Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 7 grudnia 2019
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CXCI

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić

Mroczny Rycerz: Inne światy

Esensja.pl
Esensja.pl
Niektórzy superbohaterowie to tylko kolorowe ludziki w kalesonach – inni jednak to postacie wręcz archetypiczne, reprezentujące określone cechy charakteru i dążenia. Jeśli rzeczywiście są to bohaterowie uniwersalni, powinni sprawdzić się w każdej scenerii. To właśnie próbują – z lepszym lub gorszym skutkiem – udowadniać projekty z serii Elseworlds. Oto niektóre z nich.

Jakub Gałka

Mroczny Rycerz: Inne światy

Niektórzy superbohaterowie to tylko kolorowe ludziki w kalesonach – inni jednak to postacie wręcz archetypiczne, reprezentujące określone cechy charakteru i dążenia. Jeśli rzeczywiście są to bohaterowie uniwersalni, powinni sprawdzić się w każdej scenerii. To właśnie próbują – z lepszym lub gorszym skutkiem – udowadniać projekty z serii Elseworlds. Oto niektóre z nich.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
„Powrót Mrocznego Rycerza” (1986), scen. i rys. Frank Miller 100%
Grumpy Old Bat, czyli Batman na emeryturze
Jedna z najlepszych opowieści o Nietoperzu i jednocześnie jeden z pierwszych Elseworldów wydawnictwa DC. Oto Batman przyszłości – zgorzkniały staruszek, który odwiesił swoją krucjatę na kołek. Niedokończoną. Przestępczość szerzy się w zastraszającym tempie, bandyci są jeszcze bardziej brutalni i zezwierzęceni niż za czasów Jokera i reszty. Bruce Wayne to widzi i w pewnym momencie nie wytrzymuje. Czy 70-latek może wyglądać jeszcze poważnie w czapce z uszami i pelerynce? Może. Więcej nawet, ten staruszek nie tylko skopie tyłek młodocianym gangom i starym wrogom, ale i samego Człowieka ze Stali powali na deski. Świetna, brutalna, dystopiczna opowieść, jednocześnie pełna akcji. Świetne nakreślenie bohatera, w końcu wydobywające z postaci Batmana pełnię mroku i szaleństwa, plus kilka kamieni milowych w dziedzinie prowadzenia narracji i komentarz do Ameryki Reagana. Arcydzieło.
• • •
Gotham w świetle lamp gazowych
Gotham w świetle lamp gazowych
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
„Gotham w świetle lamp gazowych” (1989) scen. Brian Augustyn, rys. Mike Mignola 70%
Jack-o-Bat, czyli Batman kontra Kuba Rozpruwacz
Świetny pomysł, genialne wykonanie plastyczne przez Mike’a Mignolę i… rozczarowujący scenariusz. Z konceptu na to, by do Gotham sprowadzić Kubę Rozpruwacza (a historii o Nietoperzu nadać posmak kryminałów z czasów wiktoriańskich), można było „wycisnąć” dużo więcej. Owszem, nastrój – poczynając od tytułu, a kończąc na stroju Batmana – jest wyraźnie zarysowany, łatwo odczuwalny i wciągający. Cieszą też drobne smaczki w rodzaju występu „cameo” Jokera. Tyle tylko, że sposób prowadzenia akcji i jej rozwiązanie zwyczajnie rozczarowują swoją przeciętnością. Komiks doczekał się kontynuacji „Master of the Future” (1991), w której Batman sprzeciwia się postępowi technicznemu.
• • •
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
„Sanctum” (1993) scen. Dan Raspler i Mike Mignola, rys. Mike Mignola 80%
Hell-Bat, czyli Nietoperz gadający z umarlakami
