Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 1 marca 2021
w Esensji w Esensjopedii

Alan Davis, Steve Dillon, Garry Leach, Peter Milligan, Alan Moore, Grant Morrison, John Totleben, Rick Veitch
‹Miracleman›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMiracleman
Scenariusz
Data wydania10 października 2016
RysunkiAlan Davis, Steve Dillon, Garry Leach, John Totleben, Rick Veitch
Wydawca Mucha Comics
ISBN9788361319740
Cena119,00
Gatuneksuperhero
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Niekoniecznie jasno pisane: Tako rzecze Alan Moore

Esensja.pl
Esensja.pl
« 1 2
Kim jest nadczłowiek Moore’a-Zaratustry? W „Strażnikach” mieliśmy do czynienia ze zwykłym człowiekiem, którzy próbował stać się bogiem. W „Miraclemanie” jest bóg, który stara się pozostać człowiekiem. Pamiętacie, co powiedział Fryderyk Nietzsche? „Bóg nie żyje!”. Wszystkie uniwersalne wartości i prawa moralne, którymi kierowali się ludzie przez stulecia, erodują. Stworzyliśmy sobie takiego boga, który nie wytrzymał konfrontacji z postępującymi potrzebami rozwijającej się ludzkości. Czy jednak nasz gatunek, pozbawiony niebiańskiego drogowskazu, skazany jest na zmagania z uczuciem bezcelowości i bezsensu istnienia? Czy zniszczy nas nihilizm? Nie, jeśli podejmiemy kroki zaradcze. Musimy stworzyć sobie nowego idola, przecież to nic trudnego, robimy to od mileniów. Tym razem jednak powinniśmy zacząć proces od samych siebie, powinniśmy dostrzec bóstwo patrząc w lustro. Zmieńmy wszystkie dotychczasowe skale wartości, bądźmy swoimi własnymi bogami. Stańmy się nadludźmi.
Alan Moore widzi nietzscheański ideał na kartach komiksów. Superbohaterowie mogą być takimi nadludźmi właśnie, trzeba tylko uzasadnić i pokazać jakby mogło to wyglądać w rzeczywistym świecie. Bohaterowie-pajace z połowy dwudziestego wieku, muszą nabrać realnych cech, muszą iść tam, gdzie chciałby ich widzieć Nietzsche oraz tam, gdzie chce ich widzieć Moore. Nieprzypadkowo pierwsza część „Miraclemana” kończy się cytatem z „Tako rzecze Zaratustra”: „Patrzcie, ja was uczę nadczłowieka. On jest tym piorunem, on jest tym obłędem”.
Tylko czy nie jest czasem tak, że pomysł Moore’a jest ostatecznie swoim zaprzeczeniem idei Nietzschego, a my zwyczajnie nie dostrzegamy wielkiego cudzysłowu, w który ubiera ją autor „Miraclemana”? Bóg nigdy nie będzie człowiekiem, człowiek nigdy nie będzie bogiem. Widać to od razu, gdy tylko uświadamiamy sobie, że Mickey Moran i Miracleman to dwie zupełnie (i dosłownie) różne istoty. Zauważa to też jego żona, która w pewnym momencie mówi mu, że ich stosunki seksualne przywodzą jej na myśl zoofilię. Ona jest tylko prymitywnym zwierzęciem w porównaniu do coraz bardziej obcego i zdehumanizowanego bytu jakim jest jej mąż. On sam zaczyna przypominać coraz bardziej Doktora Manhattana ze „Strażników” a coraz mniej człowieka. Jego największą słabością jest to, że stopniowo zapomina o swoim człowieczeństwie. Jego największy wróg, również nadczłowiek, to czyste zło. Sprowadza piekło na Ziemię dla samej idei zła i tylko dlatego, że może. Jest on najbardziej przerażającą, niszczycielską, bezwzględną i nieludzką istotą z jaką zetknąłem się na kartach komiksów. No cóż, nadczłowiek.
Nic dziwnego zatem, że wszyscy latający trykociarze u Moore’a nazywani są przez resztę ludzkości „potworami”. Ludzie sami sobie stworzyli bogów, którzy z początku postrzegani byli jako zbawienna siła i nadzieja na lepsze jutro a ostatecznie jako zagrożenie i przekleństwo. Dziecinni herosi Złotej Ery stają się bogami-tyranami i nieludzkimi monstrami. Dociera do nich prawda, którą w ostatniej części „Miraclemana” głośno wypowiada główny bohater. Pomimo laicyzacji, globalizacji, wzrostu ilości informacji i coraz lepszej wiedzy o otaczającym ich świecie, ludzie i tak potrzebują boga. Mitu. Baśni. Czegoś co pokaże im jak żyć, nada sens codzienności i będzie drogowskazem.
Miracleman marzy o świecie Złotej Ery. Takim beztroskim, bezpiecznym i doglądanym przez istoty w kolorowych ciuchach. Ludzie są uśmiechnięci, ich marzenia spełnione, ich szczęście niczym nie ograniczone. Trzeba wdrożyć te zasady siłą, trzeba uwolnić wszystkich od moralnych dylematów. I nie martwmy się o to czy po drodze, komuś coś nie będzie się podobało. Wiemy lepiej, jesteśmy bogami a reszta zwierzyną. W „Miraclemanie” mamy jedną z najbardziej wstrząsających scen w historii. Nie powiem, która to – na pewno jej nie przeoczycie. Podsumowanie tego obrazka jest następujące:
„Postawiono Olimp jednak pozostawiono pola śmierci. W całej historii ludzkości nigdy nie istniało żadne niebo, nigdy nie postawiono żadnej siedziby bogów, której korzenie nie tkwiłyby w polach ludzkich kości”.
Idea Nietzschego upada z wielkim hukiem, nadczłowiek to już nie człowiek. Jej ewentualne spełnienie to całkowite wyrugowanie człowieczeństwa, rezygnacja z tego czym jesteśmy. Tak naprawdę to nasz upadek a nie wyniesienie. Szesnasty, ostatni numer „Miraclemana” kończy się w ostatecznym rozrachunku w bardzo smutny sposób. Niby rozumiemy motywy boga, niby jest jasne to co mówi. Ale nie wyobrażamy sobie takiej sytuacji w prawdziwym świecie – jak dobrze, że to tylko komiks. Niezwykle krwawy, mroczny i brutalny ale i dojrzały, skomplikowany i niejednoznaczny. Prekursor „Strażników” i całej Mrocznej Ery Komiksu.
Neil Gaiman po trzech latach zaczął opowiadać dalszy ciąg historii „Miraclemana”. Jego „Złotej Erze” przyjrzymy się za jakiś czas.
koniec
« 1 2
29 lipca 2018
Marcin Knyszyński: Rocznik 1979. Nałogowy czytelnik i kinoman. Zwolennik szczegółowego i wnikliwego podejścia do popkultury. W wolnej chwili czyta, pisze o tym co czyta, ogląda filmy pasjami i prowadzi bloga „Niekoniecznie jasno pisane”. Recenzuje dla Szortalu i CarpeNoctem.pl oraz pisze artykuły dla kwartalnika „OkoLica Strachu”.

