Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 17 października 2019
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CXC

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Władysław Krupka, Grzegorz Rosiński
‹Kapitan Żbik #14: Błękitna serpentyna›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKapitan Żbik #14: Błękitna serpentyna
Scenariusz
Data wydania1971
RysunkiGrzegorz Rosiński
Wydawca Sport i Turystyka
CyklKapitan Żbik
Gatunekkryminał
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk

Kapitan Żbik: Polska Gomułki, Polska Gierka
[Władysław Krupka, Grzegorz Rosiński „Kapitan Żbik #14: Błękitna serpentyna” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Zamykająca otwartą „Zapalniczką z pozytywką” pięcioodcinkową miniserię Władysława Krupki (scenariusz) i Grzegorza Rosińskiego (rysunki) „Błękitna serpentyna” nie prezentuje się najokazalej. Po pełnej rozmachu fabule, rozgrywającej się w kilku krajach Europy Środkowej i Wschodniej – od NRD po Turcję – zeszyt finałowy sprowadza wszystko do lokalnego grajdołka, w przedstawieniu którego Krupka posłużył się już nieco siermiężnymi patentami.

Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Polska Gomułki, Polska Gierka
[Władysław Krupka, Grzegorz Rosiński „Kapitan Żbik #14: Błękitna serpentyna” - recenzja]

Zamykająca otwartą „Zapalniczką z pozytywką” pięcioodcinkową miniserię Władysława Krupki (scenariusz) i Grzegorza Rosińskiego (rysunki) „Błękitna serpentyna” nie prezentuje się najokazalej. Po pełnej rozmachu fabule, rozgrywającej się w kilku krajach Europy Środkowej i Wschodniej – od NRD po Turcję – zeszyt finałowy sprowadza wszystko do lokalnego grajdołka, w przedstawieniu którego Krupka posłużył się już nieco siermiężnymi patentami.