„Sanctum” mogłoby być właściwie odcinkiem „Hellboya”. Charakterystyczna kreska Mignoli i charakterystyczny scenariusz – śmierć, magia, żyjący umarli. W pogoni za seryjnym mordercą Batman trafia na cmentarz. Po krótkiej walce udaje mu się pokonać zbrodniarza, ale sam ranny wpada do starej krypty… Krótka historyjka ma w sobie to, co najlepsze z Hellboya i z Batmana. Z tego pierwszego jest scenariusz i klimat, a ten drugi świetnie się w to wpisuje. W końcu Batman to nie tylko superinteligentny i supersilny bohater, ale też symbol strachu i zemsty. Co może przestraszyć (nie)umarłego? Okazuje się, że są takie rzeczy… Do tego świetne zakończenie. Szkoda, że to tylko króciutki epizod.
• • •
„In Darkest Knight” (1994) scen. Mike W. Barr, rys. Jerry Bingham 30%
Bat-latarnia, czyli zielony Nietoperz
Marvel wraz z DC przeprowadził kilka razy serię międzywydawniczych crossoverów z mieszającymi się światami i… mieszającymi się bohaterami. Efektem były amalgamaty różnych postaci, czyli na przykład niejaki Logan Wayne vel Dark Claw. Podobnie jest w „In Darkest Knight” – tyle że w obrębie jednego uniwersum. Oto w ręce Bruce’a Wayne’a wpada pewien zielony pierścień… Ktoś wpadł na pomysł, by połączyć Batmana i Green Lanterna w jedno… i na tym się skończyło. Pomysłów na sensowne rozwinięcie tego konceptu już nie starczyło. Efektem jest kuriozalny wygląd, dużo scen walk i raczej żałosne próby spojrzenia na historię Zielonych Latarni przez pryzmat mrocznej duszy Wayne’a. Plus na deser Superman, Flash i Wonder Woman również w nieco zmienionych postaciach.
• • •
„Thrillkiller” (1997) scen. Howard Chayikin, rys. Dan Brereton 60%
Bat-cop, czyli Bruce Wayne gliną
Bruce Wayne jest policjantem ścigającym dwójkę zamaskowanych mścicieli, znanych jako Robin i Batgirl. Co może wyniknąć z takiego zawiązania akcji? Wbrew pozorom nic ciekawego: trochę przydługi kryminał neonoir. Prawdopodobnie bardzo istotnym zamierzeniem było osadzenie akcji na początku lat 60. i oddanie ich klimatu. Niestety, skończyło się na wsadzonym tu i ówdzie obrazku z rakietami, Kennedym itd. Sama fabuła też rozczarowuje, zwłaszcza w dopisanym później piątym rozdziale, gdzie na siłę powstawiane są dziesiątki postaci z uniwersum – nie zawsze z sensem.
• • •
„I, Joker” (1998) scen i rys. Bob Hall 60%
Bad-Bat, czyli Wielki B(r)at
Joker, arcywróg i nemezis Batmana, nieraz stawał się głównym bohaterem opowieści o Nietoperzu. Tym razem twórca komiksu Bob Hall dorzucił jeszcze kompletne odwrócenie ról w parze Batman-Joker. Całość osadzona jest w dalekiej przyszłości, a Bruce Wayne jest jedynie wspomnieniem… ale bardzo żywotnym. Takim, o którym się pamięta i… czci. Pomysł był całkiem ciekawy, wizja dystopicznego Gotham przyszłości jest tyleż sztampowa, co poprawna, a gdzieś daleko w tle pobrzękują nawet pytania o odpowiedzialność Wayne’a za to, w którym kierunku pójdzie jego legenda. Niestety, skończyło się tylko na pomyśle, rozterki moralne pozostały na dziesiątym planie, a cała akcja rozwija się pod dyktando jednego pomysłu i wszystko podporządkowane jest odwróceniu schematu. Kto ma być zły, jest zły aż do bólu, a bohaterowie pozostają krystaliczni. Ot, taka dość kuriozalna ciekawostka.
• • •
„Batman of Arkham” (2000) scen. Alan Grant, rys. Alcatena 50%
Bat-Freud, czyli Elseworlds po raz kolejny
