Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 stycznia 2019
w Esensji w Esensjopedii

Krzysztof Gawronkiewicz, Grzegorz Janusz
‹Przebiegłe dochodzenie Ottona i Watsona: Esencja›

Przebiegłe dochodzenie Ottona i Watsona: Esencja
EKSTRAKT:100%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPrzebiegłe dochodzenie Ottona i Watsona: Esencja
Tytuł oryginalnyEssence
Scenariusz
Data wydaniamarzec 2005
RysunkiKrzysztof Gawronkiewicz
Wydawca Mandragora
CyklOtto Bohater
ISBN-1083-89698-29-3
Cena29,90
Gatunekkryminał
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk

O Esencji w Esensji

Esensja.pl
Esensja.pl
Seryjny morderca, czy wirus z faszystowskiego laboratorium? A może przyczyna tajemniczych śmierci jest jeszcze inna? Rozwiązując tę zagadkę znajdziemy szkielet Syrenki w kanałach i dowiemy się, że „Śniadanie mistrzów” w płynie jest najlepsze na ból głowy. A wszystko to w pięknej graficznie, dowcipnej, surrealistycznej opowieści o nietypowym śledztwie w nietypowej Warszawie – komiksie „Esencja” Janusza i Gawronkiewicza.

Konrad Wągrowski

O Esencji w Esensji

Seryjny morderca, czy wirus z faszystowskiego laboratorium? A może przyczyna tajemniczych śmierci jest jeszcze inna? Rozwiązując tę zagadkę znajdziemy szkielet Syrenki w kanałach i dowiemy się, że „Śniadanie mistrzów” w płynie jest najlepsze na ból głowy. A wszystko to w pięknej graficznie, dowcipnej, surrealistycznej opowieści o nietypowym śledztwie w nietypowej Warszawie – komiksie „Esencja” Janusza i Gawronkiewicza.

Krzysztof Gawronkiewicz, Grzegorz Janusz
‹Przebiegłe dochodzenie Ottona i Watsona: Esencja›

