Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CCX

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Henryk Jerzy Chmielewski
‹Tytus, Romek i A’Tomek: Księga IX›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułTytus, Romek i A’Tomek: Księga IX
Scenariusz
Data wydaniaczerwiec 2009
RysunkiHenryk Jerzy Chmielewski
Wydawca Prószyński i S-ka
CyklTytus, Romek i A’Tomek
Gatunekhumor / satyra
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk

Bardzo nam wesoło, bo z nami de Zoo!

Esensja.pl
Esensja.pl
1 2 3 »
Tego tematu nie mogliśmy pominąć. Wznowienie klasycznych wydań przygód Tytusa, Romka i A’Tomka natychmiast zmobilizowało nas do wspomnień. Wszak historie uczłowieczania niesfornego szympansa to kawał naszej młodości, a zaczytane na śmierć dawno wydane książeczki dawno rozpadły się na pojedyncze kartki. Czy taka estyma dla A’Tomka i jego zastępu to jednak doświadczenie pokoleniowe, czy może w tym być coś ponadczasowego?

Sebastian Chosiński, Jakub Gałka, Wojciech Gołąbowski, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Bardzo nam wesoło, bo z nami de Zoo!

Tego tematu nie mogliśmy pominąć. Wznowienie klasycznych wydań przygód Tytusa, Romka i A’Tomka natychmiast zmobilizowało nas do wspomnień. Wszak historie uczłowieczania niesfornego szympansa to kawał naszej młodości, a zaczytane na śmierć dawno wydane książeczki dawno rozpadły się na pojedyncze kartki. Czy taka estyma dla A’Tomka i jego zastępu to jednak doświadczenie pokoleniowe, czy może w tym być coś ponadczasowego?