Batman jest jednym z bohaterów najbardziej predestynowanych do umieszczania w Elseworlds – historiach wyjmujących postać z jego uniwersum, by umieścić ją w zupełnie innych realiach. Nietoperz nadaje się do tej zabawy idealnie, bo reprezentuje uniwersalne wartości i dążenia. Szczególnie chętnie umieszcza się go w przeszłości: tak było w świetnym „Gotham w świetle lamp gazowych” i bardzo słabym „Rozpruwaczu”. „Batman of Arkham” prezentuje się gdzieś pomiędzy, choć niestety bliżej mu do tego niższego poziomu. Oto mamy milionera i genialnego naukowca, psychologa Wayne’a, który kupuje owiany złą sławą szpital Arkham i wprowadza tam nowe reguły, skrajnie odmienne od brutalnego zastraszania przez dotychczasowego szefa, doktora Crane’a… Wszystko odbywa się tu sztampowo, historia Batmana i jego wrogów jest niepotrzebnie przypominana, główny bohater jest kryształową postacią o zupełnie anachronicznych, XIX-wiecznych wręcz poglądach. I nawet przesłanie – że to otoczenie i inni ludzie przyczyniają się do narodzin potworów w niektórych z nas – wypada bardzo bladziutko. Na plus cała galeria klasycznych postaci (Poison Ivy, Scarecrow, Mad Hatter, Killer Croc, Joker etc.), na minus ich kiepskie wykorzystanie. W sumie nie warto.
• • •
Batman: Zagłada Gotham
Batman: Zagłada Gotham
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
„Zagłada Gotham” (2000) scen. Mike Mignola, rys. Troy Nixey 90%
Bat-Cthulu, czyli Batman à la Lovecraft
Po raz kolejny Bruce Wayne umieszczony zostaje przez scenarzystów w rzeczywistości sprzed blisko wieku. Tym razem jednak nie w Gotham pseudowiktoriańskim, lecz w Gotham czysto amerykańskim: takim, które mogłoby powstać w umyśle samotnika z Providence. Od początku wiadomo więc, z kim przyjdzie się zmierzyć Nietoperzowi – z Wielkimi Przedwiecznymi. Choć komiks nie został narysowany przez Mignolę, jest całkowicie w jego stylu, ergo na świetnym poziomie scenariuszowym i rysunkowym. Oprócz znakomitego klimatu grozy i tajemniczości Mignola zadbał o dobry scenariusz: nie jest on tylko prostym przeniesieniem Batmana w inne realia i staraniem o jak najgęstsze zaludnienie świata znanymi postaciami (owszem, pełno jest nawiązań, ale delikatnych, często ograniczających się tylko do nazwisk – tym samym bardziej smakowitych do odkrywania dla miłośników), ale nową jakością. „Zagłada Gotham” to twórcze wykorzystanie i przetworzenie mitów Lovecrafta, mitu Batmana i własnych, widocznych w „Hellboyu”, fascynacji. I najważniejsze: mimo znacznego odejścia od kanonicznego wizerunku Mrocznego Rycerza, komiks Mignoli pozostaje jednym z niewielu będących w pełni serio, nieocierających się o niezamierzoną parodię. Znać mistrza!
• • •
„Nine Lives” (2002) scen. Dean Motter, rys. Michael Lark 70%
Dark-Bat, czyli Batman noir
Jeden z najlepszych Elseworlds Batmana i jednocześnie co najwyżej niezły kryminał. Zgodnie z częstą w Elseworlds tendencją wszystkie główne postacie uniwersum Batmana urealniono i rzucono w wir akcji umieszczonej w – nieodległej tym razem – przeszłości. Większość postaci jest na swoich miejscach: Wayne jest multimilionerem, Dent prokuratorem, Cobblepot gangsterem, Joker poślednim przestępcą walczącym o wybicie się itp., itd. Scenarzysta Dean Motter miał natomiast genialny pomysł na Dicka Graysona – prywatny detektyw. To właściwie „Cudowny chłopiec”, a nie Batman, jest bohaterem tej opowieści. Nieogolony, ciągle brudny i pobity, zgodnie z regułami gatunku jest narratorem całej historii, kręcącej się wokół morderstwa niejakiej Seliny Kyle. Niezły jest klimat opowieści, świetnie wprowadzane są poszczególne postacie i bardzo fajne są nawiązania do ich standardowego wizerunku (szczególnie wytłumaczenia pseudonimów w rodzaju „Clayface” czy „Two-Face”). Problem tylko w tym, że w pewnym momencie całość zaczyna delikatnie nużyć i – co gorsza – prowadzi do rozczarowującego finału. Jednak, mimo wszystko, komiks wart uwagi. Dobra kreska.
