Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 15 listopada 2019
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CXC

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

Sześćdziesiąt lat minęło a niebo wciąż na swoim miejscu...

Esensja.pl
Esensja.pl
1 2 »
Nasz esensyjny blok poświęcony jubileuszowi Asteriksa zamykamy tradycyjną ucztą... to znaczy, tradycyjną redakcyjną dyskusją.

Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Marcin Knyszyński, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Sześćdziesiąt lat minęło a niebo wciąż na swoim miejscu...

Nasz esensyjny blok poświęcony jubileuszowi Asteriksa zamykamy tradycyjną ucztą... to znaczy, tradycyjną redakcyjną dyskusją.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Marcin Osuch: Sześćdziesiąt lat temu (dokładnie 29 października 1959 roku na łamach magazynu „Pilote”) świat ujrzał Gala Asteriksa. I właściwie od razu zawojował Francję i stopniowo prawie cały świat. Z oczywistych względów, w komiksowej wersji do Polski trafił dopiero po ponad trzydziestu latach. Jaki był wasz pierwszy odbiór albumów legendarnymi Galami? Jak wypadało porównanie z Tytusem, Kleksem, komiksami Baranowskiego, no i przede wszystkim z Kajkiem i Kokoszem?
Marcin Knyszyński: Zupełnie nie pamiętam swojego pierwszego „Asteriksa”. Wiem za to, że niepokonanych Galów poznałem z telewizji, gdzieś tak na początku lat dziewięćdziesiątych. Pamiętam tę charakterystyczną piosenkę kończącą film – tekst mówił o tym, że „Asteriks to as! On karate zna i całą szkołę Zen!”. Komiksy zacząłem czytać dość późno, bo dopiero w liceum – traf chciał, że wtedy żyłem raczej komiksami niezapomnianego wydawnictwa „TM-Semic” niż „Tytusem” czy „Kajkiem i Kokoszem”.
Tak czy inaczej z racji najróżniejszych problemów logistyczno-finansowych, całą serię o Asteriksie przeczytałem dopiero jako dorosły już człowiek – siłą rzeczy było to jednak już coś innego niż lektura komiksów, które poznawałem kilkanaście lat wcześniej ze „Świata młodych”. Nie zmienia to faktu, że zakochałem się w nich od pierwszego wejrzenia – pierwsze dziesięć tomów (z tym najlepszym, najzabawniejszym „Asteriksem Legionistą” na czele) czytałem niezliczoną ilość razy i zaraziłem ostatnio nimi swoje dziecko.
Adam Kordaś: Nie będę oryginalny stwierdzając, że i dla mnie pierwszym kontaktem z galijskimi wojownikami był film. Mam wrażenie, że obejrzenie sam już nie wiem jak dawno „12 prac Asteriksa” pozostawiło mi trochę ambiwalentne wrażenia – nie żeby mi się owe przygody nie podobały ale jakoś tak nie bardzo do mnie to wszystko trafiało. Bohaterowie przypominali trochę Kajka i Kokosza ale byli jacyś dziwni… Cóż, nie znałem jeszcze wtedy cyklu komiksów – w odróżnieniu do wspominanych już swojskich Kajka i Kokosza towarzyszących mi od dzieciństwa zetknąłem się z Asteriksem i Obeliksem w formie komiksowej bardzo późno – pierwszy raz gdy raczej w dość późnej młodości wpadł mi przypadkiem w ręce album „Podarunek Cezara” – który do dziś uważam za jeden z zabawniejszych spośród znanych mi albumów. Ogólnie tak jak w naszych rodzimych perypetiach Kajka i Kokosza odbijają się echem nie tylko umownie wczesnośredniowieczne słowiańskie klimaty ale i przeziera dowcipnie zniekształcona i zapewne niezrozumiała dla obcokrajowców rzeczywistość PRL tak w przygodach Asteriksa i Obeliksa króluje Gallo centryczna, a co za tym idzie niekoniecznie np. dla mnie jasna, wizja świata. Te wszystkie odniesienia do regionalizmów, miejsc, zwyczajów – nie żeby mnie nie bawiły specyficzne sposoby zachowania czy wymowy napotykanych przez dzielnych Galów podczas licznych podróży przyjaciół albo wrogów ale myślę, że np. dla Francuzów to i owo jest w tych komiksach o wiele bardziej swojskie i zrozumiałe.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Marcin Mroziuk: Dla mnie Asteriks i Obeliks też początkowo byli przede wszystkim bohaterami filmu animowanego, bo pierwszy raz się z nimi zetknąłem jeszcze jako dziecko, oglądając „Dwanaście prac Asteriksa”. A komiksy mogłem przeczytać dopiero znacznie później, za to na pierwszy rzut poszły od razu trzy pierwsze albumy, które upolowałem w księgarni w pakiecie promocyjnym. I odkryłem wtedy, że to naprawdę świetna seria, więc wkrótce zacząłem kompletować kolejne tomy, które teraz po raz kolejny zaczytuje moja córka. Nie zmienia to tego, że dzielni Galowie i tak przez długi czas nie mogli się nawet równać z Kajkiem i Kokoszem – w tym przypadku sentyment z dzieciństwa przeważał na korzyść tych ostatnich.
Konrad Wągrowski: Dziwne, ale nie pamiętam… Na pewno film był najpierw, zapewne właśnie wspominane wielokrotnie „12 prac Asterixa” (czyli rzecz o tyle nieoczywista, bo nie oparta na żadnym komiksie – i może dlatego najlepsza).
