Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 31 maja 2020
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CXCVI

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Wojtek Wawszczyk
‹Pan Żarówka›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPan Żarówka
Scenariusz
Data wydaniamarzec 2018
RysunkiWojtek Wawszczyk
Wydawca Kultura Gniewu
ISBN978-83-64858-78-9
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Mój ojciec jest naleśnikiem, a matka się złamała
[Wojtek Wawszczyk „Pan Żarówka” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Pan Żarówka” to z pewnością jeden z najgłośniejszych i najciekawszych polskich komiksów 2018 roku, zasłużenie zbierający wyróżnienia w rocznych podsumowaniach. Nie inaczej będzie i u nas.

Konrad Wągrowski

Mój ojciec jest naleśnikiem, a matka się złamała
[Wojtek Wawszczyk „Pan Żarówka” - recenzja]

„Pan Żarówka” to z pewnością jeden z najgłośniejszych i najciekawszych polskich komiksów 2018 roku, zasłużenie zbierający wyróżnienia w rocznych podsumowaniach. Nie inaczej będzie i u nas.

Wojtek Wawszczyk
‹Pan Żarówka›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPan Żarówka
Scenariusz
Data wydaniamarzec 2018
RysunkiWojtek Wawszczyk
Wydawca Kultura Gniewu
ISBN978-83-64858-78-9
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Groteska jako sposób mówienia o poważnych, rzeczywistych sprawach i tematach jest oczywiście zjawiskiem powszechnym i stwierdzenie, że w komiksie ta forma sprawdza się lepiej niż w filmie czy literaturze może być pewnego rodzaju przesadą. Ale też wydaje się, że przerysowanie – jak sama nazwa wskazuje – znakomicie może odnaleźć się w sztukach graficznych wydaje się już bardziej uzasadnione. I z pewnością wiele mocnych przykładów na prawdziwość tej tezy możemy odnaleźć w istotnych komiksach – choćby wśród dzieł Thomasa Otta, Charlesa Burnsa, ale także w Polsce – żeby wspomnieć tylko dzieła Jacka Świdzińskiego, Ryszarda Dąbrowskiego czy w rewelacyjnym „Stasiu i złej nodze” Tomasza Grządzieli. I właśnie z tym znakomitym komiksem miałem najwięcej skojarzeń podczas lektury monumentalnego „Pana Żarówki” Wojtka Wawszczyka.
Pisałem, że do „Przygód Stasia i złej nogi” podchodziłem z początku z rezerwą – wyjściowa koncepcja wydała mi się zbyt przerysowana i odrywająca uwagę od prawdziwego dramatu, ale z każdą kolejną stroną lektury owa rezerwa mijała i ostatecznie emocjonalna siła tej opowieści zwyciężała. Nie inaczej było z „Panem Żarówką”, który w swej koncepcji jest jeszcze bardziej szalony, ale też ostatecznie potrafi stać się opowieścią o jak najbardziej realnych przeżyciach i wyborach.
Ale może od początku. Główny bohater mieszka spokojnie ze swoimi rodzicami w przemysłowym, spowitym dymami z kominów miasteczku. Jego ojciec pracuje w maglu, zajmując się prasowaniem, miejscem pracy jego matki jest huta. Jeśli myślicie, że kobieta zajmuje się tam jakąś papierologią, księgowością, czy czymś podobnym, jesteście w błędzie. Matka bohatera w hutniczej masce na twarzy (którą czasem zapomina zdjąć po powrocie do domu) przenosi w rękach wielkie kadzie z płynnym metalem. Cóż, taka praca. Ojciec jest mocno zapracowany, matka próbuje znaleźć czas dla synka, tak czy inaczej sielanka nie trwa zbyt długo. Na skutek wypadku podczas prasowania, ojciec zostaje rozsmarowany przez ogromne żelazko. Wypadek cudem przeżywa, ale dalej musi egzystować w formie ogromnego naleśnika. Synek nie może zostać sam w domu, matka zabiera go więc do huty. Tu następuje kolejny dramat – chłopiec pomyłkowo wypija odrobinę ciekłego metalu, który całkowicie wypala mu wnętrzności. Metal jednak zastyga w formie trzech małych drucików, które zastąpią bohaterowie szkielet i dzięki którym będzie mógł zyskać swój tytułowy przydomek. Jak się bowiem później okaże – chłopak po podłączeniu do prądu zaczyna po prostu świecić. To jednak nie koniec rodzinnych tragedii – matka, przenosząc zbyt ciężką kadź, łamie się w połowie. Od tego czasu będzie potrzebowała rusztowania na kółkach, by w ogóle móc się poruszać. Nie jest więc wesoło, ale jakoś trzeba żyć. Pan Żarówka zaczyna dorastać, jego przypadłość staje się jednocześnie przekleństwem i błogosławieństwem.
Odjechane? No pewnie! Ale w żadnym momencie nie tracące kontaktu z realizmem, bo wszystkie przypadłości i przygody bohaterów mogą być odczytywane jako metafory różnych ludzkich zdarzeń. Bo w gruncie rzeczy „Pan Żarówka” jest przede wszystkim komiksem o dojrzewaniu. Bohater musi poukładać swe trudne relacje z rodzicami, które dodatkowo komplikują się po rodzinnych dramatach – ale nadal w stosunku dziecka do rodziców i rodziców do dziecka jest dużo autentycznych i złożonych emocji. Pan Żarówka musi również budować swą pozycje w rówieśniczym gronie – jego przypadłość z jednej strony może uczynić z niego wyśmiewane kuriozum, ale też, odpowiednio wykorzystane, może zwrócić uwagę otoczenia i sprawić, że staje się interesującą osobą dla swych kolegów i koleżanek. Popularność ma też oczywiście swoje koszty.
Nie zabraknie też historii uczuciowej, z również nietuzinkową dziewczyną, z problemami zarówno wynikającymi z przypadłości bohatera, jak i różnic charakterów. Owa opowieść miłosna, poprowadzona w ciekawy, nieoczywisty sposób, jest jednym z największych atutów tego komiksu. Ale staje się ona przede wszystkim drogą do głównego celu bohatera – osiągnięcia wewnętrznej równowagi, pogodzenia z losem i samym sobą. I w gruncie rzeczy o dochodzeniu do takiej harmonii jest „Pan Żarówka”.
Komiks jest rysowany w czerni i bieli, w ekspresyjny sposób, podkreślając ponury, przemysłowy charakter scenerii i pewnego rodzaju brzydotę otaczającego świata, ale w tym wszystkim jest przejrzysty i zrozumiały (w czym niewątpliwie pomagają komentarze z „offu” wygłaszane przez bohatera). Nie można nie wspomnieć o samym atrakcyjnym wydaniu – ponad 600-stronicowe dzieło opublikowane zostało w formie przypominającej czarne pudełko obwiązane trzema wiadomo z czym kojarzącymi się drucikami, nazwisko zaś autora i tytuł komiksu pojawiają się jedynie na naklejce nalepionej na okładkę. Pomysł niewątpliwie przemyślany i przyciągający uwagę do tego komiksu, z pewnością zasługującego na uwagę i jawiącego się jako jedna z najciekawszych polskich powieści graficznych ostatnich lat.
koniec
2 stycznia 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Oprawa zdobi fabułę
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