• • •
Powyższe przykłady to tylko wierzchołek góry lodowej – komiksy niekoniecznie nawet najlepsze i najbardziej „odjechane”. Istnieje jeszcze sporo pozycji z serii Elseworlds, których nie miałem (nie)przyjemności czytać, a intrygują swoimi założeniami:
„Holy terror” (1991) – wielebny Bruce Wayne zwalcza korupcję w teokratycznym świecie, oczywiście w przebraniu nietoperza.
„Robin 3000” (1992) – potomek Bruce′a Wayne’a walczy z kosmicznymi najeźdźcami.
„The Blue, the Grey, and the Bat” (1992) – Batman i Robin walczą w wojnie secesyjnej.
„Batman/Dark Joker: The Wild” (1993) – historia fantasy o magu (znanym jak Dark Joker) walczącym z Mrocznym Rycerzem.
„Castle of the Bat” (1994) – dr Bruce Wayne niczym Frankenstein próbuje ożywić swego ojca pod postacią strasznego Bat-Mana.
„Brotherhood of the Bat” (1995) – Ra’s al Ghul tworzy ligę zabójców przebranych za nietoperze; Wayne nie żyje, ale ze złoczyńcami rozprawia się Tallant, syn Bruce’a i Talii al Ghul.
„Dark Allegiances” (1996) – Batman, Catwoman i kryjący się pod maską Robina niejaki Alfred Pennyworth są agentami amerykańskiego wywiadu w czasie wojny.
„Scar of the Bat” (1996) – Batman pomaga Eliotowi Nessowi rozprawić się z mafią w Chicago czasów prohibicji.
„Masque” (1997) – akcja dzieje się w gothamskiej operze w 1890 roku, rolę upiora odgrywa oczywiście Harvey Dent.
„Two Faces” (1998) – Batman wiktoriański, nawiązujący do doktora Jekylla i pana Hyde’a (Two-Face) i historii Kuby Rozpruwacza (Joker).
„Reign of Terror” (1998) – Bruce Wayne jako stający w obronie prześladowanych w czasie rewolucji francuskiej bogacz.
„Nosferatu” (1999) – opowieść w klimacie niemieckiego ekspresjonizmu (podobnie jak „Superman’s Metropolis”, którego jest sequelem) nawiązująca do „Gabinetu doktora Caligari” i „Nosferatu”.
„Catwoman: Guardian of Gotham” (1999) – bohaterska Catwoman walczy z psychopatą – Batmanem.
„Gotham Noir” (2001) – kolejny przykład opowieści w klimacie kryminałów noir, tym razem to James Gordon jest głównym bohaterem.
„Hollywood Knight” (2001) – aktor grający Batmana w serialu zaczyna w pewnym momencie wierzyć, że sam jest Mrocznym Rycerzem.
„The Golden Streets of Gotham” (2003) – niejaki Bruno Vaneko, żyjący w Ameryce początku XX wieku, jest sierotą, którego rodzice zginęli w wypadku będącym wynikiem zaniedbań chciwych, wszechwładnych przemysłowców.
„Nevermore” (2003) – Batman, przy pomocy reportera Edgara Allana Poego, rozwiązuje serię zabójstw połączonych motywem kruka.
„The Order of Beasts” (2004) – Batman powstrzymuje niemieckich szpiegów w Anglii z czasów II wojny: hołd dla komiksów ze Złotej Ery podejmujących takie propagandowe tematy.
„Year 100” (2006) – w 2039 roku agenci rządowi próbują odkryć, kto przywdział maskę dawno zapomnianego Batmana.
koniec
13 sierpnia 2008
Więcej o Elseworlds w tekście Tomasza Sidorkiewicza z cyklu „Nieskończone ziemie”.

