Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 19 maja 2021
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CCVI

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Michał ‘Śledziu’ Śledziński
‹Czerwony Pingwin musi umrzeć #1›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCzerwony Pingwin musi umrzeć #1
Scenariusz
Data wydaniamaj 2013
RysunkiMichał ‘Śledziu’ Śledziński
Wydawca Kultura Gniewu
CyklCzerwony Pingwin musi umrzeć
GatunekSF
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk

Śledź rysuje karpia
[Michał ‘Śledziu’ Śledziński „Czerwony Pingwin musi umrzeć #1” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Czerwony Pingwin musi umrzeć”, nowe dzieło Michała Śledzińskiego, to pierwszy wypad tego twórcy w komiksowy kosmos. Pierwszy, choć ma się wrażenie, że Śledziu bywał tam bardzo często, ba!, ma się wrażenie, że bywaliśmy tam razem.

Konrad Wągrowski

Śledź rysuje karpia
[Michał ‘Śledziu’ Śledziński „Czerwony Pingwin musi umrzeć #1” - recenzja]

„Czerwony Pingwin musi umrzeć”, nowe dzieło Michała Śledzińskiego, to pierwszy wypad tego twórcy w komiksowy kosmos. Pierwszy, choć ma się wrażenie, że Śledziu bywał tam bardzo często, ba!, ma się wrażenie, że bywaliśmy tam razem.

Michał ‘Śledziu’ Śledziński
‹Czerwony Pingwin musi umrzeć #1›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCzerwony Pingwin musi umrzeć #1
Scenariusz
Data wydaniamaj 2013
RysunkiMichał ‘Śledziu’ Śledziński
Wydawca Kultura Gniewu
CyklCzerwony Pingwin musi umrzeć
GatunekSF
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Och, aż sam byłem zaskoczony, jak wielką przyjemność sprawił mi „Czerwony Pingwin”. Surrealistyczna przygotówka, z maestrią operująca wypróbowanymi motywami popkultury zaczerpniętymi z filmów, komiksów i gier komputerowych, jest dość szaloną jazdą, na szczęście po całkiem dobrze znanej autostradzie.
Czym jest więc „Czerwony Pingwin”? Jeśli mówimy o tytułowej postaci (?), to nie mam pojęcia, bo w komiksie (na razie?) się nie pojawia. Jeśli zaś mowa o samym albumie, to mamy tu do czynienia z oryginalną space operą w klimacie przygodowych opowieści pirackich Roberta Louisa Stevensona (albo z piratów karaibsko-disneyowskich), skrzyżowaną z motywami rodem z japońskiego komiksu, kina samurajskiego, „Gwiezdnych wojen”, gier komputerowych… Wiedząc o tym, że niegdyś sam Lucas zapożyczał się u Kurosawy, traktując Stevensona jako prekursora wszelkich opowieści przygodowych, można dojść do wniosku, że popkulturowe mikstury od dawna powstają z podobnych składników i przepisów….
Fabuła? Kapitan Budo dryfuje wraz ze swym kucharzem Momo w kosmicznej szalupie. Dowiadujemy się, że przyczyną takiego stanu rzeczy była pewna nieroztropna, choć w gruncie rzeczy romantyczna decyzja kapitana, która kosztowała go utratę większości załogi i statku „Śpiący Prosiak” na rzecz wrednego, pierzastego Papugaty. Nasi bohaterowie nie poddają się jednak i dzięki pomocy Megakarpia (to taka ryba, która lata sobie po kosmosie, gdybyście nie wiedzieli), którego przy okazji zjadają, docierają do ludzkich osad, by odnaleźć kolejnych członków załogi – Bebetto, cherry ninję imieniem Wisień i niejakiego Wyplucha, będącego w gruncie rzeczy… strzelbą. Co czeka ich dalej? Tego się nie dowiemy, bo fabuła „Czerwonego pingwina” urywa się w tym miejscu, pozostawiając apetyt na więcej. Apetyt ten zostaje częściowo zaspokojony przez niezwiązaną fabularnie nowelkę „Tykwa”, w której znów zobaczymy Wiśnia. Klimatycznie ten odcinek bardzo różni się od humorystycznego głównego wątku „Pingwina”, ale pozostaje w zakresie tematyki popkulturowych wariacji, będąc w gruncie rzeczy kolejną klasyczną opowieścią popkulturalną przefiltrowaną przez Śledziową poetykę.
Graficznie mamy tu do czynienia z dziełem arcyciekawym, acz niełatwym w odbiorze przy pierwszym podejściu. Kreska Śledzia, tu dodatkowo odmieniona przez cyfrową technologię powstawania albumu, z początku stanowi pewną barierę, ale po przyzwyczajeniu się do konwencji daje szansę na delektowanie się kadrowaniem, kolorystyką i pomysłami narracyjnymi. Główną zaletą albumu jest jednak poczucie wspólnego, wzajemnego zrozumienia między autorem i świadomym czytelnikiem. Śledziu przedstawia tu zupełnie nowy, niby nietypowy świat, a my, znający konwencję, bardzo łatwo w ten świat się zapadamy, rozumiemy jego zasady i już po kilku kadrach czujemy się, jakbyśmy nie zajmowali się od lat niczym innym niż korsarstwem na kosmicznym szlaku.
koniec
23 października 2013