Henryk Jerzy Chmielewski
‹Tytus, Romek i A’Tomek: Księga IX›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułTytus, Romek i A’Tomek: Księga IX
Scenariusz
Data wydaniaczerwiec 2009
RysunkiHenryk Jerzy Chmielewski
Wydawca Prószyński i S-ka
CyklTytus, Romek i A’Tomek
Gatunekhumor / satyra
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Marcin Osuch: Wydawnictwo Prószyński i S-ka rozpoczęło ciekawą inicjatywę, publikację pierwszych dwudziestu pięciu ksiąg z przygodami Tytusa, Romka i A’Tomka w kształcie zgodnym z oryginalnymi wydaniami. Pierwszy tom, „Tytus harcerzem”, wywołał we mnie lawinę wspomnień z dzieciństwa (nie licząc „Koziołka Matołka”, był to mój pierwszy komiks w życiu) ale jednocześnie refleksję. Kto tak naprawdę jest odbiorcą tej pozycji – współczesne dzieciaki czy raczej 30-40-latkowie, wychowani na „Świecie Młodych” i „Tytusach”? Innymi słowy, czy te komiksy sprzed ponad 40 lat niosą jakąś wartość dla odbiorcy inną niż tylko ta sentymentalna?
Wojciech Gołąbowski: Śmiem wątpić. Już sam sposób wydania – zgodność z oryginałami – sugeruje nastawienie na „dorosłe dzieci”. Kogo z młodszego pokolenia będzie obchodzić, jak kiedyś były wydawane poszczególne części?
Jakub Gałka: No ale przecież jedno nie przeszkadza drugiemu. Można poprzez sposób wydania puszczać oko do dorosłych kolekcjonerów, a jednocześnie liczyć na zainteresowanie młodych. A „Tytus”, choć może nie jest aż tak uniwersalny jak opowieści całkowicie odrealnione (np. „Kajko i Kokosz” czy „Thorgal”, o których ostatnio dyskutowaliśmy), to chyba jednak jest w stanie przetrwać próbę czasu. Widzę na swoim przykładzie: Tytus jest niewiele młodszy od moich rodziców, gdy się urodziłem, seria dobijała do półmetka (licząc albumy wydane do dzisiaj), jeszcze kilka lat minęło, zanim byłem w stanie czytać w miarę świadomie, więc realia, które opisywał Papcio Chmiel w najwcześniejszych albumach, to dla mnie bajka prawie taka sama jak Mirmiłowo. A jednak – bawiła i śmieszyła.
WG: Bawić i śmieszyć może wiele rzeczy, a ja pamiętam, że pewnego rodzaju celem „Tytusów” była również nauka (czytelnika). Młody odbiorca komiksu miał uczyć się wraz z małpiszonem: podstaw ruchu drogowego, ekologii, historii, później malarstwa, teatru… Komiksy te miały skłonić czytelnika, by się zainteresował między innymi kulturą. Pytanie więc brzmi: czy mimo zmian w mentalności Polaków archiwalne przygody mają szansę trafić do obecnego młodego pokolenia?
Konrad Wągrowski: Niespecjalnie w to wierzę i raczej wydawca również, zważywszy że wydaje w sposób dziś niepraktykowany, czyli na przykład z przeplatającymi się stronami czarno-białymi i kolorowymi. To oczywisty ukłon w kierunku dzisiejszych sentymentalnych 35-40-latków, których zirytowały „poprawione” reedycje. Dla mnie przykładowo część „kosmiczna” z zamianą rosyjskiego kosmodromu na amerykański i ubraniem całości fabuły w sen Tytusa była nie do przyjęcia. Cieszę się, że zobaczę teraz stare, dobre wersje, na których się wychowałem, a które już dawno porozlatywały mi się w luźne kartki. Ale do nikogo z młodych odbiorców to nie dotrze.
Z podwórka na Wyspy Nonsensu
Sebastian Chosiński: Nie da się ukryć, że popularność „Tytusów…” w drugiej połowie lat 70. – zaczynam właśnie od tego okresu, bo wtedy po raz pierwszy jako dzieciak czytałem te komiksy – brała się również z bardzo ubogiej podaży tego typu „literatury” dla młodzieży. Jaki bowiem mieliśmy wybór? „Kapitana Żbika”, „Kapitana Klossa”, „Pilota śmigłowca”, „Podziemny front”, „Kajka i Kokosza” i właśnie „Tytusa…”. Owszem, były jeszcze „Relaksy” i komiksy w „Świecie Młodych”, ale to wszystko. W porównaniu z dzisiejszą ofertą wyglądało to wtedy żałośnie. Dlatego każdy polski komiks, który się pojawiał – nawet te kiepściutkie legendy o powstawaniu państwa polskiego – był od razu wydarzeniem i sprzedawał się na pniu. Pamiętacie, żeby w późnej epoce gierkowskiej albo nawet po stanie wojennym komiksy leżały w kioskach? Dlatego ciekaw jestem – choć wiem, że to tylko gdybanie – jak podobny komiks poradziłby sobie dzisiaj, ale nie jako reedycja czy nawet reprint, lecz dzieło premierowe. Pewnie by przepadł, przywalony potęgą amerykańskich superbohaterów, tak jak cudowny Miś Uszatek przegrywa konkurencję z kreskówkami zza oceanu lub z Japonii.

