Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 marca 2019
w Esensji w Esensjopedii

Kadr, który…: Minki dziewczynki i twarze gliniarzy

Esensja.pl
Esensja.pl
W komiksie o Aralce kobiety na ogół wyglądają jak lalki Barbie (minus proporcje nóg), a mężczyźni stroją najgłupsze miny na świecie. Zaś tytułowa bohaterka jest zwyczajnie urocza.

Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Minki dziewczynki i twarze gliniarzy

W komiksie o Aralce kobiety na ogół wyglądają jak lalki Barbie (minus proporcje nóg), a mężczyźni stroją najgłupsze miny na świecie. Zaś tytułowa bohaterka jest zwyczajnie urocza.
Pan Jurek Spadkowski (w wersji anglojęzycznej: Dr Slump) skonstruował prawdopodobnie jedynego w galaktyce androida-krótkowidza. Wielkie okulary i spodnie-ogrodniczki to charakterystyczne znaki rozpoznawcze Aralki. Spodnie są wynikiem nieśmiałości wynalazcy (typowy nerd: „mam 28 lat i nawet nie trzymałem kobiety za rękę”, jak sam przyznaje), który tak wstydził się kupić ubranie dla dziewczynki, że wyruszył do sklepu przebrany za kobietę… a i tak z zakupów niewiele wyszło.
W pierwszych tomach większość perypetii Aralki i jej twórcy jest związana ze szkołą. Tak - androidka, choć umie w ułamku sekundy obliczyć działania z zakresu matematyki wyższej, musi siedzieć na lekcjach. Albowiem, jak pokazała nam Stephanie Meyer, przed obowiązkiem szkolnym nie chroni nawet bycie dwustuletnim wampirem…
Świat z komiksu prawdopodobnie jest Japonią, na co wskazuje na przykład urządzenie domu czy pojawiające się w tle istoty w rodzaju wodnika kappa. Jednak zarówno bohaterka jak i jej szkolne koleżanki, nauczycielki, kelnerka z kafejki – słowem, postaci żeńskie, wyglądają zdecydowanie europejsko. Natomiast chłopcy i mężczyźni – o ile akurat mają w miarę normalny wyraz twarzy – bardziej przypominają Japończyków, choćby i z kędzierzawymi włosami. I nie chodzi o oczy, które na ogół i tak mają kształt kropek, ale o nosy oraz coś w proporcjach twarzy. Zresztą sami zobaczcie na przykładzie wyższego z policjantów. Nawiasem mówiąc, dla przedstawicieli drogówki zatrzymanie piątki młodzieży nie skończyło się najlepiej. Aralka uznała, że dokuczają jej przyjaciołom i zamiotła nimi asfalt.
PS. Kadr jest po angielsku, bo po trzech nieudanych próbach porządnego zeskanowania poddałam się i ściągnęłam go z sieci.
koniec
27 grudnia 2018

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kadr, który…: Nie wyobrażaj sobie!
Wojciech Gołąbowski

21 III 2019

„Złoto Alaski” to przygoda, w której Jonka i Jonek gonią za śladami Kleksa i Plum wśród śniegów Alaski, w dobie gorączki złota. Gorączka ta udziela się prawie wszystkim, dążąc do niebezpiecznego pułapu.

więcej »

Niekoniecznie jasno pisane: Protestujemy, ale co dalej?
Marcin Knyszyński

17 III 2019

„Legendy naszych czasów” stanowią zapis nastrojów społecznych panujących we Francji w pierwszej połowie lat siedemdziesiątych i komentarz do sytuacji w kraju, który dopiero co wyszedł na prostą po wielkim zamieszaniu końca poprzedzającej dekady. Jest to zbiorcze wydanie trzech komiksów mocno zaangażowanych politycznie, o bardzo jednoznacznym wydźwięku, prezentujących skrajny, lewicowy punkt widzenia – z dzisiejszej perspektywy może zbyt skrajny. Komiks jednak jest zdecydowanie warty uwagi – to (...)

więcej »

Kadr, który…: Queens, Nowy Jork, 1975 rok
Paweł Ciołkiewicz

14 III 2019

Mężczyzna śpiący na ławce wyglądał na bezdomnego. Był zaniedbany, zziębnięty, na pewno głodny. Policjant podszedł, delikatnie obudził nieznajomego, pytając, czy wszystko w porządku. Owszem, było to głupie pytanie, ale nic innego nie przyszło mu do głowy. Czy u kogoś zmuszonego do tego, by spać w parku, cokolwiek może być w porządku?

więcej »

Polecamy

Nie wyobrażaj sobie!

Kadr, który…:

Nie wyobrażaj sobie!
— Wojciech Gołąbowski

Queens, Nowy Jork, 1975 rok
— Paweł Ciołkiewicz

Przedstawienie musi trwać
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Finger Tower
— Paweł Ciołkiewicz

Czy te oczy mogą kłamać?
— Paweł Ciołkiewicz

Szprrreeech!!
— Paweł Ciołkiewicz

Nieco zdegenerowany owad
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

„Tak dobrych już nie ma…”
— Paweł Ciołkiewicz

Kiedy klaun zmyje uśmiech
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Dwa, może trzy
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Z tego cyklu

Nie wyobrażaj sobie!
— Wojciech Gołąbowski

Queens, Nowy Jork, 1975 rok
— Paweł Ciołkiewicz

Przedstawienie musi trwać
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Finger Tower
— Paweł Ciołkiewicz

Czy te oczy mogą kłamać?
— Paweł Ciołkiewicz

Szprrreeech!!
— Paweł Ciołkiewicz

Nieco zdegenerowany owad
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

„Tak dobrych już nie ma…”
— Paweł Ciołkiewicz

Kiedy klaun zmyje uśmiech
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Dwa, może trzy
— Wojciech Gołąbowski

Tegoż autora

Cudowne lata (oj, lata, lata – jak szalona)
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Nie będziesz pierwszym, którego zabiłam, kumasz?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

„Marvel” znaczy „coś cudownego”
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Skrzyżowanie „Calvina i Hobbesa” z „Sisters”
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Happy endy są dla mięczaków
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Inspektor Ishida na tropie
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Spider-Manowie wszystkich wymiarów, łączcie się!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nie tylko klata
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Oklejeni plasterkami
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Rąbek u spódnicy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.