Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 27 marca 2019
w Esensji w Esensjopedii

Kadr, który…: Przedstawienie musi trwać

Esensja.pl
Esensja.pl
Kiedy się jest na obczyźnie, zachowanie swojego dziedzictwa kulturowego w nienaruszonym stanie może być poważnym problemem – szczególnie, jeśli stanowi ono źródło utrzymania. Jak widać, pewne sprawy są uniwersalne – w naszej galaktyce, czy w jakiejś odległej.

Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Przedstawienie musi trwać

Kiedy się jest na obczyźnie, zachowanie swojego dziedzictwa kulturowego w nienaruszonym stanie może być poważnym problemem – szczególnie, jeśli stanowi ono źródło utrzymania. Jak widać, pewne sprawy są uniwersalne – w naszej galaktyce, czy w jakiejś odległej.
Kadr pochodzi z komiksu „Księżniczka Leia”, którego fabuła rozpoczyna się dokładnie w momencie zakończenia „Nowej nadziei” - na ceremonii wręczenia orderów. Wkrótce potem jedna z pilotek Rebelii zostaje przez Leię w pewnym sensie „porwana”, aby towarzyszyć jej w prywatnej misji. Nie zważając na cenę wyznaczoną przez Imperium za jej głowę, księżniczka stawia sobie za cel zjednoczenie rozproszonych po galaktyce emigrantów z Alderaana. Tym sposobem jej ścieżki krzyżują się z zespołem muzycznym wykonującym tradycyjne alderaańskie utwory. Artyści stoją przed dylematem: za wszelką cenę uchronić swoje dziedzictwo przed „zanieczyszczeniem” obcymi wpływami, czy ugiąć się przed żądaniami impresario i dopasować brzmienia do gustów szerszej publiczności?
Kadr przedstawia pierwszą scenę, w której pojawia się zespół – na razie w postaci holograficznej transmisji z koncertu. John Cassaday postarał się od strony wizualnej: futurystyczne stroje odróżniają ich od innych postaci z komiksu. Obrazek jest dość kolorowy, ale barwy zostały odrobinę przygaszone, co sugeruje „klubowość” i intymność wnętrza, w którym znajduje się kierowniczka grupy wraz z ich agentem.
Ciekawa jestem, jak brzmi muzyka, którą grają!
koniec
7 marca 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kadr, który…: Nie wyobrażaj sobie!
Wojciech Gołąbowski

21 III 2019

„Złoto Alaski” to przygoda, w której Jonka i Jonek gonią za śladami Kleksa i Plum wśród śniegów Alaski, w dobie gorączki złota. Gorączka ta udziela się prawie wszystkim, dążąc do niebezpiecznego pułapu.

więcej »

Niekoniecznie jasno pisane: Protestujemy, ale co dalej?
Marcin Knyszyński

17 III 2019

„Legendy naszych czasów” stanowią zapis nastrojów społecznych panujących we Francji w pierwszej połowie lat siedemdziesiątych i komentarz do sytuacji w kraju, który dopiero co wyszedł na prostą po wielkim zamieszaniu końca poprzedzającej dekady. Jest to zbiorcze wydanie trzech komiksów mocno zaangażowanych politycznie, o bardzo jednoznacznym wydźwięku, prezentujących skrajny, lewicowy punkt widzenia – z dzisiejszej perspektywy może zbyt skrajny. Komiks jednak jest zdecydowanie warty uwagi – to (...)

więcej »

Kadr, który…: Queens, Nowy Jork, 1975 rok
Paweł Ciołkiewicz

14 III 2019

Mężczyzna śpiący na ławce wyglądał na bezdomnego. Był zaniedbany, zziębnięty, na pewno głodny. Policjant podszedł, delikatnie obudził nieznajomego, pytając, czy wszystko w porządku. Owszem, było to głupie pytanie, ale nic innego nie przyszło mu do głowy. Czy u kogoś zmuszonego do tego, by spać w parku, cokolwiek może być w porządku?

więcej »

Polecamy

Nie wyobrażaj sobie!

Kadr, który…:

Nie wyobrażaj sobie!
— Wojciech Gołąbowski

Queens, Nowy Jork, 1975 rok
— Paweł Ciołkiewicz

Przedstawienie musi trwać
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Finger Tower
— Paweł Ciołkiewicz

Czy te oczy mogą kłamać?
— Paweł Ciołkiewicz

Szprrreeech!!
— Paweł Ciołkiewicz

Nieco zdegenerowany owad
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

„Tak dobrych już nie ma…”
— Paweł Ciołkiewicz

Kiedy klaun zmyje uśmiech
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Dwa, może trzy
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Z tego cyklu

Nie wyobrażaj sobie!
— Wojciech Gołąbowski

Queens, Nowy Jork, 1975 rok
— Paweł Ciołkiewicz

Finger Tower
— Paweł Ciołkiewicz

Czy te oczy mogą kłamać?
— Paweł Ciołkiewicz

Szprrreeech!!
— Paweł Ciołkiewicz

Nieco zdegenerowany owad
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

„Tak dobrych już nie ma…”
— Paweł Ciołkiewicz

Kiedy klaun zmyje uśmiech
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Dwa, może trzy
— Wojciech Gołąbowski

Kadry odnalezione #2
— Marcin Osuch

Tegoż autora

Cudowne lata (oj, lata, lata – jak szalona)
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Nie będziesz pierwszym, którego zabiłam, kumasz?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

„Marvel” znaczy „coś cudownego”
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Skrzyżowanie „Calvina i Hobbesa” z „Sisters”
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Happy endy są dla mięczaków
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Inspektor Ishida na tropie
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Spider-Manowie wszystkich wymiarów, łączcie się!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nie tylko klata
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Oklejeni plasterkami
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Rąbek u spódnicy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.