Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 marca 2019
w Esensji w Esensjopedii
Wyszukaj wMadBooks.pl
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić

Siedem wspaniałych: Lista mocno subiektywna

Esensja.pl
Esensja.pl
Każdy, nawet jeśli ma na półkach setki komiksów, książek czy filmów, potrafi wskazać te kilka, do których wraca regularnie, bez których nie wyobraża sobie swojej kolekcji. Wybrałem siedem komiksów, niekoniecznie czytanych tylko w dzieciństwie, kiedy to obcowanie z popkulturą wytrawia najtrwalsze obrazy w pamięci. Są tu też rzeczy poznane dopiero w dorosłym życiu, które trochę przewartościowały moje pojęcie o tym co jest naprawdę dobre. Moje siedem wspaniałych.

Marcin Knyszyński

Siedem wspaniałych: Lista mocno subiektywna

Każdy, nawet jeśli ma na półkach setki komiksów, książek czy filmów, potrafi wskazać te kilka, do których wraca regularnie, bez których nie wyobraża sobie swojej kolekcji. Wybrałem siedem komiksów, niekoniecznie czytanych tylko w dzieciństwie, kiedy to obcowanie z popkulturą wytrawia najtrwalsze obrazy w pamięci. Są tu też rzeczy poznane dopiero w dorosłym życiu, które trochę przewartościowały moje pojęcie o tym co jest naprawdę dobre. Moje siedem wspaniałych.
Wyszukaj wMadBooks.pl
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
„Strażnicy” to dzieło powszechnie wymieniane jako jeden z najważniejszych komiksów w dziejach. Dekonstrukcja bohaterskiego mitu, odczarowanie medium, początek Mrocznej Ery. Dla mnie osobiście jest to przede wszystkim opowieść o moralności. Alan Moore omawia ten problem na przykładzie swoich bohaterów – Komediant nie uznaje czegoś takiego jak moralność, bo świat jako taki jest dla niego jednym wielkim żartem; Dr Manhattan nie zna pojęcia moralności, bo jest maszyną i tak też traktuje cały świat, złożony z atomów przedzielonych pustką; Rorschach nie uznaje moralności obiektywnej, tylko jednostkowe, wewnętrzne kody moralne; i w końcu Ozymandiasz ze swoją moralnością, w której nie istnieje dylemat wagonika. Dzieło wielowymiarowe, po prostu genialne.
Wyszukaj wMadBooks.pl
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
„Sandman” to najpóźniej poznany komiks z całej proponowanej siódemki. Przeczytałem go rok temu, jako już zdecydowanie dorosły człowiek, który ma już sporą bazę komiksowych doświadczeń. Znaczy – było go z czym porównywać. Z miejsca wszedł na szczyt. Opowieść o opowieściach; o archetypach, które musimy skonfrontować ze zmieniającym się ciągle światem; o tworzeniu Bogów; o ich odsyłaniu w niebyt i o snach. Mnóstwo nawiązań do popkultury (w początkowych tomach niesamowita gra całym uniwersum Detective Comics), historii literatury, religii, filozofii i sztuki. Po całej dziesięciotomowej serii, obowiązkowo należy poznać spin-offy: „Śmierć”, „Noce nieskończone” i najpiękniejszy graficznie komiks jaki kiedykolwiek czytałem – „Uwerturę”.
Wyszukaj wMadBooks.pl
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
„Zabójczy żart” Alana Moore’a i Briana Bollanda jest dla mnie komiksem szczególnym. W styczniu 1991 roku, na jakimś dworcu autobusowym poszedłem do kiosku, po coś tam. Byłem wtedy dwunastolatkiem zakochanym w Tytusie, Kleksie, Kajku i Kokoszu. Gdy wypatrzyłem dziwny komiks, z lekko przerażającą twarzą bladego kolesia z aparatem fotograficznym, zacząłem głośno wołać swoją mamę. „Kup mi, proszę!”, I się zaczęło. Całe kieszonkowe szło od tej pory na komiksy TM-Semic (kosztowały 9900 zł każdy, więc były raczej drogie w porównaniu do dotychczasowych).
Dwadzieścia siedem lat temu nie wiedziałem o czym czytam, nie zrozumiałem chyba nic. W pamięci zapadła głęboko psychodela, bezsensowna brutalność, żart o latarce zgaszonej w „połowie drogi”, Barbara padająca na ziemię w deszczu szkła, martwy właściciel wesołego miasteczka zastygły w wiadomej pozie, czerwony hełm bez otworów na oczy, biedne skorupiaki, komisarz Gordon na smyczy, szalony rollercoaster w lunaparku (sparodiowany po latach w „South Park”), enigmatyczne zakończenie i wspaniałe rysunki. To jest idealny przykład komiksu (w moim przypadku jedyny taki), który przeczytany w dzieciństwie, nie stracił nic podczas kolejnych odczytów – a była ich niezliczona ilość. Zmienia się oczywiście perspektywa, ale zachwyt pozostaje cały czas ten sam.
Thorgal: Zdradzona czarodziejka
Wyszukaj wMadBooks.pl
WASZ EKSTRAKT:
50,0 (0,0) % 
Zaloguj, aby ocenić
Drugi, po „Kajku i Kokoszu”, ulubiony komiks z dzieciństwa. Obcowanie z nim przypominało trochę smakowanie zakazanego owocu, była to rzecz bardzo „dorosła” dla zakochanego w komiksach dziesięciolatka. Thorgal Aegirsson, „gwiezdne dziecko” i jego ukochana Aaricia w świecie rządzonym przez magię i bogów. Przygoda, fantastyka i często groza. I choć serię tę czytałem niezliczoną ilość razy to nigdy nie dorobiłem się własnych egzemplarzy. I dopóki to nie nastąpi, moja kolekcja komiksów będzie zawsze niepełna.
Wyszukaj wMadBooks.pl
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
„Incal” to komiks, w którym znajduję dwóch uwielbianych przeze mnie twórców. Scenariusz Alejandro Jodorowskiego i rysunki Moebiusa. Trochę szalona i surrealistyczna historia pewnego fajtłapy, który dostaje się w centrum rozgrywek na szczeblu, który przekracza jego najśmielsze wyobrażenie. Rzecz przepełniona mistyką, metafizyką, surrealizmem, odniesieniami do religii i wszystko to w charakterystycznym dla obydwu twórców, odrealnionym klimacie.
Wyszukaj wMadBooks.pl
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
„Kaznodzieja” nie jest dziełem szczególnie wybitnym, nie jest ani najlepiej narysowany, ani napisany. Czytałem go już kilkakrotnie, za każdym razem z taką samą radością i przyjemnością. Najbardziej kontrowersyjny kaznodzieja świata w pogoni za uciekającym przed nim Bogiem; walczący o miłość swojego życia i burzący co chwila amerykańskie mity, stojące na glinianych nogach. Komiks pełen obscenicznych historii, mało subtelnego humoru, amerykańskich stereotypów oraz rubasznego rechotu. A takiej menażerii obrzydliwych typów nie znajdziecie chyba nigdzie. Pierwsza klasa!
Kajko i Kokosz: Dzień Śmiechały
Wyszukaj wMadBooks.pl
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
To ten komiks był moim pierwszym. Wiosna 1987, ojciec przyniósł do domu „jakąś tam gazetę” – Świat Młodych. Na ostatniej stronie wielka maszyna oblężnicza i jacyś kolesie w zbrojach spadają do fosy, bo okazało się, że był za krótki podest. A uciec nie ma jak bo ich przywódca, dbając o morale podwładnych odciął ogniem drogę ucieczki. Oczywiście „Dzień Śmiechały”.
I od tego się zaczęło, nie zliczę zeszytów zaklejonych wyciętymi ostatnimi stronami z „Świata Młodych”.
Mój pierwszy album „Kajka i Kokosza” pochodzący po prostu z księgarni, a nie z czasopisma to wspaniałe, moje ulubione w całej serii, „Szranki i konkury”. Czarno białe, na żółtawym papierze, kupione przez rodziców jakoś krótko bo moim oczarowaniu „Dniem Śmiechały”.
koniec
12 października 2018