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

En Sabah Nur po raz kolejny…
Andrzej Goryl

18 V 2021

Komiksy o grupie X-Men ukazują się od września 1963 roku. Prawie 57 lat. Przez ten czas ich przygody pisało wielu utalentowanych scenarzystów, m.in. Grant Morrison, Joss Whedon, Brian Michael Bendis, Chris Claremont, Jason Aaron, Warren Ellis i wielu innych. Nie wszyscy z nich prezentowali w tej serii (czy też seriach) pełnię swoich możliwości. Tak też jest niestety w przypadku Jeffa Lemire’a – twórcy, który błyszczy w swoich autorskich seriach („Czarny Młot”, „Descender”), jednak kiedy pracuje (...)

więcej »

Mroki przeszłości
Marcin Knyszyński

18 V 2021

„Batman. Biały rycerz” był pierwszym komiksem sygnowanym logo „DC Black Label”. Nowa inicjatywa wydawnicza amerykańskiego potentata komiksowego okazała się wielką szansą dla Seana Murphy’ego – rysownika, który z rzadka próbował swych sił jako scenarzysta. „Biały rycerz” zainicjował „Murphyverse”, czyli miniuniwersum pozostające poza głównym kontinuum Detective Comics. Wydana właśnie przez Egmont „Klątwa białego rycerza” kontynuuje historię opowiedzianą we wspomnianym powyżej komiksie, idealnie (...)

więcej »

Jak zbudowano Donżon?
Maciej Jasiński

17 V 2021

Pierwszy tom serii „Donżon” był moim zdaniem najlepszym komiksem wydanym w Polsce w 2019 roku. Dlatego na drugą część czekałem z niecierpliwością i w końcu trafił w moje ręce. Tym razem jest to znacznie obszerniejszy tom, zawierający aż osiem albumów opowiadających o wydarzeniach, które doprowadziły do zbudowania donżonu. Są one oznaczone jako cykl „Donżon: Świt”, ale ten album zawiera również dwa komiksy z serii „Donżon: Monstra”, które przedstawiają historie konkretnych bohaterów, łączące się (...)

więcej »

Polecamy

Stukasy, Wellingtony, Halifaksy!

Tajemnica złotej maczety:

Stukasy, Wellingtony, Halifaksy!
— Konrad Wągrowski

O wolność waszą i naszą
— Konrad Wągrowski

Na wielbłądzie boli tyłek
— Konrad Wągrowski

Z Łosiem na łowy
— Konrad Wągrowski

Przybywając do PRL-owskiego raju
— Konrad Wągrowski

Zobacz też

Tegoż twórcy

Kiedyś to były czasy, dzisiaj czasów nie ma
— Dagmara Trembicka-Brzozowska

Krótko o komiksach: Jakaś taka amerykańskawa ta polska rodzinka…
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Swobodna ekipa kontratakuje
— Paweł Ciołkiewicz

Kapitan Żbik: Korzeń też psuje się od głowy
— Sebastian Chosiński

Esensja czyta dymki: Styczeń 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Jaka piękna katastrofa
— Sebastian Chosiński

Esensja czyta dymki: Maj-czerwiec 2009
— Jakub Gałka, Wojciech Gołąbowski, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Przeżyyyj to saaam! Przeżyyyj to…
— Tomasz Kontny

Niby nowe, a trąci myszką
— Daniel Gizicki

Dwugłos: Osiedle Swoboda #1
— Daniel Gizicki, Piotr Klinger

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.