Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 lipca 2019
w Esensji w Esensjopedii

Rich Buckler, Arvell Jones, Bill Mantlo, Doug Moenh, Michael Netzer, Keith Pollard
‹Wielka Kolekcja Komiksów Marvela #113: Deathlok: Początki›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWielka Kolekcja Komiksów Marvela #113: Deathlok: Początki
Tytuł oryginalnyDeathlok: Origins
Scenariusz
Data wydania22 marca 2017
RysunkiRich Buckler, Keith Pollard, Arvell Jones, Michael Netzer
PrzekładRobert P. Lipski
Wydawca Hachette
CyklWielka Kolekcja Marvela
ISBN978-83-282-0354-9
Format224s. 170×260mm; oprawa twarda
Cena39,99
Gatuneksuperhero
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Marvel: Elektroniczny morderca
[Rich Buckler, Arvell Jones, Bill Mantlo, Doug Moenh, Michael Netzer, Keith Pollard „Wielka Kolekcja Komiksów Marvela #113: Deathlok: Początki” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Deathlok to postać stosunkowo mało znana w naszym kraju. Co prawda tu i ówdzie przemykał jako bohater drugoplanowy, ale nigdy nie mogliśmy się dowiedzieć o nim czegoś więcej. Dlatego informację o tym, że w sto trzynastym tomie Wielkiej Kolekcji Komiksów Marvela pojawi się historia „Deathlok: Początki” przyjąłem z niekłamaną radością.

Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Elektroniczny morderca
[Rich Buckler, Arvell Jones, Bill Mantlo, Doug Moenh, Michael Netzer, Keith Pollard „Wielka Kolekcja Komiksów Marvela #113: Deathlok: Początki” - recenzja]

Deathlok to postać stosunkowo mało znana w naszym kraju. Co prawda tu i ówdzie przemykał jako bohater drugoplanowy, ale nigdy nie mogliśmy się dowiedzieć o nim czegoś więcej. Dlatego informację o tym, że w sto trzynastym tomie Wielkiej Kolekcji Komiksów Marvela pojawi się historia „Deathlok: Początki” przyjąłem z niekłamaną radością.

