Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 stycznia 2018
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CLXXII

Konkursy

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Nasz ci on, superbohater XVI wieku!

Esensja.pl
Esensja.pl
W świecie literackim takie dzieła zwykło określać się mianem grafomanii. Jakość artystyczna do lektury nie zachęca, ale autorom trudno odmówić serca. Większość z nich to amatorzy – nawet jeśli uzdolnieni, wciąż jeszcze obdarzeni zbyt małym umiejętnościami, aby stworzyć komiks, który ze spokojem można by polecić innym. Ale i tak poczyniony został krok w dobrą stronę. Drugi tom „Rycerza Ciernistego Krzewu” prezentuje się bowiem dużo lepiej od debiutu.

Dawid Kuca
‹Rycerz Ciernistego Krzewu #2: Polowanie›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułRycerz Ciernistego Krzewu #2: Polowanie
Scenariusz
Data wydaniapaździernik 2016
Gatunekhistoryczny
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Pierwsza odsłona przygód tytułowego Rycerza pojawiła się w sprzedaży – nakładem Wydawnictwa Komiksowego – w 2013 roku. Mówiąc kolokwialnie: przejechali się po niej niemal wszyscy – i czytelnicy, i krytycy. Główni pomysłodawcy komiksu – rysownik Grzegorz Kaczmarczyk i scenarzysta Dawid Kuca – nie poddali się jednak. Ten pierwszy ponownie zebrał całkiem liczne (choć i tak o połowę szczuplejsze) grono grafików, którzy zdecydowali się pracować nad kontynuacją projektu, drugi – niezrażony słabymi ocenami, podjął się trudu napisania scenariusza, w którym przedstawił dalsze losy Fryderyka Rapackiego, magnata rodem z ziemi łęczyckiej. Sam pomysł – oddajmy cesarzowi co cesarskie – wcale taki zły nie był. Chodziło o stworzenie historycznej opowieści fantasy, łączącej wątki ze „Skargi Utraconych Ziem” z „Krzyżakami” Henryka Sienkiewicza. Z tą różnicą, że nasz noblista umieścił akcję swojej powieści w początkach XV wieku, a Kuca – sto lat później (z nawiązką).
Rycerz Ciernistego Krzewu w niczym też nie przypomina Zbyszka z Bogdańca. Ma fantastyczną zbroję i futurystyczną broń; poza arkebuzem i potężnym mieczem, posługuje się przedmiotami nazywanymi przez autora fabuły „inferno” i „orion” (a w tym, tomie dodatkowo dochodzi tajemniczy „seth”), które kojarzą się raczej z technologiami z XXI, nie zaś XVI wieku. W pierwszej odsłonie cyklu próbował on raz na zawsze rozwiązać problem krzyżacki (co wcześniej nie udało się ani Władysławowi Łokietkowi, ani Władysławowi Jagielle, ani nawet Kazimierzowi Jagiellończykowi), zabijając wielkiego mistrza zakonu Albrechta Hohenzolletna. Co zresztą prawie mu się udało. Prawie czyni jednak, jak wiemy, wielką różnicę. Dogorywający Albrecht postanowił bowiem przemienić się w… Przeklętego – na poły człowieka, na poły potwora (otoczonego sługami o aparycji monstrów z obrazów Hieronima Boscha).
Od tamtego momentu Hohenzolletn posiada olbrzymią siłę, ale jego wygląd sprawia, że nie może opuszczać podziemi zamku w Królewcu. Wysocy urzędnicy krzyżaccy wyszukują więc mężczyzn podobnych do wielkiego mistrza, aby podczas oficjalnych wystąpień mogli go zastępować. Samego Albrechta zżerają natomiast nienawiść i chęć zemsty na Rycerzu Ciernistego Krzewu, który sprawił, że prawdopodobnie Niemiec już do końca życia będzie skazany na wegetację w kazamatach. Śmiałkiem, który ma go odszukać i zabić jest szermierz najświetniejszy ze świetnych – Joachim Wettyn, który rusza do Rzeczpospolitej, aby zacząć polowanie na niczego nieświadomego Fryderyka. On z kolei przemierza południowe połacie państwa, tropiąc przeklęte wilki, które – jak śmierdzące jajo – podrzucili nam krzyżacy. Brzmi – choć trochę niedorzecznie – intrygująco, prawda? Mamy wszak do czynienia z komiksem fantasy, w którym wszystko może się stać…
Ale tylko na pozór. Diabeł tkwi bowiem w szczegółach. Wszystko tak naprawdę zależy od tego, jak najdziwniejszy nawet pomysł zostanie sprzedany, w co opakowany. A z tym Dawid Kuca ewidentnie ma problem. Scenariusz debiutanckiego tomu serii kulał mocno, ten już tylko utyka, lecz mimo wszystko wciąż pozostaje chromy, niedoskonały. Akcja jest rwana. Niektórzy bohaterowie (jak karzeł Walenty Kumor, który na rysunkach niespecjalnie przypomina karzełka) pojawiają się znienacka, aby równie nagle zniknąć, a potem objawić się ponownie i znów wyparować. Wrzutka z kochanką Fryderyka też niespecjalnie przekonuje, choć ten akurat wątek zostanie zapewne rozwinięty w następnym tomie (takie przynajmniej można odnieść wrażenie). Zaskakuje też język, jakim posługują się bohaterowie „Polowania” – jak najbardziej współczesny, od czasu do czasu „wzbogacony” jednak stylizacjami na staropolszczyznę. Wypada to bardzo sztucznie. Głównie dlatego, że stosowane jest niekonsekwentnie. Brakuje również zaskakujących zwrotów akcji; zbyt gadatliwy jest też narrator, który albo nie wierzy w inteligencję czytelnika, albo w swoje umiejętności snucia opowieści.
Nad „Polowaniem” pracowało aż siedmiu rysowników. Niestety, brakuje informacji, który za jakie partie komiksu odpowiadał. A jest to o tyle istotne, że dzieło jest pod tym względem bardzo nierówne. Oprócz plansz co najmniej przyzwoitych, a nawet dobrych (vide całostronicowy tytułowy bohater na otwarcie komiksu), trafiają się zwyczajnie słabe (chociażby sekwencja przedstawiająca Fryderyka spędzającego noc z kochanką czy finałowy pojedynek Rycerza Ciernistego Krzewu z Wettynem), a także takie, które każą powątpiewać w to, czy ilustrator zna anatomię człowieka. Jeden z twórców z kolei wyraźnie inspiruje się mangą (wizyta Piotra, pazia Fryderyka, u Mikołaja Kopernika), co okazuje się zresztą zaskakująco ciekawym eksperymentem. Podsumowując: pomysł ciekawy, wykonanie dużo gorsze, choć i tak lepsze niż za pierwszym razem. A to oznacza, że „Rycerz…” jakieś nadzieje na przyszłość mimo wszystko rokuje. Na dobre wyszłoby jednak tej serii, gdyby – zamiast na siedmiu – zdecydowano się na jednego (maksymalnie dwóch) rysowników. Za to zdecydowanie przydałaby się jakaś odsiecz Kucy. Pomoc kogoś, kto wie, jak budować napięcie i potrafi stosować zwroty akcji.
koniec
8 marca 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Życie to nie manga
Paweł Ciołkiewicz