Władysław Krupka, Grzegorz Rosiński
‹Kapitan Żbik #14: Błękitna serpentyna›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKapitan Żbik #14: Błękitna serpentyna
Scenariusz
Data wydania1971
RysunkiGrzegorz Rosiński
Wydawca Sport i Turystyka
CyklKapitan Żbik
Gatunekkryminał
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Początek i rozwinięcie miniserii na pewno mogło się podobać. Przede wszystkim dlatego, że autorzy pokazali w niej świat, który dla przeciętnego obywatela Polski Ludowej (a zwłaszcza dla nastolatka, który był głównym odbiorcą komiksów z kapitanem Żbikiem) epoki „schyłkowego Gomułki” był praktycznie niedostępny. W „Zapalniczce z pozytywką”, „Spotkaniu w Kukerite”, „Podwójnym macie” oraz „Porwaniu” dzielny funkcjonariusz, tropiąc szajkę przemytników brylantów, dolarów i złota, przemierzał drogi i bezdroża Bułgarii, Rumunii, Węgier, Austrii i Czechosłowacji. Płynął statkiem, jechał pociągiem, ale głównie latał samolotami; na dodatek nie miał większych problemów z przekraczaniem – czy to legalnym, czy nielegalnym – granic państwowych. Na przełomie lat 60. i 70. ubiegłego wieku o tak swobodnym poruszaniu się po Europie (choćby i tej za „żelazną kurtyną”) można było jedynie pomarzyć. Większość Polaków atrakcje rekreacyjne i turystyczne Złotych Piasków, Stambułu, Budapesztu czy Wiednia zobaczyć mogła co najwyżej w telewizji bądź w znacznie trudniej dostępnych niż dzisiaj folderach biur turystycznych. Lukę tę w pewnym sensie wypełniał cykl „kolorowych zeszytów” o Żbiku tropiącym kontrabandę.
W zakończeniu „Porwania” mającemu wsparcie węgierskiej milicji (i majora Kertysza) Żbikowi udało się dopaść i doprowadzić do aresztowania Heinza Wernera; tym samym zlikwidowana została kolejna odnoga rozbudowanej, działającej na terytorium całej Europy, siatki przemytniczej, której macki sięgały od Stambułu aż po Paryż i Brukselę. Jedyne, co pozostało teraz do zrobienia kapitanowi, to jak najszybciej wrócić do Warszawy i zabrać się za ostateczne rozpracowanie polskich wspólników bandy. Część z nich trafiła już zresztą za kratki (vide „Zapalniczka z pozytywką”), ale najważniejsza osoba – mózg całego przedsięwzięcia (przynajmniej na Polskę) – zdołał wymknąć się organom sprawiedliwości. Po powrocie z misji Żbik nie może więc liczyć na dłuższy (i zasłużony) odpoczynek; pułkownik Czeladka z miejsca wydaje mu kolejny rozkaz – ma wspomóc porucznika Michała w tropieniu nieuchwytnego, jak dotąd, Szefa. Żbik zaczyna kolejną operację od dokładnego przestudiowania akt sprawy. To naprowadza go nie tyle na nowy trop, co rodzi w jego głowie pewien pomysł – postanawia skorzystać z pomocy człowieka, który jeszcze nie tak dawno stał po przeciwnej stronie barykady.
Żbik nazywa go „królem koników dolarowych”, co w bardziej zrozumiałym dla współczesnego czytelnika języku oznacza po prostu przełożonego warszawskich nielegalnych handlarzy walutą. Tyle że ów „król” po kontakcie z kapitanem postanowił zrezygnować z niecnego procederu i zajął się – taka jest wersja oficjalna – handlem… owocami. Kontakty w półświatku wciąż jednak ma rozległe, a że dręczą go wyrzuty sumienia z powodu niedawnego jeszcze łamania prawa, decyduje się zadośćuczynić socjalistycznej ojczyźnie i zdobywa potrzebne Żbikowi informacje. Mówiąc konkretniej: podsuwa mu trop, który wiedzie kapitana najpierw do warszawskiej restauracji „Kongresowa”, a następnie do pewnego nocnego klubu (z kabaretem) w Sopocie. Z logicznego punktu widzenia fabuła jest poprowadzona sprawnie i poprawnie, tyle że nie już w niej tego inscenizacyjnego rozmachu, który wywoływał dreszczyk emocji w czasie lektury poprzednich odcinków. Jest dużo bardziej przewidywalna i schematyczna. Znacznie więcej w niej też zagrywek czysto propagandowych. Bo jakże inaczej traktować zapewnienia, że niemal całe społeczeństwo gotowe jest blisko współpracować z organami ścigania (od portiera w knajpie, poprzez ekshandlarza walutą, po właścicieli hoteli i trójmiejskich taksówkarzy), nie tylko udzielających informacji, ale nawet narażając własne zdrowie i życie?
W porównaniu z wcześniejszymi zeszytami „Błękitna serpentyna” lekko zawodzi – głównie z tego powodu, że zwłaszcza „Spotkaniem w Kukerite” i „Porwaniem” Krupka zaskakująco wysoko zawiesił sobie poprzeczkę. Długo udawało mu się utrzymać odpowiedni poziom emocji i dramaturgii, a dzięki nieustannej zmianie scenerii co rusz dorzucał nowe i atrakcyjne elementy, spychając tym samym na dalszy plan spoczywające na całej serii obowiązki propagandowe i polityczno-wychowawcze. Aż nagle – w momencie powrotu do Polski – czar prysł; nagle zdaliśmy sobie sprawę, że świat pokazany w komiksie to mimo wszystko ułuda. Kiedy powstawała „Błękitna serpentyna” (był to 1970 rok), Polską rządził jeszcze Władysław Gomułka; kiedy jednak ujrzała światło dzienne – pierwszym sekretarzem był już Edward Gierek. W społeczeństwo wstąpił nowy duch, wielu obywateli PRL-u zdecydowało się udzielić władzom i partii komunistycznej kredytu zaufania. Nowa epoka z czasem znalazła również odzwierciedlenie w komiksach z kapitanem Żbikiem. Tego ducha tym razem jakby trochę zabrakło Grzegorzowi Rosińskiemu. Graficznie „Błękitna serpentyna” nie jest już tak dopracowana w szczegółach jak poprzedzające ją części. Można odnieść wrażenie, że ten odcinek przygód Żbika rysowany był w dużym pośpiechu. Bardziej przypomina bowiem pierwsze zeszyty serii, nad którymi pracował przyszły twórca „Thorgala” (vide „Diadem Tamary” czy „Tajemnica ikony”) i w których wciąż jeszcze poszukiwał własnego patentu na postać dzielnego funkcjonariusza MO.
Z materiałów dodatkowych w zeszycie pojawiły się wszystkie stałe rubryki, do których czytelnicy zdążyli się już przyzwyczaić. W swoim liście do młodzieży kapitan wspominał kolejną sprawę prowadzoną na początku swej milicyjnej kariery, kiedy pracował jeszcze na prowincji. Udało mu się wtedy, w dużej mierze dzięki pomocy opisanej w dodatku do „Podwójnego mata” Drużynie Żbików, złapać nieuchwytnego przez kilka miesięcy kłusownika. Co ciekawe, bliźniaczo podobny motyw pojawił się kilka lat później w trzyczęściowej miniserii „Kto zabił Jacka?”, „Tajemnicze światło” i „W potrzasku” (1976-1977). Bohaterem „Za ofiarność i odwagę” był tym razem dwudziestoletni słuchacz Wyższej Szkoły Morskiej w Gdyni Władysław Łogonowicz, który 15 maja 1969 roku w gdańskim Nowym Porcie uratował z groźnego pożaru dwoje dzieci. Garść niezwykle interesujących informacji przyniosła także „Kronika MO”, w której opisano walkę przeciwko wrogom rodzącej się latem i jesienią 1944 roku ludowej ojczyzny. Przeczytać możemy w niej między innymi: „Obalone klasy burżuazji zaciekle szły do ataku na władzę ludową (…). Szli przeciwko robotnikom i chłopom oraz postępowej inteligencji, ponieważ nie chcieli się pogodzić z programem reform społecznych (…). Mimo znacznych strat walka była zwycięska, dzięki pomocy i kierownictwu Partii oraz społeczeństwa, a przede wszystkim klasy robotniczej z zakładów pracy oraz robotników rolnych”.
koniec
20 listopada 2016

