Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 14 listopada 2019
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CXC

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Kadr, który…: Córy Iranu

Esensja.pl
Esensja.pl
Był jasny, ciepły dzień kwietniowy i zegary biły trzynastą. Marjane Satrapi z głową wtuloną w ramiona wślizgnęła się przez brunatne drzwi do szkolnej auli. Jej koleżanki były już na miejscu. Choć uczące się w szóstej klasie dziewczynki jeszcze nie do końca wiedziały, o co chodzi, sprawa wyglądała na poważną.

Paweł Ciołkiewicz

Kadr, który…: Córy Iranu

Był jasny, ciepły dzień kwietniowy i zegary biły trzynastą. Marjane Satrapi z głową wtuloną w ramiona wślizgnęła się przez brunatne drzwi do szkolnej auli. Jej koleżanki były już na miejscu. Choć uczące się w szóstej klasie dziewczynki jeszcze nie do końca wiedziały, o co chodzi, sprawa wyglądała na poważną.
Ubrana na czarno nauczycielka przez megafon zaczęła coś mówić. Do małej Marjane dochodziły tylko niektóre słowa: Córy Iranu… wojna… zabiera… dzieci tego kraju… Później z ustawionych w sali głośników zaczęła płynąc marszowa muzyka. Kilkuletnie dziewczynki nieporadnie zaczęły śpiewać o tym, że są… gotowe do walki. W pewnym momencie nauczycielka wydała polecenie, by zaczęły uderzać się w pierś. Równo, jak w wojsku, zgodnie z rytmem muzyki… Raz po raz uderzały się prosto w serce. Wszystkie miały na głowie chusty, które sprawiały, że wyglądały jak klony. I tak właśnie miało być: jednostka się nie liczy, wszystko ma być podporządkowane wspólnocie. A wspólnota musi być fanatyczna i całkowicie oddana sprawie. Ta scena prezentuje się złowieszczo już w samym tym kadrze, a to przecież zaledwie namiastka tego, jak to wszystko wyglądało w rzeczywistości.
Takie seanse odbywały się w szkole dwa razy dziennie. Opłakiwanie ofiar wojny, zagrzewanie do walki, budowanie poczucia wspólnoty, depersonalizacja, podatność na rozkazy… Taka tresura miała doprowadzić do wzbudzenia nienawiści wobec wroga, a wrogiem w tym czasie był Irak. Trwała wojna iracko-irańska, a w kraju dodatkowo umacniała się religijna dyktatura. Represje, indoktrynacja, inwigilacja oraz wszechobecna propaganda miały ukształtować w małych dzieciach wyrazisty światopogląd. Dziewczynki nie były z tych działań wyłączone - to miały być przecież „Córy Iranu”.
Rzeczywistość, w której dorastała Marjane Satrapi nosiła wszelkie znamiona świata opisanego przez George’a Orwella w "Roku 1984". Jej autobiograficzna opowieść "Persepolis" pozwala nam tam zajrzeć. Oczywiście oglądamy wszystko oczami autorki, zatem musimy być przygotowani na to, że jest to perspektywa małej dziewczynki dorastającej w niezrozumiałej, zdominowanej przez fanatycznych mężczyzn kulturze. Autorka opisuje swoje próby jej zrozumienia: w końcu musiała przecież jakoś ją oswoić, sprawić, by nadawała się do w miarę normalnego funkcjonowania. Opis trudów codziennego życia w totalitarnym kraju, doświadczenie wojny, wyjazd na zachód i powrót do ojczyzny stanowią główne fundamenty jej poruszającej, autobiograficznej narracji.
koniec
18 kwietnia 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Po komiks marsz: Listopad 2019
Esensja Komiks

9 XI 2019

Komiksowy listopad będzie pod znakiem powrotów. Będą Trolle z Troy, Kleks z przyjaciółmi, Lincoln, Wilq. Także dużo pozycji superbohaterskich. Szykujcie portfele.

więcej »

Sześćdziesiąt lat minęło a niebo wciąż na swoim miejscu...
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Marcin Knyszyński, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

8 XI 2019

Nasz esensyjny blok poświęcony jubileuszowi Asteriksa zamykamy tradycyjną ucztą... to znaczy, tradycyjną redakcyjną dyskusją.

więcej »

Kadr, który…: Podnieść taki kamień to nic niezwykłego, czyli asteriksowe wspominki
Beatrycze Nowicka

7 XI 2019

Czyli co najbardziej rozśmieszyło mnie w „Przygodach Galla Asteriksa”.

więcej »

Polecamy

No to łups, Asteriksie? No to łups, Obeliksie!

Niekoniecznie jasno pisane:

No to łups, Asteriksie? No to łups, Obeliksie!
— Marcin Knyszyński

Siła symbolu
— Marcin Knyszyński

Pajęcze lata Todda McFarlane’a
— Marcin Knyszyński

Bilety w pierwszym rzędzie na koniec wszechświata
— Marcin Knyszyński

Wszystko jest złudzeniem
— Marcin Knyszyński

Wystarczy uwierzyć
— Marcin Knyszyński

Odkryj się sam
— Marcin Knyszyński

Protestujemy, ale co dalej?
— Marcin Knyszyński

Rozgrzewka do tańca rzeczywistości
— Marcin Knyszyński

O dwóch takich, co walczyli z Gotham
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Podnieść taki kamień to nic niezwykłego, czyli asteriksowe wspominki
— Beatrycze Nowicka

Kadry odnalezione #3
— Marcin Osuch

Legionisto! Gdzie są rezerwy legionu?!
— Marcin Knyszyński

Dwanaście i pół fortepianu
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nadchodzą złodupcy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Idę i powiewam
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Ludzie nietoperze
— Paweł Ciołkiewicz

Z kategorii „cytaty”
— Wojciech Gołąbowski

…i nie zawaham się…
— Wojciech Gołąbowski

Pytania ważne i ważniejsze
— Wojciech Gołąbowski

Tegoż autora

Legowisko śmierci
— Paweł Ciołkiewicz

Żywioł planowania…
— Paweł Ciołkiewicz

Królowa magii…
— Paweł Ciołkiewicz

Niewidzialne zakamarki świata
— Paweł Ciołkiewicz

Rodzina jest najważniejsza
— Paweł Ciołkiewicz

Japońskie przygody
— Paweł Ciołkiewicz

Chłopi i niewolnicy
— Paweł Ciołkiewicz

Wspomnienia mieszkają w przedmiotach
— Paweł Ciołkiewicz

W Xanadu Kubilaj Chan pałac prześwietny wznieść polecił…
— Paweł Ciołkiewicz

Komiksowa gra video
— Paweł Ciołkiewicz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.