22 I 2018

Moritaka Mashiro i Akito Takagi postanowili spróbować swoich sił w innym gatunku. Rozpoczęli tworzenie komediowego one-shota, dzięki któremu mają nadzieję zdobyć serializację. Niestety w ich życiu prywatnym pojawiają się pewne zawirowania znacznie utrudniające im koncentrację na pracy.

więcej »

Barbarzyńska przyjemność
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

20 I 2018

Inwazja kolekcjonerskich serii komiksowych trwa. Przed chwilą DeAgostini wystartowało z „Gwiezdnymi wojnami”, natomiast z końcem minionego roku Hachette opublikowało pierwszy tom „Conan Barbarzyńca. Kolekcja”.

więcej »

Przejąć władzę nad wszechświatem
Paweł Ciołkiewicz

17 I 2018

Szósty tom zbiorczego wydania „Storma” zawiera kontynuację „Kronik Pandarwiańskich”. Współpraca Lawrence’a z Lodewijkiem układa się coraz lepiej, a Pandarwia staje się coraz bardziej intrygującym miejscem, w którym nie brakuje żądnych władzy szaleńców. Po Marduku poznajemy bowiem dwóch braci walczących ze sobą o władzę nad Aromaterą.

więcej »

Polecamy

Koniec nieskończoności

Marvel:

Koniec nieskończoności
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nieskończoność megalomanii
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ostatnie łowy doktora Octopusa
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Przeczytać Panterę i zapomnieć
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pokręcony komiks
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Warlock raz jeszcze
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Człowiek pociągający za sznurki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pogromca – moja miłość
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Mroczna strona Marvela
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

I ty możesz zostać arachnoidem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Tegoż autora

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Wulkaniczny wehikuł czasu
— Sebastian Chosiński

Kto z Ligą wojuje…
— Sebastian Chosiński

Napalona doktor Quinn
— Sebastian Chosiński

Wampirza podróż w czasie i przestrzeni
— Sebastian Chosiński

Dobra mina do złej gry
— Sebastian Chosiński

Świat zrodzony z nienawiści
— Sebastian Chosiński

Naturalne skłonności do komplikowania życia
— Sebastian Chosiński

Gdzie diabeł nie może, tam Durango pośle…
— Sebastian Chosiński

Przekorna apokalipsa
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.