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Chłopi i niewolnicy
Paweł Ciołkiewicz

16 X 2019

Thorfinn nie jest już tym samym człowiekiem. Po tym, jak zginął Askeladd, chłopak stracił jedyny, jaki napędzał go do działania. Chciał przecież własnoręcznie zabić mordercę swojego ojca. Teraz widzimy go jako pogrążonego w apatii niewolnika, który zupełnie nie jest zainteresowany tym, co wokół niego się dzieje. Teoretycznie zatem, niezbyt to dobry materiał na bohatera mangi.

więcej »

Lucky Luke poszukiwany, najlepiej martwy
Marcin Osuch

14 X 2019

„Ucieczka Daltonów” to kolejny album, przy okazji którego muszę odwołać tezę, że odcinki z udziałem czwórki desperados są przewidywalne i na jedno kopyto.

więcej »

Ms Marvel i trójkąt miłosny nastolatków w kosmosie
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

12 X 2019

„Avengers: II Wojna Domowa”, to jak nazwa sama wskazuje, rozwinięcie kolejnego eventu w świecie Marvela. Niestety nie oferujące wiele ponadto.

więcej »

Polecamy

Siła symbolu

Niekoniecznie jasno pisane:

Siła symbolu
— Marcin Knyszyński

Pajęcze lata Todda McFarlane’a
— Marcin Knyszyński

Bilety w pierwszym rzędzie na koniec wszechświata
— Marcin Knyszyński

Wszystko jest złudzeniem
— Marcin Knyszyński

Wystarczy uwierzyć
— Marcin Knyszyński

Odkryj się sam
— Marcin Knyszyński

Protestujemy, ale co dalej?
— Marcin Knyszyński

Rozgrzewka do tańca rzeczywistości
— Marcin Knyszyński

O dwóch takich, co walczyli z Gotham
— Marcin Knyszyński

Jestem Carl Seltz. Jestem Harry Seltz. Jestem Harry Burns.
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Krótko o komiksach: Pożegnanie z „Thorgalem”
— Marcin Osuch

Krótko o komiksach: Kapitan Żbik #5 „Diadem Tamary”
— Marcin Osuch

Esensja czyta dymki: Październik 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Po prostu Relax!
— Marcin Osuch

Esensja czyta dymki: Grudzień 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Raport z oblężonego Bag Dadhu
— Sebastian Chosiński

Esensja czyta dymki: Październik 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Władza w wielkim Mieście
— Paweł Ciołkiewicz

Przygody drugoplanowe
— Jakub Gałka

W drodze do Bag Dadhu
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.