Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 21 listopada 2019
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CXCI

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Hermann Huppen
‹Jeremiah #16: Czerwona linia›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułJeremiah #16: Czerwona linia
Scenariusz
Data wydaniakwiecień 2018
RysunkiHermann Huppen
Wydawca Elemental
CyklJeremiah
ISBN9788394732479
Format44s. 215x290 mm
Cena39,00
Gatuneksensacja, SF
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl: 32,47 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Tacy, jak Kurdy, nie powinni się zakochiwać
[Hermann Huppen „Jeremiah #16: Czerwona linia” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Biorąc pod uwagę fakt, że „Czerwona linia” to już szesnasty rozdział opowieści Hermanna Huppena, można podejrzewać, że Jeremiah i Kurdy Malloy zjeździli już na swoich wierzchowcach całą postapokaliptyczną Amerykę wzdłuż i wszerz. A jednak wciąż jeszcze trafiają się miejsca, w których ich nie było. I przeżywają kolejne mrożące krew w żyłach przygody.

Sebastian Chosiński

Tacy, jak Kurdy, nie powinni się zakochiwać
[Hermann Huppen „Jeremiah #16: Czerwona linia” - recenzja]

Biorąc pod uwagę fakt, że „Czerwona linia” to już szesnasty rozdział opowieści Hermanna Huppena, można podejrzewać, że Jeremiah i Kurdy Malloy zjeździli już na swoich wierzchowcach całą postapokaliptyczną Amerykę wzdłuż i wszerz. A jednak wciąż jeszcze trafiają się miejsca, w których ich nie było. I przeżywają kolejne mrożące krew w żyłach przygody.

Hermann Huppen
‹Jeremiah #16: Czerwona linia›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułJeremiah #16: Czerwona linia
Scenariusz
Data wydaniakwiecień 2018
RysunkiHermann Huppen
Wydawca Elemental
CyklJeremiah
ISBN9788394732479
Format44s. 215x290 mm
Cena39,00
Gatuneksensacja, SF
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl: 32,47 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Wydawałoby się, że dotarli już wszędzie – do najbardziej oddalonej od głównego szlaku, zabitej dechami dziury. Wszak przemierzają postapokaliptyczne Stany Zjednoczone już od lat. Niejeden raz w tym czasie cudem uniknęli śmierci. Z jednej strony sprzyja im, jak widać, nieprawdopodobne szczęście, z drugiej jednak – mają niesamowity dar pakowania się w kłopoty. Zwłaszcza Kurdy Malloy, który swoim sposobem bycia byłby w stanie zirytować nawet Mahatmę Gandhiego. Nie inaczej dzieje się w „Czerwonej linii” – szesnastym tomie „Jeremiaha”, który swoją premierę miał dwadzieścia sześć lat temu. Co ciekawe, mimo upływu ćwierćwiecza, komiks ten wcale się nie zestarzał. A to oznacza tyle, że dzieło Hermanna Huppena jest po prostu ponadczasowe.
Kolejny rozdział opowieści zaczyna się niewinnie. Kurdy i Jeremiah nad brzegiem rzeki czekają na „podwózkę”, choć precyzyjniej byłoby napisać: „podpływkę”. Od kilku dni towarzyszy im tajemniczy mężczyzna. Nie należy do najmilszych, ale zawsze to jakieś urozmaicenie w długiej podróży – w końcu obca, nieopatrzona twarz. Gdy wreszcie pojawia się statek wycieczkowy, cała trójka pakuje się na pokład – i wtedy fabuła zaczyna nabierać rozpędu. Otóż okazuje się, że Frank (przy okazji poznajemy imię nieznajomego) jest zaprzyjaźniony z miejscowymi, z którymi łączyły go wcześniej jakieś podejrzane interesy. Przyjaciołom powinno w tym momencie zapalić się w głowie czerwone światełko, ale nie ma na to szans, ponieważ Malloy, zobaczywszy piękną Priscillę, przeżywa estetyczny wstrząs. Od tej pory przestaje myśleć racjonalnie, choć złośliwcy mogliby stwierdzić, że zawsze miał z tym spore problemy.
Główny problem polega na tym, że Kurdy należy do ludzi, którzy absolutnie nie powinni się zakochiwać. Jego nieobliczalny charakter w połączeniu ze ślepą miłością nie wróży bowiem nic dobrego. Nikomu! Ani Jeremiahowi, ani obiektowi westchnień Malloya, a już najmniej samemu Kurdy’emu. Tym bardziej że Priscilla jest kochanką Roda – gościa, którego bez obaw o przesadę można określić mianem lokalnego mafiosa. Zaczynacie sobie dopowiadać resztę? W każdym razie przyjaciele po raz kolejny pakują się w potworne tarapaty. Niby to dla nich nic nowego, lecz tym razem rzeczywiście trafiają do miejsca, z którego ucieczka wydaje się niezwykle trudna. Zwłaszcza gdy jeden z bohaterów wolałby się wcale nie ruszać. A przynajmniej nie bez dodatkowego pasażera.
Szalone i niebezpieczne przygody Jeremiaha i Kurdy’ego to jednak tradycyjnie tylko pretekst do tego, by przedstawić kolejny wycinek świata po wielkiej nuklearnej katastrofie. Także w „Czerwonej linii” Huppen maluje obraz mikrospołeczeństwa podzielonego na dwie rywalizujące ze sobą grupy: tak zwanych Lordów i Trashów (nazwa tych ostatnich bierze się stąd, że zarabiają na życie, sortując odpadki na gigantycznym wysypisku śmieci), którzy podzielili między siebie wpływy w mieście. Ale dokonany przez nich podział nie oznacza wcale pokojowej koegzystencji – nieustannie walczą o kolejne sektory, urządzając co jakiś czas bezlitosne walki zapaśnicze. Może to i lepiej, bo przynajmniej nie prowadzą otwartej wojny. Tyle że takie podejście gloryfikuje przemoc z obu stron – czytelnik nie ma więc w zasadzie komu współczuć ani z kim się identyfikować.
Hermann opowiedział tę historię w charakterystyczny dla siebie sposób, pozostawiając kilka narracyjnych niedopowiedzeń, które czytający sam powinien sobie wypełnić. I nie jest to żadna scenariuszowa niedoróbka, a jedynie gra intelektualna autora z odbiorcą jego dzieła. Tym samym, jeśli tylko wgłębimy się w fabułę, docenimy kreację najbardziej tajemniczej postaci w „Czerwonej linii” – niejakiego Happy Mike’a. Przewija się on przez cały komiks, będąc w pewnym sensie motorem napędowym wszystkiego, co spotyka Kurdy’ego, Jeremiaha i Priscillę. Choć tak naprawdę ten niepozorny nieudacznik bierze udział w dużo bardziej skomplikowanej grze. Co jest kolejnym przejawem literackiego kunsztu Belga. O stronie graficznej albumu nie da się napisać nic ponad to, co zostało powiedziane już przy okazji recenzowania poprzednich tomów serii. Brzydota rysunków Huppena jest nieustannie urzekająca!
koniec
4 maja 2018

