Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 czerwca 2019
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CLXXXVI

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Kadr, który…: Nieco zdegenerowany owad

Esensja.pl
Esensja.pl
„Nienawidzę Baśniowa” to komiks o brutalnej intrydze, za to nad wyraz słodkiej szacie graficznej. A moją ulubioną postacią jest… mucha.

Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Nieco zdegenerowany owad

„Nienawidzę Baśniowa” to komiks o brutalnej intrydze, za to nad wyraz słodkiej szacie graficznej. A moją ulubioną postacią jest… mucha.
Główna bohaterka, zielonowłosa Gertrude, jest od trzydziestu lat uwikłana w beznadziejny quest w poszukiwaniu klucza, który pozwoli jej wrócić do własnego świata. Królowa Chmuria (ciekawe, jak to brzmi w oryginale – pewnie Cloudia) jako pomocnika przydzieliła jej muchę imieniem Larrington Wensworth III. Larry, w swoim pomiętym cylindrze i fraku, z nieodłącznym petem w zębach oraz kaprawymi oczami wygląda niczym arystokrata, który się stoczył. Z cylindra wyciąga rozmaite przedmioty przydatne w danej chwili: mapę, księgę, spluwę i tak dalej. Dziewczyna określa go mianem jedynego kumpla, choć tak naprawdę często się kłócą, posuwając nawet do gróźb karalnych.
Mój ulubiony fragment z udziałem Larry’ego to ta, kiedy przy nieprzytomnej po upadku do wąwozu Gertrude buduje sobie szałas z liścia dla ochrony przed deszczem, następnie mały domek, który potem powiększa, przyprowadza panią muchową, dochowuje się dwójki muszątek, zostaje porzucony i domek podpala – jednak jest aż dwanaście kadrów, zatem do naszego cyklu się nie kwalifikuje.
Wybrałam więc obrazek, na którym najlepiej oboje widać – i który zarazem dał się w miarę porządnie zeskanować. Tło jest, niestety, wyjątkowo mało efektowne, ponieważ oboje przebywają w wymiarze luster (przechodzi się do niego przez portal próżności), do którego Gertrude udała się porozmawiać z królową. Natomiast bardzo dobrze widać oboje z nich. Larry’ego już opisałam. Gertrude jest jak zawsze obszarpana i szczerbata, ponieważ jej przybycie do Baśniowa odbyło się poprzez bycie wessaną w podłogę swojego pokoiku, a następnie spadanie przez nie wiadomo ile kilometrów. Po rąbnięciu z pełną siłą w bruk baśniowskiego miasteczka nigdy już nie powróciła do dawnego wyglądu.
koniec
7 lutego 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Niekoniecznie jasno pisane: Wszystko jest złudzeniem
Marcin Knyszyński

16 VI 2019

Dziś wracamy do twórczości Alejandro Jodorowsky’ego. Autor „Incala” zabiera nas do Tybetu pierwszej połowy dwudziestego wieku – miejsca pełnego ezoteryki, magii, mistyki i filozofii. Załóżmy, że duchowy przywódca Tybetu odrodził się niespodziewanie w ciele europejskiego noworodka – jak wyglądałaby jego droga do oświecenia i walka o zachowanie świętych wartości w obliczu nieuchronnie nadchodzących zmian?

więcej »

Po komiks marsz: Czerwiec 2019
Esensja Komiks

14 VI 2019

Wygląda na to, że wydawcy postanowili zadbać o dobre samopoczucie komiksowych fanów na wakacje. Jak widać z naszego poniższego zestawienia, w czerwcu będzie z czego wybierać.

więcej »

Wspomnienie o Maćku
Paweł Laudański

4 VI 2019

To była końcówka lat osiemdziesiątych – 1988, choć raczej 1989 rok. Warszawa, Empik przy ul. Dąbrowskiego. Spotkanie poświęcone polskiej fantastyce socjologicznej, mającej najlepsze lata już za sobą, choć wtedy niewielu pewnie zdawało sobie z tego sprawę. Wśród prowadzących – On, redaktor działu prozy polskiej w miesięczniku „Fantastyka”, pisma, które zdobywało się wtedy spod lady, i to pomimo nakładu oscylującego w okolicy 150 tysięcy sztuk. Maciej Parowski, jeden z idoli mojej młodości.

więcej »

Polecamy

Dwanaście i pół fortepianu

Kadr, który…:

Dwanaście i pół fortepianu
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nadchodzą złodupcy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Idę i powiewam
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Ludzie nietoperze
— Paweł Ciołkiewicz

Z kategorii „cytaty”
— Wojciech Gołąbowski

Córy Iranu
— Paweł Ciołkiewicz

…i nie zawaham się…
— Wojciech Gołąbowski

Pytania ważne i ważniejsze
— Wojciech Gołąbowski

Docent tragarz
— Paweł Ciołkiewicz

Nie wyobrażaj sobie!
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Z tego cyklu

Dwanaście i pół fortepianu
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nadchodzą złodupcy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Idę i powiewam
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Ludzie nietoperze
— Paweł Ciołkiewicz

Z kategorii „cytaty”
— Wojciech Gołąbowski

Córy Iranu
— Paweł Ciołkiewicz

…i nie zawaham się…
— Wojciech Gołąbowski

Pytania ważne i ważniejsze
— Wojciech Gołąbowski

Docent tragarz
— Paweł Ciołkiewicz

Nie wyobrażaj sobie!
— Wojciech Gołąbowski

Tegoż autora

Krótko o komiksach: To nie flet jest czarodziejski
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Prawie jak Japonia
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Zła dziewczynka
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Cudowne lata (oj, lata, lata – jak szalona)
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Nie będziesz pierwszym, którego zabiłam, kumasz?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

„Marvel” znaczy „coś cudownego”
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Skrzyżowanie „Calvina i Hobbesa” z „Sisters”
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Happy endy są dla mięczaków
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Inspektor Ishida na tropie
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Spider-Manowie wszystkich wymiarów, łączcie się!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Wkrótce

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.