MO: Komiks i film animowany. To właśnie Asteriks uświadomił mi, ukazał olbrzymią różnicę pomiędzy tymi mediami. Filmy były puszczane w polskiej telewizji od dawna (głównie w święta) ale komiks o Asteriksie, w polskiej wersji wziąłem do ręki po raz pierwszy na studiach. To było chwilę po przełomie 1989 roku ale już byłem świadom tego, że wbrew moim dziecięcym wyobrażeniem, nie wszystko co jest z Zachodu jest super. Ale właśnie Asteriks mnie bardzo pozytywnie zaskoczył, bo był świetny. A jednocześnie zweryfikował moje wcześniejsze przekonanie, że film animowany jest z definicji lepszy od komiksu. Nagle okazało się, że cały humor Goscinny′ego w filmie gdzieś znika. Jeśli w komiksie Rzymianie mówią łaciną to mam czas to zauważyć, spojrzeć na tłumaczenie pod obrazkiem, wrócić do kadru, ocenić sytuację rozumiejąc dokładnie co znaczy dana sentencja. W filmie czasem nie było czasu zorientować się, że ktoś powiedział coś w innym języku. I pomyśleć, że jako dzieciak marzyłem o filmach z Tytusem, Kleksem czy Kajkiem i Kokoszem.
KW: Tak, Egipcjanie mówiący hieroglifami też w filmie nie mają racji bytu. A w komiksie Egipcjanin Kortnatenis przedstawiający się rysunkiem tenisowego kortu po prostu wymiata…
Komiksy od kogoś pożyczyłem – i strasznie mi się spodobały, dużo bardziej niż mogłem się spodziewać. Kupiłem sobie potem cały komplet części napisanych przez Goscinnego. Nie będę oryginalny, tomy napisane przez Uderzo to jednak już dwa poziomy niżej.
A ulubiona część? Trudny wybór… Bardzo lubiłem te tomy, w których podróżowali po Europie – Brytania, Szwajcaria, Korsyka…
MO: Najlepszy czy ulubiony album to oczywiście kwestia gustu. Z tych podróży po Europie to można wybrać i lepsze i gorsze. Ciekawe, że dla panów Goscinnego i Uderzo Europa kończy się na terenie współczesnych Niemiec. A swoją drogą trochę mnie zaskoczyłeś, że nie wspomniałeś o takich hitach jako „Asteriks legionista”, „Asteriks i Normanowie” czy „Asteriks i Goci” – nie ukrywam, że to moi faworyci. Ten ostatni akurat trochę podpada pod wspomniane podróże po Europie, chociaż bardziej wpisuje się w sąsiedzkie rozliczenia i pojednanie francusko-niemieckie. Z genialnym pomysłem na Germanów chodzących w pikelhaubach i mówiących gotykiem. Wspólnym mianownikiem moich ulubionych albumów jest to, że odchodzą one od schematu, w którym Galowie piorą Rzymian. I chyba najlepiej oceniam pod tym względem „Normanów” z ich brakiem strachu z jednej strony i specyficznymi zwyczajami z drugiej („nigdy nie odmawiam małej czaszeczki”).
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
KW: A zauważyłeś, że Goci są jedyną nacją nie-rzymską, która jest antypatyczna? Z Belgami, Anglikami, Helwetami, Hiszpanami, Korsykanami Asterix raźno współpracuje, z Gotami rywalizuje. No, jeszcze chyba Normanowie do miłych nie należeli, ale ich jednak trudniej mapować na współczesny naród. Nic nie świadczy o tym, że mielibyśmy widzieć w nich antycznych Norwegów, Szwedów czy Duńczyków.
MK: „Asteriks i Goci” to chyba ten komiks, który mi osobiście najbardziej przypomina „Kajka i Kokosza”. To chyba przez ten turniej druidów („Festiwal czarownic”) i ciągłe niszczenie drzwi w lochach, które zrozpaczeni Goci próbowali łatać deskami („Na wczasach”). Niesamowita komedia pomyłek z tego trzeciego (a wydanego jako ósmy) komiksu o Asteriksie lokuje go w zdecydowanej czołówce mojego subiektywnego zestawienia. Oprócz tego oczywiście „Asteriks legionista” i niesforni rekruci kontra centurioni no i „Asteriks na Korsyce”. Korsykanie rozłożyli mnie na łopatki – to tacy francuscy Sycylijczycy z wszystkimi kulturowymi tropami jakich się spodziewałem.
A jak oceniacie te odcinki, za które odpowiada już sam Albert Uderzo? Albo te trzy ostatnie, autorstwa Ferriego i Conrada? Według mnie Uderzo trochę mniej mrugał do czytelnika niż Goscinny – jego fabuły były bardziej „ciężkie” (jeśli można w ogóle użyć tu takiego sformułowania) i chyba niepotrzebnie komplikowane. Ale ogólnie rzecz biorąc dał radę – może nie licząc jego ostatniego komiksu z „pełną fabułą”, w którym to zrobił swoją wersję „Kapuśniaczka” i sprowadził UFO nad galijską wioskę. Słabe to było i nudne. A Ferri i Conrad w mojej ocenie naprawdę nieźle się spisują jak na razie. Szczególnie „Papirus Cezara” przypadł mi do gustu – mam nadzieję, że gdy na początku listopada dostaniemy nowy numer, będzie równie dobrze.
KW: Nic już nie pamiętam, z komiksów ze scenariuszem Uderzo, poza tym, że po 1-2 stwierdziłem, że to już nie to, słabe, nudne, wtórne i dałem sobie spokój z całym cyklem. Po nowych autorów już nie sięgnąłem.
MM: Oczywiście obecność Goscinny′ego była gwarancją pierwszorzędnego i niezwykle inteligentnego humoru, ale i tak większość komiksów stworzonych samodzielnie przez Uderzo przeczytałem z niekłamaną przyjemnością. Niechlubnym wyjątkiem jest wspomniany już przez Marcina Knyszyńskiego album „Kiedy niebo spada na głowę” – co tu dużo mówić, kosmici to po prostu zupełnie inna bajka. Za to ostatnie albumy oceniam bardzo pozytywnie, bo na przykład „Asteriks w Italii” to bardzo udane połączenie klimatu i motywów charakterystycznych dla początków serii z domieszką świeżych pomysłów.
1 2 »

