Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 26 lutego 2020
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CXCIII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Władysław Krupka, Jerzy Wróblewski
‹Kapitan Żbik #52: Ślady w lesie›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKapitan Żbik #52: Ślady w lesie
Scenariusz
Data wydania1982
RysunkiJerzy Wróblewski
Wydawca Sport i Turystyka
CyklKapitan Żbik
Gatunekkryminał
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk

Kapitan Żbik: Magik na wiejskim odpuście
[Władysław Krupka, Jerzy Wróblewski „Kapitan Żbik #52: Ślady w lesie” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
W „Śladach w lesie” – trzeciej (przedostatniej) części miniserii – coś wreszcie zaczęło się dziać, chociaż przez cały czas czytelnikowi towarzyszy poczucie, że mozolne dążenie do celu, czyli rozwiązania sprawy tajemniczego zaginięcia niemieckiego marynarza, wcale nie jest zasługą majora Żbika, lecz spadających mu z nieba na biurko dowodów. Gdyby Żbik nie był ateistą, mógłby nawet pomyśleć, że to sprawka Boga.

Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Magik na wiejskim odpuście
[Władysław Krupka, Jerzy Wróblewski „Kapitan Żbik #52: Ślady w lesie” - recenzja]

W „Śladach w lesie” – trzeciej (przedostatniej) części miniserii – coś wreszcie zaczęło się dziać, chociaż przez cały czas czytelnikowi towarzyszy poczucie, że mozolne dążenie do celu, czyli rozwiązania sprawy tajemniczego zaginięcia niemieckiego marynarza, wcale nie jest zasługą majora Żbika, lecz spadających mu z nieba na biurko dowodów. Gdyby Żbik nie był ateistą, mógłby nawet pomyśleć, że to sprawka Boga.

Władysław Krupka, Jerzy Wróblewski
‹Kapitan Żbik #52: Ślady w lesie›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKapitan Żbik #52: Ślady w lesie
Scenariusz
Data wydania1982
RysunkiJerzy Wróblewski
Wydawca Sport i Turystyka
CyklKapitan Żbik
Gatunekkryminał
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Czytając dwa pierwsze zeszyty miniserii wieńczącej cały cykl o kapitanie / majorze Żbiku – to jest „St. Marie wychodzi w morze…” oraz „Nie odebrany telegram” (sic!) – można się nieźle wynudzić. Gdyby nie erotyczne napięcie pomiędzy głównym bohaterem a jego przyjaciółką, panią kustosz z muzeum w Waśniewicach (Waśnicach), nie byłoby w ogóle czym się ekscytować. A tak przynajmniej nastoletni czytelnik mógł z wypiekami na twarzy snuć domysły: poszedł dzielny milicjant z piękną historyczką do łóżka (po romantycznym spacerze brzegiem morza) czy też zachował się jak frajer, odstawił ją do hotelu, pocałował w rączkę, musnął wargami policzek i popędził do komendy ścigać bandytów? Odpowiedzi na te pytanie pozostają jedynie w sferze domysłów, ale sam fakt, że scenarzysta Władysław Krupka dał asumpt do podobnych rozważań zasługuje na podkreślenie.
Przejdźmy jednak do rzeczy. Fabuła „Śladów w lesie” rozpoczyna się dokładnie w tym samym miejscu, w jakim urwany został poprzedni odcinek. Żbik przyjął zaproszenie od kapitana statku „St. Marie” i udał się do portu, aby porozmawiać o zaginionym Hansie Jurgenie. To podczas tego nieoficjalnego przesłuchania major dowiaduje się o niecodziennych zainteresowaniach Jurgena paliwami płynnymi do silników okrętowych. Od tego momentu dzielny funkcjonariusz nie ma raczej wątpliwości, że cała afera związana z Hansem musi mieć podłoże dotykające szpiegostwa przemysłowego (co zresztą z miejsca przywodzi na myśl wcześniejszą o sześć lat, również rozgrywającą się w dużej części na Wybrzeżu, dylogię „Wodorosty i pasożyty”). A nawet gdyby myślał inaczej, Krupka robi wszystko, aby sprowadzić tok śledztwa na ten właśnie tor. Szkoda jednak, że w wielu kwestiach scenarzysta postanawia po prostu wyręczyć stróżów prawa – zamiast zmusić ich do wytężonej pracy, jak magik na wiejskim odpuście rzuca im co rusz dowody na stół.
Skoro chodzi o paliwa płynne, to kto musi być całą sprawą najbardziej zainteresowany? Oczywiście Instytut Paliw Płynnych (raz!). Gdy w zbiorniku z chemikaliami na terenie Zakładów Budowy Maszyn zostaje przypadkowo znaleziony mundur marynarski Jurgena, to dla kogo wykonywane są tam prace? Dla Instytutu Paliw Płynnych (dwa!). Kiedy udaje się dotrzeć do przyjaciółki Marii Olimpskiej, Krystyny Zakolskiej, to okazuje się, że jest ona sekretarką dyrektora w jakiej placówce? A jakże, w Instytucie Paliw Płynnych (trzy!). Opowiadając o zaginionej, podobnie jak Jurgen, Olimpskiej, Zakolska wyjawia, że niegdyś była ona na stażu w… jakim zakładzie? Tak, dobrze się domyślacie – w Instytucie Paliw Płynnych (cztery!). Gdy kapitan Zawadzki i porucznik Bielak otrzymują doniesienie o zaginięciu tajnej dokumentacji wielkiej wagi, to z jakiej przychodzi ono instytucji? Hmm… z Instytutu Paliw Płynnych (pięć!). A kiedy wreszcie sierżantowi Zaryckiemu udaje się, za zgodą prokuratora, wejść do mieszkania Olimpskiej w celu przeszukania, znajduje on tam papiery z pieczątką jakiego urzędu? Bingo! Instytutu Paliw Płynnych (sześć!).
A i to jeszcze nie wszystko. Gdy Żbik po wizycie u Zakolskiej wraca do gdyńskiej komendy MO, czeka tam na niego gość. Pewien inżynier. Gdzie pracujący? Dopowiedzcie sobie sami, bo robi się to już nudne (w każdym razie, gwoli ścisłości, doliczmy „siedem!”). I to wszystko na temat fabuły, która kryje w sobie tyle tajemnicy, co stojąca w świetle reflektorów striptizerka po zakończeniu pokazu. Nie najlepiej wróży to poziomowi ostatniej odsłony miniserii, „Smutnemu finałowi”, ale tym problemem, pozwólcie, zajmiemy się dopiero za tydzień, gdy już trochę dojdziemy do siebie po szoku wywołanym „Śladami w lesie”. Teraz wróćmy do… początku, czyli tradycyjnego listu bohatera komiksu do czytelników. Żbik podjął w nim temat zawsze aktualny – alkoholizmu. Z jednej strony wskazał na społeczne skutki problemu („demoralizacja, wzrost przestępczości, nieszczęśliwe wypadki, w których giną ludzie, a również tragedia rodzin alkoholików, w których wychowuje się ok. 400.000 dzieci zagrożonych demoralizacją”), z drugiej – zaapelował, by młodzież angażowała się w akcje antyalkoholowe, jako pozytywny przykład podając konkurs „Młodość – Trzeźwość”.
Pozostałe „bonusy” są na szczęście – w dwóch (na trzy) przypadkach – nieco ciekawsze. Nie zabrakło kolejnej (tym razem trzynastej) lekcji samoobrony doktora Krzysztofa Kondratowicza, w której czytelnicy poznali pad „kołyskowy” w przód. Z ciekawością można było zapoznać się także z ciągiem dalszym „Nauki i techniki w służbie MO”, w którym opisano sposoby ekspertyzy pisma ręcznego. Aż dziw, że tak istotna we współczesnej kryminalistyce praktyka śledcza została zaprezentowana tak późno. Tylną okładkę zdobiła natomiast – poza zapowiedzią „Smutnego finału” – „Kronika MO”, tym razem poświęcona tworzeniu w 1945 roku struktur milicyjnych na terenie późniejszego województwa piotrkowskiego (dzisiejszego łódzkiego). Czego zabrakło? Tego, co ze Żbikowych dodatków było zawsze najciekawsze, a więc minikomiksu z cyklu „Za ofiarność i odwagę”.
koniec
20 sierpnia 2017

