Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 25 lutego 2020
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CXCIII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe (wybrane)

więcej »

Kadr, który…: Przedstawienie musi trwać

Esensja.pl
Esensja.pl
Kiedy się jest na obczyźnie, zachowanie swojego dziedzictwa kulturowego w nienaruszonym stanie może być poważnym problemem – szczególnie, jeśli stanowi ono źródło utrzymania. Jak widać, pewne sprawy są uniwersalne – w naszej galaktyce, czy w jakiejś odległej.

Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Przedstawienie musi trwać

Kiedy się jest na obczyźnie, zachowanie swojego dziedzictwa kulturowego w nienaruszonym stanie może być poważnym problemem – szczególnie, jeśli stanowi ono źródło utrzymania. Jak widać, pewne sprawy są uniwersalne – w naszej galaktyce, czy w jakiejś odległej.
Kadr pochodzi z komiksu „Księżniczka Leia”, którego fabuła rozpoczyna się dokładnie w momencie zakończenia „Nowej nadziei” - na ceremonii wręczenia orderów. Wkrótce potem jedna z pilotek Rebelii zostaje przez Leię w pewnym sensie „porwana”, aby towarzyszyć jej w prywatnej misji. Nie zważając na cenę wyznaczoną przez Imperium za jej głowę, księżniczka stawia sobie za cel zjednoczenie rozproszonych po galaktyce emigrantów z Alderaana. Tym sposobem jej ścieżki krzyżują się z zespołem muzycznym wykonującym tradycyjne alderaańskie utwory. Artyści stoją przed dylematem: za wszelką cenę uchronić swoje dziedzictwo przed „zanieczyszczeniem” obcymi wpływami, czy ugiąć się przed żądaniami impresario i dopasować brzmienia do gustów szerszej publiczności?
Kadr przedstawia pierwszą scenę, w której pojawia się zespół – na razie w postaci holograficznej transmisji z koncertu. John Cassaday postarał się od strony wizualnej: futurystyczne stroje odróżniają ich od innych postaci z komiksu. Obrazek jest dość kolorowy, ale barwy zostały odrobinę przygaszone, co sugeruje „klubowość” i intymność wnętrza, w którym znajduje się kierowniczka grupy wraz z ich agentem.
Ciekawa jestem, jak brzmi muzyka, którą grają!
koniec
7 marca 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kadr, który…: Za wysoką cenę
Wojciech Gołąbowski

20 II 2020

We „Wrześniu pułkownika Maczka” niewiele jest kadrów przykuwających wzrok. Ale „niewiele” nie znaczy „nie ma”.

więcej »

Niekoniecznie jasno pisane: Komiks nadmiaru
Marcin Knyszyński

16 II 2020

„Top 10” Alana Moore’a nie zawiera żadnych poważnych, filozoficznych treści. Nie próbuje nawet aspirować do miana wielkiego, ponadczasowego dzieła, czyli takiego statusu, jakie zupełnie mimowolnie osiągnęło kilka jego wcześniejszych powieści graficznych. „Top 10” to bezpretensjonalna rozrywka i zabawa gatunkiem – najzabawniejszy i najlżejszy w przekazie komiks „Maga z Northampton”.

więcej »

Kadr, który…: Bez zbędnych linii
Wojciech Gołąbowski

13 II 2020

Czy happy end może być szary, rozpływający się w strugach deszczu? Tak, jeśli to udana ucieczka tych, którym kibicujemy.

więcej »

Polecamy

Komiks nadmiaru

Niekoniecznie jasno pisane:

Komiks nadmiaru
— Marcin Knyszyński

Śledztwo trwa!
— Marcin Knyszyński

Głębokie rozczarowanie
— Marcin Knyszyński

Roślinny kryzys tożsamości
— Marcin Knyszyński

No to łups, Asteriksie? No to łups, Obeliksie!
— Marcin Knyszyński

Siła symbolu
— Marcin Knyszyński

Pajęcze lata Todda McFarlane’a
— Marcin Knyszyński

Bilety w pierwszym rzędzie na koniec wszechświata
— Marcin Knyszyński

Wszystko jest złudzeniem
— Marcin Knyszyński

Wystarczy uwierzyć
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Za wysoką cenę
— Wojciech Gołąbowski

Bez zbędnych linii
— Wojciech Gołąbowski

Rejtan w kosmosie
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Troll żywemu nie przepuści
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Można jej zaufać w jednym
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Normalnyłeb Typoworęki
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Przez przednią szybę
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nie każdy bohater nosi pelerynę
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

I dziesięć tuzinów pompek!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Podnieść taki kamień to nic niezwykłego, czyli asteriksowe wspominki
— Beatrycze Nowicka

Tegoż autora

Mmm? Eee… Ach!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Tęczówki rozgrzane do czerwoności
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Gdyby Dilbert pracował w Mordorze
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Najwięcej rozumu ma papuga
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który… może cię przygnieść
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Azaliż jestem stróżem brata mego? No nie bardzo, bo mam dopiero 10 lat…
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Brokat, kocięta i tajni agenci
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Weekendowa Bezsensja: Wszystko, czego nigdy nie chcielibyście wiedzieć o… Esensji (26)
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Podążaj za białą gęsią
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nieubłagana struktura opowieści
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.