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Po komiks marsz: Listopad 2019
Esensja Komiks

9 XI 2019

Komiksowy listopad będzie pod znakiem powrotów. Będą Trolle z Troy, Kleks z przyjaciółmi, Lincoln, Wilq. Także dużo pozycji superbohaterskich. Szykujcie portfele.

więcej »

Kadr, który…: Podnieść taki kamień to nic niezwykłego, czyli asteriksowe wspominki
Beatrycze Nowicka

7 XI 2019

Czyli co najbardziej rozśmieszyło mnie w „Przygodach Galla Asteriksa”.

więcej »

Nie przegap: Październik 2019
Esensja

31 X 2019

Oto co zrecenzowaliśmy w październiku – jeśli coś ciekawego wam umknęło to akurat zdążycie nadrobić w weekend.

więcej »

Polecamy

No to łups, Asteriksie? No to łups, Obeliksie!

Niekoniecznie jasno pisane:

No to łups, Asteriksie? No to łups, Obeliksie!
— Marcin Knyszyński

Siła symbolu
— Marcin Knyszyński

Pajęcze lata Todda McFarlane’a
— Marcin Knyszyński

Bilety w pierwszym rzędzie na koniec wszechświata
— Marcin Knyszyński

Wszystko jest złudzeniem
— Marcin Knyszyński

Wystarczy uwierzyć
— Marcin Knyszyński

Odkryj się sam
— Marcin Knyszyński

Protestujemy, ale co dalej?
— Marcin Knyszyński

Rozgrzewka do tańca rzeczywistości
— Marcin Knyszyński

O dwóch takich, co walczyli z Gotham
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Nigdy więcej nie funduj mi fondue!
— Sebastian Chosiński

Ich dwóch i dziecko. Niesforne dziecko!
— Sebastian Chosiński

James Bond na usługach Juliusza Cezara
— Sebastian Chosiński

Pysk miał z żabia ślimaczy
— Sebastian Chosiński

Cebullanka y Grzanka kontra Juliusz Cezar
— Sebastian Chosiński

Galia jest najważniejsza!
— Sebastian Chosiński

Alezja?… Jaka znowu Alezja?!
— Sebastian Chosiński

Jak to na wojence ładnie…
— Sebastian Chosiński

Nos Kleopatry, czyli powariowali ci Egipcjanie!
— Sebastian Chosiński

Esensja czyta dymki: Wrzesień 2011
— Esensja

Tegoż autora

Pod powierzchnią
— Marcin Knyszyński

Galijska zmiana pokoleniowa
— Marcin Osuch

Bliskie spotkania owczego stopnia
— Konrad Wągrowski

Mgły kolejnego eventu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Amour znaczy miłość
— Marcin Mroziuk

Wojna, która zakończy wszystkie wojny
— Konrad Wągrowski

Nigdy tak źle, by nie mogło być gorzej
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

W puszczy i pustyni
— Konrad Wągrowski

Nieoczekiwana zmiana miejsc
— Marcin Mroziuk

Trzech ojców
— Marcin Mroziuk

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.