30 V 2020

Trzeci tom serii „X-O Manowar” z podtytułem „Cesarz”, posiada o więcej walorów estetycznych, niż duchowych, choć wydaje się, że scenarzyście o wiele bardziej zależało na tych drugich.

więcej »

Łotr łotra łotrem pogania
Sebastian Chosiński

29 V 2020

W pierwszym tomie swojej nowej serii Yves Swolfs niewiele zdradził na temat przeszłości głównego bohatera. Za to w drugim wyłożył wszystko kawa na ławę. Dowiadujemy się więc, z jakiego powodu Samotnik ściga fanatycznego kaznodzieję Markhama. I dlaczego jego misja nie zostaje jeszcze zakończona. Druga odsłona „Lonesome” to powrót Belga do mistrzowskiej formy!

więcej »

Góra zdobyta, cena zapłacona
Tomasz Nowak

29 V 2020

Wielki finał wcale nie musi okazać się wielki. Nasza historia w XX wieku uczy tego aż nadto dobitnie. Autorzy „Monte Cassino” w trzecim, ostatnim tomie swej komiksowej epopei też to zrozumieli i kilka swych błędów z tomów poprzednich naprawili. Jednak nie wszystkie.

więcej »

Polecamy

Pożegnanie z Rosińskim

Pilot śmigłowca:

Pożegnanie z Rosińskim
— Marcin Osuch

Rozkaz to rozkaz
— Marcin Osuch

Kapitan zmienia trasę
— Marcin Osuch

Latający dyliżans
— Marcin Osuch

Nie lataj, synku, nisko i powoli
— Marcin Osuch

Zobacz też

Tegoż twórcy

Nie ma cwaniaka nad warszawiaka
— Łukasz Gręda

Tegoż autora

Reacher Yojimbo
— Konrad Wągrowski

Perła obyczajowego komiksu
— Konrad Wągrowski

Powrót do pięknej epoki
— Konrad Wągrowski

Co cechuje dżentelmena?
— Konrad Wągrowski

Pomścić córkę!
— Konrad Wągrowski

Wiedźmin #4: Życzę wam, szlachetni panowie, byście w chwili śmierci…
— Konrad Wągrowski

Wiedźmin #3: Więc to całe twoje życie? Potwory i pieniądze?
— Konrad Wągrowski

Suplement filmowy 2019
— Adam Lewandowski, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Kronika wypadków ojcowskich
— Konrad Wągrowski

Wiedźmin, odcinek 2: Grosza rzuć wiedźminowi
— Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.