

Tort bardzo piętrowy

Kadr, który…:

Tort bardzo piętrowy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadry odnalezione #1
— Marcin Osuch

Warszawa od podwórka
— Wojciech Gołąbowski

Promem przez Wisłę
— Wojciech Gołąbowski

Nie całkiem w stronę zachodzącego słońca
— Wojciech Gołąbowski

Uciekaj, myszko, do dziury…
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Duochromatyczność
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Czego się spodziewać
— Wojciech Gołąbowski

Cały kemping śpiewa z nami
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Studio komiksowe jak galera niewolników
— Paweł Ciołkiewicz

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja czyta dymki: Listopad 2017 (1)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Z tego cyklu

Tort bardzo piętrowy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadry odnalezione #1
— Marcin Osuch

Warszawa od podwórka
— Wojciech Gołąbowski

Promem przez Wisłę
— Wojciech Gołąbowski

Nie całkiem w stronę zachodzącego słońca
— Wojciech Gołąbowski

Uciekaj, myszko, do dziury…
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Duochromatyczność
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Czego się spodziewać
— Wojciech Gołąbowski

Cały kemping śpiewa z nami
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Studio komiksowe jak galera niewolników
— Paweł Ciołkiewicz

Tegoż autora

O elfach i inteligentnych prezerwatywach
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Ściga nas uzbrojona rysowniczka komiksów!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

20 najlepszych książeczek Tytusa, Romka i A’Tomka
— M. Fitzner, Wojciech Gołąbowski, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Wielkie kłopoty małej świnki
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Fajerbolem w tyłek go!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Pozwól Wookieemu wygrać
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Skutki braku snu
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Czekając na deus ex machina
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Weekendowa Bezsensja: Wszystko, czego nigdy nie chcielibyście wiedzieć o… Esensji (24)
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Gdy wszyscy chcą cię zabić, czyli seks i przemoc minus seks
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.