Przebiegłe dochodzenie Ottona i Watsona: Esencja
EKSTRAKT:100%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPrzebiegłe dochodzenie Ottona i Watsona: Esencja
Tytuł oryginalnyEssence
Scenariusz
Data wydaniamarzec 2005
RysunkiKrzysztof Gawronkiewicz
Wydawca Mandragora
CyklOtto Bohater
ISBN-1083-89698-29-3
Cena29,90
Gatunekkryminał
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
O historii powstania tego albumu mówi się w każdej recenzji, my również pisaliśmy o tym we wstępniaku do jednego z poprzednich numerów „Esensji”. Nie wchodząc więc ponownie w szczegóły warto nadmienić, że zwycięstwo Gawronkiewicza i Janusza w międzynarodowym konkursie telewizji Arte i wydawnictwa Glenat to najprawdopodobniej największy sukces polskiej kultury od czasu Nagrody Nobla dla Wisławy Szymborskiej. Szkoda tylko, że media, postrzegając komiks jako sztukę gorszej kategorii, nie oddały tej nagrodzie należytego hołdu.
Francuzi jako pierwsi mieli możliwość zapoznania się z pierwszą częścią przygód Ottona Bohatera (publikacja na tamtejszym rynku to jedna z nagród za zwycięstwo w konkursie), natomiast w marcu b.r. pojawiła się polska edycja (w przygotowaniu niemiecka). Warto było czekać – z pewnością otrzymaliśmy jeden z najciekawszych polskich komiksów ostatnich lat – rywalizować może z nim chyba jedynie inne dzieło Gawronkiewicza, tym razem we współpracy z Rosińskim, czyli „Achtung Zelig!”.
„Esencja” to przewrotne połączenie czarnego kryminału, surrealizmu, oryginalnego humoru w stylu Monty Pythona, z realiami współczesnej Warszawy. Otto Bohater jest prywatnym detektywem z biurem (choć to może za dużo powiedziane) w Warszawie przy ulicy Kusej. Pewnego dnia (jak to bywa w czarnych kryminałach) zjawia się u niego klient – artysta kabaretowy, który chce się dowiedzieć jak zginął jego brat. Nie dla zemsty – ale by móc umrzeć tak jak on. Otto, wraz ze swym asystentem szczurem Watsonem, rozpoczyna dochodzenie.
Autorzy przyznają, że komiks inspirowany był pewnym skeczem Monty Pythona, pewną piosenką Radiohead i pewnym opowiadaniem Woody Allena. O ile nie było mi trudno odgadnąć jaki był to skecz, nie znam na tyle twórczości literackiej Allena i muzyki Radiohead, aby odgadnąć te analogie. Jestem jedna przekonany, że są to nawiązania śladowe, a w kreowaniu świata decydującą rolę odegrała niesamowita wyobraźnia Grzegorza Janusza, od lat doceniana przez czytelników „Nowej Fantastyki”.
W osobie Ottona Bohatera otrzymaliśmy z pewnością jedną z najciekawszych postaci polskiego komiksu ostatnich lat. Nie mogę się zgodzić z Bartoszem Kurcem, który w „Przekroju” pisze, że Otto to stereotypowy prywatny detektyw. Niewiele w nim jest tego stereotypu – chyba tylko samotność i zamiłowanie do alkoholu łączy go z Philipem Marlowe. Poza tym Otto swe śledztwa prowadzi w sposób całkowicie niestereotypowy – wyciąga wnioski z absurdalnych przesłanek, nie dostrzega oczywistości, kierując się nonsensownymi tropami dochodzi do sedna, zgodnie z logiczną zasadą, że z fałszu może wyniknąć też prawda. Jest w tym wszystkim logika snu, a właściwie jego brak logiki – oniryczne klimaty zresztą zawsze przenikają twórczość Gawronkiewicza, niezależnie od tego dla jakiego scenarzysty rysuje. A sam Otto w tym wszystkim wychodzi na osobnika, powiedzmy, niezbyt rozgarniętego intelektualnie, co oczywiście nie przeszkadza mu dobrze wykonywać swój niewdzięczny zawód. Jego dotychczasowe dochodzenia zaś najczęściej sprowadzały się do ...wyszukiwania przedmiotów zagubionych w muszlach klozetowych...
Komiks jest wypełniony doskonałymi pomysłami, oryginalnym humorem i niuansami, dla których warto powracać do jego lektury. Ściany mieszkania bohatera pokryte są tapetą z wzorem w karaluchy, Otto porusza się na skróty kanałami, motyw gubienia przedmiotów w WC przewija się przez cały album, po policyjnej interwencji w domu studenta pozostaje kredowy obrys zwłok z gitarą, w kanałach można odnaleźć szkielet warszawskiej Syrenki i zobaczyć znak zakazu wędkowania...
Niesamowite wrażenie robi również wyprawa Watsona po tajemniczy dokument. Szczur jest zmuszony pokonać ogromną ilość przeszkód – poczynając od rwącej wody w kanale, przez las pułapek na myszy, szereg zagrzebanych niewypałów, po czatującego kota. Nie ma to zbytniego znaczenia dla fabuły, ale jest kolejnym wyrazem oryginalnego czarnego humoru twórców, jakim przesiąknięty jest cały album.
Jak przystało na czarny kryminał, komiks roi się od dowcipnych odzywek – Otto po pijackiej nocy zastanawia się czemu boli go głowa i dochodzi do wniosku, że najprawdopodobniej od myślenia lub chodzenia po kanałach...
Niebanalną postacią jest aptekarz, który, będąc ślepcem pozbawionym rąk, transformował książki do napojów. Chylę czoła przed pomysłowością autorów w obrazowaniu tak przetransformowanych książek – „Solaris” przechowywany jest jako woda oceaniczna w akwarium, „Mechaniczna pomarańcza” występuje w kartonie soku owocowego, „Pachnidło” to perfumy, a „Ubik” oczywiście występuje w sprayu... Aż ma się ochotę samemu wymyślać podobne kombinacje. Przewrotność pointy komiksu pozostawię już do odkrycia samym czytelnikom.
Graficznie album prezentuje się lepiej niż doskonale. Gawronkiewicz w najlepszej formie kreuje niezwykły obraz Warszawy, bo to ona jest trzecim głównym bohaterem albumu. Z jednej strony jest to wizja niesłychanie starannie odwzorowana - najsłynniejsze miejsca Warszawy są oddane z pietyzmem i szczegółowością. Każdy mieszkaniec stolicy bez trudu odkryje znajome miejsca (pojawia się oczywiście Pałac Kultury, Dworzec Centralny, Powązki, Hotel Bristol, Łazienki, Rondo da Gaulle’a, Hala Mirowska, Pałac Prezydencki, Biblioteka Uniwersytecka, Plac Zamkowy). Łatwo można też wytyczyć cały (długi!) szlak konduktu pogrzebowego Aptekarza z Pragi na Powązki. Z drugiej strony to też Warszawa jakby nie z naszej epoki, przypominająca różnymi drobnymi elementami (autobus PKS przez Bristolem, odrapane mury) lata sześćdziesiąte i siedemdziesiąte. To także Warszawa mrocznych ulic i magicznych zaułków, rzeczywistości alternatywnej, miejsc jak z urban fantasy, widzianych na co dzień tylko kątem oka. Dominują barwy pastelowe, odcienie beżu i szarości, jaskrawsze kolory zwykle oznaczają pojawienie się elementów nadnaturalnych. Podziwianie strony graficznej komiksu będzie z pewnością dużą przyjemnością estetyczną.
Autorzy twierdzą, że następna część przygód Ottona i Watsona miałaby być historią już dłuższą, rozmieszczoną na większej niż „Esencja” liczbie plansz. Stworzyli już znakomitą postać głównego bohatera, przygotowali dla niego barwną scenerię. Dużą niesprawiedliwością dla czytelnika byłoby, gdyby przygody Ottona Bohatera i jego asystenta nie miały rozwinąć się w dłuższy cykl. Miejmy nadzieję, że nie skończy się na tylko jednej kontynuacji. Zobaczyliśmy na razie samą „Esencję”, czekamy na więcej.
koniec
6 kwietnia 2005