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

To nie przyjaźń, to jakaś matnia
Agnieszka ‘Achika’ Szady

25 II 2020

Zawsze sądziłam, że toksyczne środowisko szkolnych układów towarzyskich pokazywane w amerykańskich filmach dla młodzieży jest przerysowane, aby fabuła była ciekawsza. „Prawdziwe przyjaciółki” sugerują, że jednak nie: komiks oparty jest na wydarzeniach z dzieciństwa autorki. Choć obawiam się, że wiele polskich uczennic mogło mieć zbliżone doświadczenia.

więcej »

Nie obawiajcie się, czytelnicy
Marcin Osuch

24 II 2020

Bardzo, bardzo miłe zaskoczenie. Z lekką taką podejrzliwością podchodziłem do tego komiksu. Paradoksalnie, za sprawą czystego, ale jednocześnie trochę bezpłciowego rysunku. Moje obawy okazały się nieuzasadnione, „Strzeżcie się, olbrzymy” to kawał dobrej zabawy, zarówno dla młodszych, jak i starszych fanów komiksów.

więcej »

Więzień istnienia
Marcin Knyszyński

23 II 2020

„Mister Miracle” ze scenariuszem Toma Kinga, wydany w styczniu w egmontowym cyklu „DC Deluxe”, jest w mojej ocenie jednym z najlepszych komiksów superbohaterskich, jakie możemy obecnie kupić na naszym rynku. I podobnie jak w znakomitym „Visionie” tego samego autora nie chodzi w nim o superbohaterstwo sensu stricto. Oto opowieść o „największym eskapiście świata”, który zapragnął dokonać ucieczki ostatecznej.

więcej »

Polecamy

Komiks nadmiaru

Niekoniecznie jasno pisane:

Komiks nadmiaru
— Marcin Knyszyński

Śledztwo trwa!
— Marcin Knyszyński

Głębokie rozczarowanie
— Marcin Knyszyński

Roślinny kryzys tożsamości
— Marcin Knyszyński

No to łups, Asteriksie? No to łups, Obeliksie!
— Marcin Knyszyński

Siła symbolu
— Marcin Knyszyński

Pajęcze lata Todda McFarlane’a
— Marcin Knyszyński

Bilety w pierwszym rzędzie na koniec wszechświata
— Marcin Knyszyński

Wszystko jest złudzeniem
— Marcin Knyszyński

Wystarczy uwierzyć
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Gdy milicji przydaje się pomoc…
— Sebastian Chosiński

Nadzieja w Montanie
— Sebastian Chosiński

Krótko o komiksach: Winchestery i bandyci
— Marcin Osuch

Krótko o komiksach: Kapitan Żbik - Wiszący rower
— Marcin Osuch

Esensja czyta dymki: Luty 2018 (2)
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Nasz człowiek w Rio Klawo
— Konrad Wągrowski

Wróblewski był pierwszy!
— Sebastian Chosiński

Esensja czyta dymki: Październik 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Po prostu Relax!
— Marcin Osuch

O kowboju, co kulom się nie kłaniał
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.