Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 28 maja 2020
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CXCVI

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Hergé
‹Przygody TinTina #24: TinTin i Alph-Art›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPrzygody TinTina #24: TinTin i Alph-Art
Scenariusz
RysunkiHergé
Wydawca Egmont
CyklPrzygody Tintina
Cena24,99
Gatunekprzygodowy
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk

Tintin nienarysowany
[Hergé „Przygody TinTina #24: TinTin i Alph-Art” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Tintin i Alph-Art”, ostatni album z przygodami młodego reportera, nie jest klasycznym komiksem. To znaczy miał być takim, niestety twórcy zabrakło już czasu.

Marcin Osuch

Tintin nienarysowany
[Hergé „Przygody TinTina #24: TinTin i Alph-Art” - recenzja]

„Tintin i Alph-Art”, ostatni album z przygodami młodego reportera, nie jest klasycznym komiksem. To znaczy miał być takim, niestety twórcy zabrakło już czasu.

Hergé
‹Przygody TinTina #24: TinTin i Alph-Art›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPrzygody TinTina #24: TinTin i Alph-Art
Scenariusz
RysunkiHergé
Wydawca Egmont
CyklPrzygody Tintina
Cena24,99
Gatunekprzygodowy
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Georges Prosper Remi (posługujący się pseudonimem twórczym Hergé) rozpoczął prace nad dwudziestym czwartym albumem cyklu jeszcze w roku 1978. Ze względów zdrowotnych (twórca miał już 71 lat) historia powstawała bardzo powoli. Przygotował scenariusz, szkice oraz plansze próbne ale jego śmierć w marcu 1983 uniemożliwiła dokończenie albumu. Jego kolega, Bob de Moor (Robert Frans Marie de Moon) zaproponował dokończenie całości tak aby umożliwić wydanie pełnowartościowego komiksu. Miało to o tyle sens, że de Moor współpracował z Hergé’m przy niektórych odcinkach „Tintina”. Jednak wdowa po Hergé’m, Fanny Vlamynck, początkowo zaakceptowawszy pomysł, ostatecznie zmieniła decyzję powołując się na wolę męża, który nie chciał aby po jego śmierci ktokolwiek kontynuował jego dzieło. W 1986 roku wydawnictwo Casterman, wybrawszy część materiałów roboczych, wydało historię w formie albumu.
Jako zamykający cały cykl na naszym rynku album ten wydał Egmont. Czytelnik otrzymuje scenariusz uzupełniony szkicami kolejnych plansz. Intrygę rozkręca niezawodny kapitan Baryłka. Powiadomiony o rychłej wizycie Bianki Castafiore opuszcza zamek w Księżomłynie aby uniknąć spotkania z nielubianą przez niego śpiewaczką. Jak to w „Tintinie” bywa oczywiście Baryłka nadziewa się na nią na ulicy i daje nura w najbliższe drzwi. Okazuje się, że są to drzwi do galerii sztuki. Tam oczywiście spotyka madame Castafiore oraz poznaje Fourcarta, właściciela galerii i Ramó Nasha artysty będącego przedstawicielem nurtu alph-art (postać, która będzie odgrywać istotną rolę w dalszej części historii). Fourcart, dowiedziawszy się, że Baryłka to przyjaciel Tintina wyraża chęć ochotę spotkania z młodym reporterem. Ma mu coś ciekawego do opowiedzenia. Później sprawy dramatycznie przyspieszają. Zaczyna się od pozornie niezwiązanej z niczym informacji o zaginięciu w trakcie rejsu znanego rzeczoznawcy sztuki Jacquesa Monastira. Na drugi dzień ginie w wypadku Fourcart, jeszcze przed umówionym spotkaniem z Tintinem. A ten ostatni ledwo uchodzi z życiem z serii zamachów. Poturbowany, niczym feniks z popiołów podnosi się, ucieka ze szpitala i rusza wraz z Baryłką i Milusiem tropem potencjalnych złoczyńców na wysepkę nieopodal Neapolu. Tam dochodzimy do punktu kulminacyjnego, który… no właśnie, który kończy całą historię. Oczywiście kończy nie dlatego, że taki był zamysł autora ale dlatego, że ten ostatni zmarł. Trzeba przyznać, że ostatni obrazek przedstawiający Tintina prowadzonego na egzekucję zestawiony z odejściem Hergé’a zmusza czytelnika do refleksji. Był jednocześnie pożywką dla „tintinologów” twierdzących, że autor tworzył ten komiks z założeniem, że uśmierci w nim swego bohatera. Trochę to naciągane bo podobnych sytuacji w poprzednich dwudziestu trzech albumach było wiele i raczej należy je traktować jako naturalny element historii o wścibskim reporterze. Bo tak naprawdę to „Tintin i Alph-Art” nie odbiega niczym szczególnym od wcześniejszych historii. Tintin jest bystrym Tintinem, Baryłka jak zwykle raczej nierozgarnięty podobniej jak Bianka Castafiore. Wszystko i wszyscy są na swoim miejscu. Jedynie czytelnik przyzwyczajony do czystej kreski Hergé’a może mieć pewien problem z odbiorem szkiców plansz. Jeszcze kilka pierwszych z nich sprawiają wrażenie gotowych do pociągnięcia tuszem ale pozostałe to ewidentnie rysunki koncepcyjne. Jako całość dają niesamowitą okazję „dotknięcia” procesu tworzenia komiksu.
A skąd w ogóle u Hergé taki pomysł na przygody Tintina? Ponoć, gdy zaczął wchodzić w sędziwy wiek Remi chciał odejść od wizerunku popkulturowego twórcy komiksów na rzecz sztuki bardziej, jego zdaniem ambitnej. Może „Tintin i Alphe-Art” był właśnie wyrazem tych marzeń?
koniec
24 listopada 2017