Henryk Jerzy Chmielewski
‹Tytus, Romek i A’Tomek: Księga XII›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułTytus, Romek i A’Tomek: Księga XII
Scenariusz
Data wydanialipiec 2009
RysunkiHenryk Jerzy Chmielewski
Wydawca Prószyński i S-ka
CyklTytus, Romek i A’Tomek
Gatunekhumor / satyra
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
KW: Powiedzmy zresztą sobie szczerze, że większość „tytusowych” historii w małym stopniu może zainteresować współczesnego młodego odbiorcę. Kosmos już nie jest tak romantyczny. Wojsko? Może, ale z pewnością nie takie (swoją drogą ciekawe, czy w reedycjach zostaną zachowane ryciny wyposażenia LWP, które niegdyś starannie z komiksu przerysowywałem?). Harcerstwo? Nie żartujmy sobie. Może Wyspy Nonsensu w pierwszej wersji niosą ze sobą jeszcze jakiś ponadczasowy żart…
MO: Z wypowiedzi Konrada wynika, że w „Tytusach” liczyła się tylko tematyka, a nie sposób opowiadania. A w moim odczuciu gdzieś do XV-XVI księgi to właśnie unikalny styl Chmielewskiego i atmosfera, w jaką opakował przygody całej trójki, budowały atrakcyjność dla odbiorcy. Harcerstwo, LWP i radzieccy pionierzy były tylko kosztem, jaki Chmielewski musiał ponieść, aby w ogóle móc publikować. Dla mnie najbardziej pociągający był ten brak nadzoru rodziców (tylko w pierwszej księdze jest mowa o babci A’Tomka) oraz podróże niesamowitymi wehikułami („pierwszy raz, żeby się wykąpać, muszę WYJŚĆ z wanny”). A wszystko w wykonaniu zwykłych chłopaków „z sąsiedztwa” (może poza szympansem). Uważacie, że to są rzeczy zupełnie nieatrakcyjne dla współczesnych dzieciaków?
KW: I tu masz dużo racji. Rzeczywiście, ogromnym osiągnięciem Papcia Chmiela było wprowadzenie trójki naprawdę ciekawych, niestandardowych bohaterów. Wojtek mówi o walorach edukacyjnych, ale przecież zastępowi A’Tomka bardzo daleko do bycia idealnymi wzorcami wychowawczymi. Tytus to przecież anarchista, bohater – pomimo tego, że przyznaje się, iż boi się „duchów, upiorów i pana od matmy” – niepoddający się łatwo autorytetom, uciekający choćby na wagary, za co przecież zbytnia kara go nie spotyka. A’Tomek z kolei, niby odpowiedzialny szef zastępu, to w rzeczywistości chłopak dość słabo zarządzający swoimi ludźmi, za to starający się nie przepracowywać („a ja będę dyktować tempo”), wykorzystuje innych, samemu chcąc zbierać profity. Romek to też mały (nie wzrostem, skalą) karierowicz, zniżający się nawet do donosów i podlizywania się, nieustannie rywalizujący z Tytusem o miano drugiego w zastępie. Oczywiście zawsze w końcu przyjaźń triumfuje, ale na pewno nie są to bohaterowie szkolnych czytanek.
JG: No i właśnie to miałem na myśli – jest fajnie bo są fajni bohaterowie-kumple, są szalone przygody z wyjazdami w różne dziwne miejsca, z wynalazkami itp. Co z tego, że połowa scenerii była już dawno nieaktualna (np. zachwyt Tytusa nad wystawami sklepowymi czy wspomniane wojsko). To mało istotne, podobnie jak – niestety albo na szczęście – warstwa edukacyjna.
SCh: Jakoś tak dziwnie się składa, że ta warstwa edukacyjna niespecjalnie mi wtedy przeszkadzała. Z perspektywy czasu widać, że często były to drętwe komunały, ale przecież takie było wtedy życie wokół nas. Czy nasza podstawówka – pytam tych, którzy urodzili się w końcu lat 60. lub na początku 70. – była inna? Zastanawialiście się wtedy nad sensem maszerowania w pochodach pierwszomajowych albo zawiązywania równokolorowych chust podczas jakichś tam obozów, zlotów itp.? Na co dzień robiliśmy to samo, co chłopcy w komiksie. Z tą jednak – na ich korzyść – różnicą, że oni przeżywali dodatkowo wspaniałe przygody. Ale do dzisiaj pamiętam moje myśli towarzyszące lekturze księgi o pierwszej wyprawie na Wyspy Nonsensu: Skoro nie różnię się aż tak bardzo od (ludzkich) bohaterów komiksu, to może kiedyś dane mi będzie podróżować w takie miejsca. Psiakrew, nie wiem dlaczego, ale właśnie te Wyspy Nonsensu pociągały mnie najbardziej. Tak bardzo, że i dzisiaj jeszcze spakowałbym się w dziesięć minut i wsiadł do samolotu, który zawiózłby mnie w to cudownie surrealistyczne miejsce. Swoją drogą, sporo tego nonsensu Papcio Chmiel podpatrzył na peerelowskich ulicach i w urzędach.
KW: Wyspy Nonsensu są rzeczywiście fascynującą krzyżówką. Z jednej strony są tu takie miejsca, które mocno kojarzą się z PRL-em (Wyspa Papierolubków, czyli biurokratów, w jakimś sensie Wyspa Sportowców, bo ja wiem, czy nie Wyspa Palaczy), z drugiej przecież agresywny kapitalizm na Wyspie Zmotoryzowanych, wreszcie właściwa dla cyklu humorystyczna abstrakcja, jaką była Wyspa Żartownisiów. Dla każdego coś miłego (lub niemiłego), trudno się więc dziwić, że każdy widział samego siebie na przynajmniej jednej z tych Wysp.
WG: Kiepsko widzę szanse dla komiksu, którego tylko niektóre warstwy mogą być interesujące do współczesnego odbiorcy. Przecież dzieło (niezależnie od natury nośnika), które jest częściowo wybrakowane, zawsze pozostanie skierowane do wąskiego grona odbiorców, których nazywamy fanami. A fanami starych „Tytusów” są wspomniani 30-40-latkowie. Jasne, jest to poważna grupa nabywców. Nie sądzę jednak, by grupa ta miała szanse znacząco powiększyć się o współczesną młodzież, z tej młodszej. Nie w sytuacji kompletnego oderwania się od otaczającej ich rzeczywistości – gdy w komiksie zawsze część akcji toczy się w umownym „tu i teraz”.
1 2 3 »

