Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 lutego 2018
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CLXXIII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Marvel: I ty możesz zostać arachnoidem

Esensja.pl
Esensja.pl
Z drugą częścią eventu „The Amazing Spider-Man: Pajęcza wyspa” opublikowanego w sto siedemnastym tomie Wielkiej Kolekcji Komiksów Marvela jest tak jak z jego okładką. Na pierwszy rzut oka podnosi ciśnienie, ale gdy się dokładniej przyjrzeć, wychodzą na wierzch wszystkie niedostatki. Jak na przykład to, że Mary Jane ma twarz, jakby była spokrewniona z antybohaterami filmu „Wzgórza mają oczy”.

Humberto Ramos, Dan Slott
‹Wielka Kolekcja Komiksów Marvela #117: The Amazing Spider-Man: Pajęcza wyspa. Część 2›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWielka Kolekcja Komiksów Marvela #117: The Amazing Spider-Man: Pajęcza wyspa. Część 2
Tytuł oryginalnyThe Amazing Spider-Man: Spider Island. Part Two
Scenariusz
Data wydania17 maja 2017
RysunkiHumberto Ramos
PrzekładMarek Starosta
Wydawca Hachette
CyklWielka Kolekcja Marvela
ISBN978-83-2820-358-7
Format152s. 170×260mm; oprawa twarda
Cena39,99
Gatuneksuperhero
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Jak pamiętamy z pierwszej części, Nowy Jork został zainfekowany chorobą, dzięki której mieszkańcy zdobywają moce identyczne z tymi, które posiada Człowiek Pająk. Po początkowej euforii okazuje się, że nie dzieje się to za darmo i zaczynają przeobrażać się w arachnoidalne monstra. W akcję ratowania miasta zaangażowało się wielu superbohaterów, z nowym Venomem (czyli Flashem Thompsonem) na czele. Najważniejszą postacią jest jednak Peter Parker, przeciwko któremu uknuto całą intrygę. By pokonać przeciwników, będzie musiał sięgnąć po pomoc całkiem nieoczekiwanych sprzymierzeńców: Kaine’a (swojego klona), Antyvenoma (nowe wcielenie Eddiego Brocka) i… Mary Jane, która z nabytymi mocami Spider-Mana radzi sobie co najmniej tak samo dobrze jak on sam.
Początek crossoveru, choć nie był pozbawiony wad, potrafił dostarczyć garść rozrywki. Niestety koniec ukazuje w pełni, że publikowanie go w ramach Wielkiej Kolekcji Komiksów Marvela było nieporozumieniem. „Pajęcza wyspa” nie jest bowiem dziełem autonomicznym, które można w pełni zrozumieć po przeczytaniu podstawowej historii i dodatku w postaci kilku zeszytów serii „Venom”. Jak to już ostatnio Marvel ma w zwyczaju, tego typu przedsięwzięcia obrastają licznymi wydarzeniami pobocznymi, które śledzić możemy na łamach innych serii. Stąd ma się wrażenie, że coś nas w tej historii ominęło, albo dzieje się za szybko i zbyt prosto. Do tego dochodzi zamieszanie w samym życiu Parkera. O tyle, o ile z wcześniejszych publikacji WKKM mogliśmy zorientować się, że nie jest już z Mary Jane, a symbiont Venoma zmienił nosiciela, to pojawienie się Antyvenoma jest co najmniej dziwne (zwłaszcza, że ostatnia widzieliśmy jak Brock umiera na raka), że o wstąpieniu Pajęczarza w szeregi Fantastycznej Czwórki nie wspomnę. Niby mieliśmy to również w części pierwszej, ale wartka akcja sprawiała, że brało się to z dobrodziejstwem inwentarza. W przypadku części drugiej akcji też jest sporo, ale ponieważ zapanował chaos, dodatkowe tajemnice zaczynają utrudniać odbiór.
Kolejną rzeczą jaka rozczarowuje są dialogi. Niby większość materiału stworzył Dan Slott, który ma na koncie chwalony przeze mnie „She-Hulk: Samotna zielona kobieta”, czy „The Superior Spider-Man”, to czytając „Pajęczą wyspę” ma się wrażenie, że zostały wymyślone na kolanie. Strasznie dużo w nich patetyzmu i wezwań do solidarnej walki. Nie maskuje tego nawet miejscami zabawny humor.
A żeby już całkowicie pogrzebać tę pozycję, niezmiennie rysuje ją Humberto Ramos, człowiek który wystrzega się wszelkiego realizmu. Mamy więc dużo umowności, karykaturalnych sylwetek i wiecznie rozwartych, kwadratowych szczęk. Jak już wspomniałem we wstępie, przy przekartkowaniu nie wygląda to nawet tak źle i nawet taki konserwatysta jak ja może to łyknąć, ale kiedy chce się skupić na szczegółach, okazuje się, że lepiej tego nie robić. Niemniej i tak radzi sobie znacznie lepiej od Toma Fowlera odpowiedzialnego za zeszyty „Venom”. Napisać, że charakteryzuje się brudną kreską to jakby nic nie napisać. Kiedyś miałem drukarkę nakładającą takie ilości tuszu, że wszystko wychodziło tak nieczytelnie, jakby ktoś go rozlał i wtarł w kartkę. W czasie lektury przypomniały mi się te z nią przejścia.
„Pajęczą wyspę” mogę więc polecić tylko oddanym fanom Spidera, którzy albo wszystko o nim wiedzą, albo wyszukają sobie potrzebne informacje. Jeśli takimi nie jesteście, możecie sobie darować tę pozycję. A już nie daj Boże by sięgał po nią jakiś komiksowy nowicjusz. Utrwali w nim przekonanie, że świat superbohaterów jest hermetyczny, dla geeków i sprowadza się do bezmyślnego naparzania wszystkich ze wszystkimi.
koniec
9 września 2017
dodajdo

