Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 21 lutego 2019
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CLXXXIII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Kadr, który…: Rozświetlanie nocy

Esensja.pl
Esensja.pl
To już trzecie spotkanie z „Zaporą”. Tym razem nocne.

Wojciech Gołąbowski

Kadr, który…: Rozświetlanie nocy

To już trzecie spotkanie z „Zaporą”. Tym razem nocne.
Nie dość, że trzeci raz sięgamy do czwartego albumu serii „Wilcze tropy”, to w dodatku kontynuujemy fragment fabuły z artykułów „Bez dzwonków sań” oraz „To samo drzewo?”. Jest to o tyle dziwne, że fabularnie komiks ten należy do słabszych w katalogu IPN.
Poprzednie spotkanie z „Zaporą” zakończyliśmy widokiem tankietek tropiących żołnierzy w dzień (oglądanych z drzewa), w dzisiejszym odcinku dowiadujemy się, co się działo nocą. A wtedy, jak podaje narrator, szperacze zamontowane na samochodach i czołgach próbowały „wymacać” oddział przemykający się polami czy lasami.
Pasek zajmujący całą szerokość kadru dzieli się optycznie na połowy, z której lewa stanowi pierwszy plan, prawa zaś – dalszy. Na stojącym Dodge’u WC zamontowano potężny reflektor, którego struga światła płynie z lewa na prawo, wydobywając z mroku ścianę odległego lasu. Czarne tło nocy powyżej niego wykorzystano na poprowadzenie narracji.
Promień, początkowo ostry jak brzytwa, z kolejnymi dziesiątkami metrów powoli rozmywa się. W półmroku wokół pojazdu widocznych jest kilka sylwetek sowietów – oficerów, sołdatów, a także cywilnego kolaboranta, zapewne doskonale obeznanego z terenem. Ciekawostką jest, że ten ostatni wygląda na bardziej zainteresowanego efektami poszukiwań niż stojący plecami do lasu jeden z oficerów.
Mocne światło daje też dodatkowe efekty: zależnie od ukształtowania terenu niektóre płaszczyzny są jaśniejsze, bo bardziej nachylone, inne ciemniejsze, płaskie. A w samym centrum kadru, najjaśniejsze, bo odbijające będąc najbliżej szperacza, wirują optycznie wielkie płatki (płaty?) śniegu.
koniec
5 kwietnia 2018

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Po komiks marsz: Luty 2019
Esensja Komiks

17 II 2019

Komiksowy luty to w dużym stopniu powroty i wznowienia klasycznych pozycji. Ale obok taki albumów jak „Halloween Blues”, „Blankets” czy „Hellboya” znajdziecie też wiele nowych rzeczy. Zapraszamy do naszych, lekko spóźnionych, polecanek.

więcej »

Niekoniecznie jasno pisane: Rozgrzewka do tańca rzeczywistości
Marcin Knyszyński

17 II 2019

„Incal” ze scenariuszem Alejandro Jodorowsky’ego i rysunkami Jeana „Moebiusa” Girauda, nazywany jest często najlepszym komiksem, jaki kiedykolwiek powstał. I nie jest to żaden przeszarżowany, marketingowy slogan, który nie ma zbyt wiele wspólnego z prawdą. To dzieło, którego istoty żaden opis czy recenzja nie odda nawet w małym stopniu, tego trzeba doświadczyć samemu, bezpośrednio. Mimo wszystko – spróbujmy. Jest ku temu dodatkowa okazja – Alejandro Jodorowsky obchodzi dziś swoje (...)

więcej »

Kadr, który…: Szprrreeech!!
Paweł Ciołkiewicz

14 II 2019

Nie od razu Zbójcerze byli Zbójcerzami. Zresztą podobnie było z Kajkiem i Kokoszem. Najpierw był rezolutny Kajtek-Majtek, a dopiero później dołączył do niego fajtłapowaty Koko. Z czasem Kajtek i Koko zamienili się w Kajka i Kokosza. Przygody dwóch nierozłącznych przyjaciół zaczął drukować gdański „Wieczór Wybrzeża”, a później przejął je „Świat Młodych”. Co ciekawe, banda groźnych rycerzy po raz pierwszy stanęła im na drodze już podczas… kosmicznych wojaży drukowanych przez gdańską popołudniówkę.

więcej »

Polecamy

Szprrreeech!!

Kadr, który…:

Szprrreeech!!
— Paweł Ciołkiewicz

Nieco zdegenerowany owad
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

„Tak dobrych już nie ma…”
— Paweł Ciołkiewicz

Kiedy klaun zmyje uśmiech
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Dwa, może trzy
— Wojciech Gołąbowski

Kadry odnalezione #2
— Marcin Osuch

Nerd w świecie fantasy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Minki dziewczynki i twarze gliniarzy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Mary Jane, kocham cię!
— Marcin Knyszyński

Dłonie i łapki
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Zobacz też

Inne recenzje

Kadr, który…: Czego się spodziewać
— Wojciech Gołąbowski

Kadr, który…: To samo drzewo?
— Wojciech Gołąbowski

Kadr, który…: Bez dzwonków sań
— Wojciech Gołąbowski

I gdzie ta legenda?
— Wojciech Gołąbowski

Z tego cyklu

Szprrreeech!!
— Paweł Ciołkiewicz

Nieco zdegenerowany owad
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

„Tak dobrych już nie ma…”
— Paweł Ciołkiewicz

Kiedy klaun zmyje uśmiech
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Dwa, może trzy
— Wojciech Gołąbowski

Kadry odnalezione #2
— Marcin Osuch

Nerd w świecie fantasy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Minki dziewczynki i twarze gliniarzy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Mary Jane, kocham cię!
— Marcin Knyszyński

Dłonie i łapki
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Tegoż twórcy

Historia w obrazkach: Z ziemi syberyjskiej do Polski
— Wojciech Gołąbowski

Esensja czyta dymki: Marzec 2017
— Wojciech Gołąbowski, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Historia w obrazkach: Iron Man – żołnierz wyklęty
— Sebastian Chosiński

Historia w obrazkach: Szaniec z kamieni
— Sebastian Chosiński

Historia w obrazkach: Ty pójdziesz „Górą”, a ja „Doliną”
— Sebastian Chosiński

Historia w obrazkach: Prawem wilka…
— Sebastian Chosiński

To nie film, to partyzantka
— Wojciech Gołąbowski

Po obu stronach Bugu
— Wojciech Gołąbowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.