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Marvel: Łamie kości, burzy mury
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

19 I 2019

Wyobraźcie sobie postać Domu Pomysłów, której solowych przygód nie chcielibyście poznać. Założę się, że nie jest to Karnak. Bo komu do głowy przyszłoby robić osobną miniserię poświęconą akurat temu Inhumanowi. A jednak taka powstała i trafiła na łamy sto pięćdziesiątego dziewiątego tomu Wielkiej Kolekcji Komiksów Marvela „Karnak: Wszechobecna skaza”.

więcej »

Zło dobrem zwyciężać
Paweł Ciołkiewicz

18 I 2019

Czwarty tom „Głębi” nieco rozczarowuje. Po śmierci Stel Caine akcja zwalnia i zdecydowanie za bardzo brnie w psychologiczne zawiłości. Opowieść o poszukiwaniu nadziei zawsze była nimi przesycona, ale do tej pory doskonale to komponowało się z akcją. Teraz wydaje się, że Rick Remender snuje swoją opowieść jakby z mniejszym przekonaniem.

więcej »

Inspektor Ishida na tropie
Agnieszka ‘Achika’ Szady

17 I 2019

Ten malutki (nawet w sandałach geta na koturnie jest sporo niższy od Usgiego) policjant jest jedną z moich ulubionych postaci w cyklu. Nic więc dziwnego, że z niecierpliwością czekałam na tom „Tajemnice”, w którym pojawia się on w każdej ważniejszej historyjce. Dlaczego „ważniejszej” i które są nieważne?

więcej »

Polecamy

Dwa, może trzy

Kadr, który…:

Dwa, może trzy
— Wojciech Gołąbowski

Kadry odnalezione #2
— Marcin Osuch

Nerd w świecie fantasy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Minki dziewczynki i twarze gliniarzy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Mary Jane, kocham cię!
— Marcin Knyszyński

Dłonie i łapki
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Cały we krwi!
— Marcin Knyszyński

Trach! Łup! Aaargh!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Co Kropelka sklei…
— Jacek „Korodzik” Dobrzyniecki

Pola śmierci
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Carlos Castaneda na działce u babci w Siekierkach
— Paweł Ciołkiewicz

Omniscjencja mola książkowego
— Paweł Ciołkiewicz

Historia w obrazkach: Posępność z nutką nadziei
— Sebastian Chosiński

Sny Ozrabala
— Paweł Sasko

Reedycja symbolu
— Paweł Sasko

Krwi żąda, krwi żąda, krwi żąda!
— Konrad Wągrowski

Post-wojenny sen
— Konrad Wągrowski

Poszukiwacze zaginionej babci, czyli fenomen Mikropolis
— Konrad Wągrowski

Krótko o komiksach: Październik 2001
— Marcin Herman, Marcin Lorek, Paweł Nurzyński

Tegoż autora

Mój ojciec jest naleśnikiem, a matka się złamała
— Konrad Wągrowski

Do czego służy mapa?
— Konrad Wągrowski

Okrucieństwo świata skrzatów
— Konrad Wągrowski

Zbuduj swój mózg
— Konrad Wągrowski

Niespełnione argentyńskie marzenie
— Konrad Wągrowski

Tok, tok, tok!
— Konrad Wągrowski

Piłka w rękach tyranów
— Konrad Wągrowski

20 najlepszych książeczek Tytusa, Romka i A’Tomka
— M. Fitzner, Wojciech Gołąbowski, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Nadal w drodze
— Konrad Wągrowski

Solo, ale w drużynie
— Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.