Komentarze

10 IX 2017   21:57:24

> że o wstąpieniu Pajęczarza w szeregi Fantastycznej Czwórki nie wspomnę

W finale Fantastic Four #587 Human Torch utknął w Negative Zone atakowany przez hordy Annihilusa i został uznany za zmarłego. Na jego miejsce do Fantastic Four (która zmieniła nazwę na FF i zaczęła nosić biało-czarne kostiumy) dołączył Spider-Man.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Nie jestem bohaterem
Marcin Osuch

23 II 2018

Komiks z afrykańskimi przygodami Corto uważałem za najlepszy z dotychczas wydanych w Polsce. Po ponownej lekturze podtrzymuję tę opinię.

więcej »

Pieniądze to nie wszystko
Albert Walczak

22 II 2018

Komiksy o Kaczorze Donaldzie, jak i innych disneyowskich bohaterach postrzegane są głównie jako proste opowieści rysowane z myślą o najmłodszych czytelnikach. Istnieje jednak komiks z kaczką w roli głównej, który potrafi zadowolić nawet najbardziej wymagających fanów historyjek obrazkowych. To oczywiście wyróżnione w 1995 r. prestiżową Nagrodą Willa Eisnera „Życie i czasy Sknerusa McKwacza” Dona Rosy.

więcej »

Zera i jedynki
Marcin Osuch

21 II 2018

W oryginale seria „The Manga Guide” obejmuje już kilkadziesiąt albumów z różnych dziedzin szeroko rozumianej nauki i techniki. W Polsce po tomie „Wszechświat” przyszła kolej na „Mikroprocesory” wydane nakładem PWN.

więcej »

Polecamy

Koniec nieskończoności

Marvel:

Koniec nieskończoności
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nieskończoność megalomanii
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ostatnie łowy doktora Octopusa
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Przeczytać Panterę i zapomnieć
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pokręcony komiks
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Warlock raz jeszcze
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Człowiek pociągający za sznurki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pogromca – moja miłość
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Mroczna strona Marvela
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

I ty możesz zostać arachnoidem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Z tego cyklu

Koniec nieskończoności
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nieskończoność megalomanii
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ostatnie łowy doktora Octopusa
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Przeczytać Panterę i zapomnieć
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pokręcony komiks
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Warlock raz jeszcze
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Człowiek pociągający za sznurki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pogromca – moja miłość
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Mroczna strona Marvela
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Oto wizja wpadki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż autora

Zagraj to jeszcze raz Sam: Jedyny człowiek potrafiący zagrać na chlebaku
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Solówka Rosomaka – runda druga
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: Sikory złote pod mankietem odmierzają sekund bieg
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Kumpel z sąsiedztwa z 2099 roku
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: 99 czerwonych balonów
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Weekendowa Bezsensja: 60 najgorszych okładek płyt 2017 roku
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Mocarny Conan w blasku chwały
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: Anna z dalekiej północy
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

10 największych rozczarowań muzycznych 2017
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

O pierwszym Angliku, który został Japończykiem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.