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kadr, który…: I dziesięć tuzinów pompek!
Agnieszka ‘Achika’ Szady

5 XII 2019

Batman trenował mięśnie, Superman nie musiał, Geraltowi prawdopodobnie sprawę załatwiała mutacja. A co ma zrobić zupełnie zwyczajna dziewczyna, zarabiająca na życie zabijaniem? Trzymać formę! Inaczej się nie da.

więcej »

Nie przegap: Listopad 2019
Esensja

30 XI 2019

Jak co miesiąc przypominamy nasze recenzje.

więcej »

Prezenty świąteczne 2019: Komiksy
Esensja Komiks

27 XI 2019

Dobrze dobrany do odbiorcy komiks może być świetnym prezentem mikołajkowo-gwiazdkowym. Od kilku lat staramy się pomóc naszym czytelnikom wybrać te najciekawsze pozycje.

więcej »

Polecamy

Roślinny kryzys tożsamości

Niekoniecznie jasno pisane:

Roślinny kryzys tożsamości
— Marcin Knyszyński

No to łups, Asteriksie? No to łups, Obeliksie!
— Marcin Knyszyński

Siła symbolu
— Marcin Knyszyński

Pajęcze lata Todda McFarlane’a
— Marcin Knyszyński

Bilety w pierwszym rzędzie na koniec wszechświata
— Marcin Knyszyński

Wszystko jest złudzeniem
— Marcin Knyszyński

Wystarczy uwierzyć
— Marcin Knyszyński

Odkryj się sam
— Marcin Knyszyński

Protestujemy, ale co dalej?
— Marcin Knyszyński

Rozgrzewka do tańca rzeczywistości
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Pięć minut
— Marcin Knyszyński

Wielka miłość
— Paweł Ciołkiewicz

Religijny fanatyk z Kosmosu
— Sebastian Chosiński

Zwiastun rewolucji
— Marcin Knyszyński

DC Comics: Minus dziesięć do Punktów Poczytalności
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Leonidas i Kubuś Puchatek czyli władcy wyobraźni
— Marcin Osuch

Marvel: Witaj ponownie, Frank
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Miasto nie do końca warte grzechu
— Konrad Wągrowski

Marvel: Nie ma lepszego niż Wolverine
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Jak ja lubię, gdy nadciąga ostateczne starcie dobra ze złem
— Łukasz Bodurka

Tegoż autora

Więcej wszystkiego co błyszczy, buczy i wybucha?
— Miłosz Cybowski, Jakub Gałka, Wojciech Gołąbowski, Adam Kordaś, Michał Kubalski, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Nieprawdziwi detektywi
— Jakub Gałka

O tych, co z kosmosu
— Paweł Ciołkiewicz, Jakub Gałka, Jacek Jaciubek, Adam Kordaś, Michał Kubalski, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Wszyscy za jednego
— Jakub Gałka

Pacjent zmarł, po czym wstał jako zombie
— Adam Kordaś, Michał Kubalski, Jakub Gałka, Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Jarosław Robak, Beatrycze Nowicka, Łukasz Bodurka

Chodzi o dobre historie i ciekawych bohaterów
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Jakub Gałka, Kamil Witek, Konrad Wągrowski, Michał Kubalski

Porażki i sukcesy 2013, czyli filmowe podsumowanie roku
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Piotr Dobry, Ewa Drab, Grzegorz Fortuna, Jakub Gałka, Krzysztof Spór, Małgorzata Steciak, Konrad Wągrowski

Przygody drugoplanowe
— Jakub Gałka

Ranking, który spadł na Ziemię
— Sebastian Chosiński, Artur Chruściel, Jakub Gałka, Jacek Jaciubek, Michał Kubalski, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Esensja ogląda: Wrzesień 2013 (2)
— Sebastian Chosiński, Jakub Gałka, Jarosław Loretz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.