Komentarze

22 I 2021   12:38:09

Zgodnie z deklaracją podsunąłem synowi albumy TRA i czyta je (oraz powraca do nich) z zainteresowaniem :-)

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

10 naj...: Dzień Nauczyciela
Wojciech Gołąbowski, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

14 X 2021

Prezentujemy dzisiaj, wbrew tytułowi, nie dziesięciu, ale aż czternastu (na 14 października - Dzień Edukacji Narodowej) nauczycieli z różnych, nie tylko polskich, komiksów. W komentarzach możecie głosować: czy wolicie urodziwą panią od matmy, surowego mistrza sztuk walki, a może po prostu… Romka?

więcej »

Kadr, który…: O wilku mowa!
Paweł Ciołkiewicz

7 X 2021

Wilkołak jaki jest, każdy widzi. Wielkie zęby, przekrwione ślepia, ostre szpony i ogromne kudłate cielsko. Oczywiście zazwyczaj pała żądzą krwi. Zabije każdego, kto wejdzie mu w drogę – obojętnie, czy będzie to zwierzę, czy człowiek. Jego pragnienie zabijania jest niepowstrzymane. Gdy rusza na łowy, jest niezwykle groźny, ale trzeba przyznać, że na tle księżyca w pełni wygląda niezwykle efektownie. Szczególnie na komiksowych planszach.

więcej »

10 naj… : Zwierzęta
Miłosz Cybowski, Wojciech Gołąbowski, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

4 X 2021

Czwartego października obchodzony jest Światowy Dzień Zwierząt, więc z tej okazji postanowiliśmy przypomnieć naszym czytelnikom kilka bardziej i mniej znanych zwierząt z komiksów. Głównie polskich.

więcej »

Polecamy

Łatwe trudnego początki

Polscy podróżnicy:

Łatwe trudnego początki
— Marcin Osuch

Kumpel Mickiewicza
— Marcin Osuch

Prototyp Zagłoby
— Marcin Osuch

Wspomnienia jak żyła złota
— Marcin Osuch

Być jak Kmicic
— Marcin Osuch

Zobacz też

Tegoż twórcy

Esensja czyta dymki: Styczeń 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Papcio Chmiel – życie i dzieło
— Joanna Kapica-Curzytek

Esensja czyta dymki: Grudzień 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Esensja czyta dymki: Październik 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Uczyć bawiąc, bawić ucząc!
— Paweł Ciołkiewicz

Papcio Chmiel przed narodzeniem Tytusa
— Joanna Kapica-Curzytek

Jak Papcio Chmiel komiksy piracił
— Marcin Osuch

Esensja czyta dymki: Wrzesień 2011
— Esensja

Esensja czyta dymki: Maj 2011
— Esensja

Absolutne rarytasy!
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Podwodne wykopywanie przybysza z kosmosu
— Konrad Wągrowski

Śpij, kochanie, po słonecznej stronie ulicy
— Sebastian Chosiński

Ballady i impro-romanse
— Sebastian Chosiński

Rozbitkowie ze strumienia nadprzestrzeni
— Konrad Wągrowski

Serce Hegemona
— Marcin Osuch

Puma skacząca do gardeł wampirów
— Sebastian Chosiński

Największy koszmar Garfielda
— Marcin Osuch

Nie tylko dla wychowanych w PRL
— Marcin Osuch

Fotorelacja z wystawy prac Grzegorza Rosińskiego
— Marcin Osuch

Mroczna zatoka
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.