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kadr, który…: Nie wyobrażaj sobie!
Wojciech Gołąbowski

21 III 2019

„Złoto Alaski” to przygoda, w której Jonka i Jonek gonią za śladami Kleksa i Plum wśród śniegów Alaski, w dobie gorączki złota. Gorączka ta udziela się prawie wszystkim, dążąc do niebezpiecznego pułapu.

więcej »

Niekoniecznie jasno pisane: Protestujemy, ale co dalej?
Marcin Knyszyński

17 III 2019

„Legendy naszych czasów” stanowią zapis nastrojów społecznych panujących we Francji w pierwszej połowie lat siedemdziesiątych i komentarz do sytuacji w kraju, który dopiero co wyszedł na prostą po wielkim zamieszaniu końca poprzedzającej dekady. Jest to zbiorcze wydanie trzech komiksów mocno zaangażowanych politycznie, o bardzo jednoznacznym wydźwięku, prezentujących skrajny, lewicowy punkt widzenia – z dzisiejszej perspektywy może zbyt skrajny. Komiks jednak jest zdecydowanie warty uwagi – to (...)

więcej »

Kadr, który…: Queens, Nowy Jork, 1975 rok
Paweł Ciołkiewicz

14 III 2019

Mężczyzna śpiący na ławce wyglądał na bezdomnego. Był zaniedbany, zziębnięty, na pewno głodny. Policjant podszedł, delikatnie obudził nieznajomego, pytając, czy wszystko w porządku. Owszem, było to głupie pytanie, ale nic innego nie przyszło mu do głowy. Czy u kogoś zmuszonego do tego, by spać w parku, cokolwiek może być w porządku?

więcej »

Polecamy

Nie wyobrażaj sobie!

Kadr, który…:

Nie wyobrażaj sobie!
— Wojciech Gołąbowski

Queens, Nowy Jork, 1975 rok
— Paweł Ciołkiewicz

Przedstawienie musi trwać
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Finger Tower
— Paweł Ciołkiewicz

Czy te oczy mogą kłamać?
— Paweł Ciołkiewicz

Szprrreeech!!
— Paweł Ciołkiewicz

Nieco zdegenerowany owad
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

„Tak dobrych już nie ma…”
— Paweł Ciołkiewicz

Kiedy klaun zmyje uśmiech
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Dwa, może trzy
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Tegoż autora

Kolorowy czarny kryminał
— Marcin Knyszyński

Zwiastun rewolucji
— Marcin Knyszyński

Nie obgryzaj paznokci!
— Marcin Knyszyński

Koniec niewinności
— Marcin Knyszyński

„Bękarty wojny” dla całej rodziny
— Marcin Knyszyński

O kwantyfikacji niekwantyfikowalnego
— Marcin Knyszyński

Who goes there? The Thing!
— Marcin Knyszyński

Wyjście z raju
— Marcin Knyszyński

W poszukiwaniu Nangilimy
— Marcin Knyszyński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.