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Korzystajcie z wojny, bo pokój będzie straszny
Paweł Ciołkiewicz

28 V 2020

„Kriegsmaschine” zainteresuje nie tylko miłośników opowieści obrazkowych, ale także fanatyków historii, militariów i modelarstwa. Głównym bohaterem jest bowiem… kultowy niemiecki czołg ciężki Tygrys.

więcej »

Samotnik bez Imienia
Sebastian Chosiński

27 V 2020

Choć na prestiżowym portalu bedetheque.com seria „Durango” wciąż ma status „w toku”, wydaje się mało prawdopodobne (choć nie całkowicie nierealne), aby jeszcze kiedyś ruszyła z kopyta. Tym bardziej że jej autor, belgijski scenarzysta i rysownik Yves Swolfs, przed dwoma laty w innym wydawnictwie wystartował z nowym, bliźniaczym cyklem – „Lonesome”.

więcej »

Fajne… po prostu
Marcin Knyszyński

27 V 2020

Głośno ostatnio o Harley Quinn. Większość konsumentów popkultury utożsamia ją oczywiście z Margot Robbie w kucykach z pofarbowanymi końcówkami, mocnym makijażem i w stroju wreszcie innym niż ten fatalny kostium arlekina. W sumie nic dziwnego, że ją tak widzimy – Wolverine to przecież Hugh Jackman. O Harley czytamy też w komiksach – pojawiła się ostatnio chociażby w takich historiach jak „Batman. Biały rycerz”, „Batman. Mroczny książę z bajki”, czy wreszcie „Szalona miłość i inne opowieści”.

więcej »

Polecamy

Pożegnanie z Rosińskim

Pilot śmigłowca:

Pożegnanie z Rosińskim
— Marcin Osuch

Rozkaz to rozkaz
— Marcin Osuch

Kapitan zmienia trasę
— Marcin Osuch

Latający dyliżans
— Marcin Osuch

Nie lataj, synku, nisko i powoli
— Marcin Osuch

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.