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Sny w technikolorze
Agnieszka ‘Achika’ Szady

21 XI 2019

W świetle wydarzeń z tego komiksu wyrażenia „wmówić komuś dziecko w brzuch” i "skraść serce" nabierają niepokojąco dosłownego wydźwięku. Dobra, żarty na bok. „Nomen omen” to komiks z gatunku „paranormal”, na szczęście nie „romans paranormalny”. I bardzo dobrze. Tylko o co chodzi z tymi sowami?

więcej »

Czy warto dać się zjeść?
Sebastian Chosiński

20 XI 2019

Awanturniczo-przygodowa seria Jeana Dufaux powoli zbliża się do końca. „Kanibale” to przedostatni tom „Barakudy”. Nic więc dziwnego, że scenarzysta robi wszystko, co możliwe, aby podnieść poziom napięcia. W tym przypadku oznacza to wprowadzenie na arenę wydarzeń wyjątkowo okrutnego czarownika, za plecami którego czają się tytułowi kanibale.

więcej »

Cztery teasery
Marcin Knyszyński

18 XI 2019

Już we wrześniu 2018 roku wydawnictwo Detective Comics rozpoczęło świętowanie trzydziestego jubileuszu „Sandmana” – jednego z najważniejszych dzieł, jakie kiedykolwiek pojawiły się w historii komiksu. Z tej okazji właśnie Neil Gaiman i zaproszeni przez niego artyści wystartowali z czterema nowymi seriami opatrzonymi wspólnym szyldem – „The Sandman Universe”.

więcej »

Polecamy

Roślinny kryzys tożsamości

Niekoniecznie jasno pisane:

Roślinny kryzys tożsamości
— Marcin Knyszyński

No to łups, Asteriksie? No to łups, Obeliksie!
— Marcin Knyszyński

Siła symbolu
— Marcin Knyszyński

Pajęcze lata Todda McFarlane’a
— Marcin Knyszyński

Bilety w pierwszym rzędzie na koniec wszechświata
— Marcin Knyszyński

Wszystko jest złudzeniem
— Marcin Knyszyński

Wystarczy uwierzyć
— Marcin Knyszyński

Odkryj się sam
— Marcin Knyszyński

Protestujemy, ale co dalej?
— Marcin Knyszyński

Rozgrzewka do tańca rzeczywistości
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Coś!
— Sebastian Chosiński

Starożytność postapokaliptyczna
— Sebastian Chosiński

„Jak to na wojence ładnie…”
— Sebastian Chosiński

Do stu milionów kabestanów!
— Paweł Ciołkiewicz

Pięknym kobietom wiatr zawsze w oczy
— Sebastian Chosiński

Radzę ci dobrze: Nie wkurzaj Kurdy’ego!
— Sebastian Chosiński

Na łeb, na szyję
— Sebastian Chosiński

W strugach deszczu
— Sebastian Chosiński

Bo zło powinno zostać ukarane…
— Sebastian Chosiński

„Boskość” niejedno ma oblicze
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Filmy konkursowe 13. Sputnika nad Polską
— Sebastian Chosiński

Czy warto dać się zjeść?
— Sebastian Chosiński

Coś!
— Sebastian Chosiński

Starożytność postapokaliptyczna
— Sebastian Chosiński

Czerstwy na szpicy, Szpic na tropie
— Sebastian Chosiński

Na bezdrożach nostalgiczni poganie
— Sebastian Chosiński

Smutek nad Rusią
— Sebastian Chosiński

Bez nieba gwiaździstego, bez prawa moralnego
— Sebastian Chosiński

Kanibal z Niebuszewa
— Sebastian Chosiński

Olbrzym, którego nie należy się bać
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.