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Nie przegap: Luty 2021
Esensja

28 II 2021

Lutowe mrozy nie przeszkodziły nam w pisaniu recenzji.

więcej »

Niekoniecznie jasno pisane: Widzę was!
Marcin Knyszyński

21 II 2021

Buddy Baker to z pozoru superbohater jakich wielu. Oto „Animal Man” ze scenariuszem Granta Morrisona – jego pierwsze dzieło, które napisał dla Detective Comics. Z początku jest zupełnie normalnie, ale bardzo szybko robi się surrealistycznie, dziwnie i „po morrisonowemu”. Szalony Szkot naciera w pierwszym uderzeniu komiksowej „brytyjskiej inwazji na USA” – bezpardonowo i nie biorąc jeńców. Co tu się wydarzyło, u licha?

więcej »

Kadr, który…: Nieślubny półhobbit
Agnieszka ‘Achika’ Szady

18 II 2021

„Pip i Merry szaleją, skaczą z kwiatka na kwiat, alimenty zaległe płacą od wielu lat” – tak głosi znana w pewnych kręgach piosenka „Już nie wrócę do Shire”. W komiksie Adlera i Piątkowskiego zaszalał natomiast Frodo.

więcej »

Polecamy

Zobacz też

Z tego cyklu

Widzę was!
— Marcin Knyszyński

Śmierć Supermana
— Marcin Knyszyński

Szok przeszłości
— Marcin Knyszyński

Pięcioro przeciwpancernych i pies
— Marcin Knyszyński

Serenada na trąbkę i sześć strzałów!
— Marcin Knyszyński

W stylu retro
— Marcin Knyszyński

Uruchom ponownie
— Marcin Knyszyński

Zawsze żyjemy w czasach ostatecznych
— Marcin Knyszyński

Osiemnastoletnia improwizacja
— Marcin Knyszyński

Droga bez końca
— Marcin Knyszyński

Tegoż twórcy

To nie jest kraj dla starego Punishera
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Rozliczenia
— Marcin Knyszyński

Kompletny Dredd
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Od zbrukanego czytelnika
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Jak być diabłem diabła?
— Marcin Knyszyński

Diabłu na pohybel
— Marcin Knyszyński

Pięć minut
— Marcin Knyszyński

Umowa z Bogiem
— Paweł Ciołkiewicz

Ja cię kocham, a ty… nie żyjesz
— Paweł Ciołkiewicz

Na południu bez zmian
— Paweł Ciołkiewicz

Tegoż autora

Na rubieżach rzeczywistości: Imperium wcale się nie rozpadło
— Marcin Knyszyński

Uciec, ale dokąd?
— Marcin Knyszyński

El Mariachi Death Metal
— Marcin Knyszyński

Istnieją dwa światy
— Marcin Knyszyński

Ameryka nie toleruje słabych
— Marcin Knyszyński

Zawracanie rzeki kijem
— Marcin Knyszyński

Prequel, spin-off, sequel
— Marcin Knyszyński

Na rubieżach rzeczywistości: Lęk i odraza w Kalifornii
— Marcin Knyszyński

Batman złamany
— Marcin Knyszyński

On tu idzie!
— Marcin Knyszyński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.