Rich Buckler, Arvell Jones, Bill Mantlo, Doug Moenh, Michael Netzer, Keith Pollard
‹Wielka Kolekcja Komiksów Marvela #113: Deathlok: Początki›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWielka Kolekcja Komiksów Marvela #113: Deathlok: Początki
Tytuł oryginalnyDeathlok: Origins
Scenariusz
Data wydania22 marca 2017
RysunkiRich Buckler, Keith Pollard, Arvell Jones, Michael Netzer
PrzekładRobert P. Lipski
Wydawca Hachette
CyklWielka Kolekcja Marvela
ISBN978-83-282-0354-9
Format224s. 170×260mm; oprawa twarda
Cena39,99
Gatuneksuperhero
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Pierwszy raz zetknąłem się z tą postacią, tak samo pewnie jak większość czytelników, w 1993 roku, kiedy to pojawił się u boku Spider-Mana w odjechanej opowieści Erika Larsena „Powrót Złowieszczej Szóstki”. Ponieważ ilość superbohaterów, jacy się tam pojawili wprawia w osłupienie, nie rozwinięto wątku Deathloka. Niemniej już sam jego wygląda rozpalał wyobraźnię. Zwłaszcza, że wciąż w wypożyczalniach VHS wisiały plakaty reklamujące „Terminatora 2”.
Dziś wiem, że tamta postać nie była pierwszym Deathlokiem, a futurystyczny wygląd cyborga z charakterystycznym, czerwonym okiem nie powstał na fali popularności filmu z Arnoldem Schwarzeneggerem. Pierwszy raz pojawił się bowiem dekadę przed premierą pierwszego „Elektronicznego mordercy” na łamach „Astonishing Tales”. Jego twórcami byli Rich Buckler i Doug Moench, choć tak na prawdę to ten pierwszy odpowiada za koncepcję żołnierza, który stał się pół-maszyną, pół-zombie. W kontynuacji jego przygód odpowiadał za szkielet scenariusza, ale czasem także za rysunki, do których jeszcze wrócimy.
Pierwsza seria przygód Deathloka została zamknięta po zaledwie dwóch latach, dzięki czemu możemy poznać ją niemal w całości w ramach jednego z grubszych tomów Kolekcji Hachette. Śledzimy więc walkę Luthera Manninga o odzyskanie człowieczeństwa. Był on wojskowym, który zginął w skutek wejścia na minę. Po pięciu latach budzi się jako połączenie swojego zniszczonego ciała z maszynerią, podtrzymującą jego funkcjonowanie. Posiada jednak świadomość, którą dzieli z komputerem, który na chłodno analizuje wydarzenia, w których uczestniczy. Ich wewnętrzny dialog stanowi jeden z najważniejszych elementów fabuły.
Jako Deathlok okazuje się być nieudanym eksperymentem, który twórca, niejaki Ryker, chce zniszczyć. Zaczyna się więc szaleńcza pogoń po zbombardowanym, futurystycznym Nowym Jorku, gdzie nie do końca wiadomo, kto dokładnie jest ścigającym, a kto ucieka. Z jednej strony bowiem Manning stara się dotrzeć do prawdy, co się z nim stało i czy istnieje możliwość, by jego świadomość opuściła ciało cyborga, a z drugiej wciąż atakują go wysłane przez Rykera zbiry, czołgi i inne cybernetyczne organizmy. A we wszystko to zostają wmieszane siły buntowników, przeciwstawiające się totalitarnej władzy wszechobecnych kamer i zamieszkujący w ruinach miasta kanibale.
Dzieje się zatem sporo. Powiedziałbym, że nawet za dużo. W gąszczu nazw i nazwisk trudno czasem połapać się o co chodzi. Poza tym sama akcja również wydaje się nieco przekombinowana z ujawnianymi co chwilę piętrowymi spiskami, w których poza robotami, cyborgami i sztucznymi inteligencjami, pojawiają się także klony. Sytuacji nie poprawia fakt, że czasem okazuje się, że i ci, których do tej pory uważaliśmy za ludzi są maszynami, a na swojej drodze Manning spotyka osoby ze swojej przeszłości. Lekturę dodatkowo spowolnia duża ilość tekstu w ramkach. Szczęśliwie nie jest to jednak tłumaczenie tego, co widzimy na rysunkach, wzorem trendu popularnego w latach 60., a wspomniane wewnętrzne dialogi Luthera z komputerem.
Warto zwrócić uwagę, że akcja komiksu rozgrywa się w przyszłości (czyli latach 80. ubiegłego wieku), co stanowi dodatkowy smaczek. W czasie, kiedy każdy ma telefony komórkowe i spokojnie łączy się z internetem, ukazane w komiksie ogromne gabaryty komputerów, które przeliczają wszystko na taśmach szpulowych, może powodować ironiczny uśmieszek. Niemniej należy docenić pomysłowość twórców, którzy na długo przed premierą „Robocopa” opowiedzieli podobną, co w nim historię, która wyróżniała się na tle tradycyjnych, superbohaterskich produkcji Marvela.
Innowacyjne wydają się także towarzyszące jej rysunki. Choć w tomie znajdziemy prace kilku autorów, najistotniejsze wydają się te, które wyszły spod ręki Richa Bucklera. Nawet dziś jego zabawy planszami robią wrażenie. Zwłaszcza cykliczne kadry, które niczym w filmowych klatkach, ukazują ruch postaci. Do tego dochodzą całostronicowe kolaże, zaburzenia chronologii (to akurat czasem przeszkadza) i zmiana układu strony tak, że trzeba obracać komiks, by go przeczytać. W epoce sformatowanych rysowników, którzy mają poruszać się w wyznaczonych ramach, stawiających na umowność i kreskówkowość, tego typu zabiegi sprawiają, że dodatkowo podziwia się wizje Bucklera.
Nie da się ukryć, że „Deathlok: Początki” sprawia wrażenie nieco już archaicznej pozycji, niemniej na pewno jest warto poznania. Nie tylko ze względu na wprowadzone w nim przełomowe pomysły, ale przede wszystkim ze względu na głównego bohatera, który poza świetnym wyglądem, posiada także ciekawą osobowość (w przeciwieństwie do takiej Spider-Gwen). Nie dziwię się, że przez lata wielokrotnie do niego powracano, choć już w nieco innym charakterze.
koniec
7 lipca 2018

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

A może rzucić to wszystko i wyjechać w kosmos?
Agnieszka ‘Achika’ Szady

18 VII 2019

Przypomnijmy: nieudany eksperyment sprawił, że spora część centrum Filadelfii zamieniła się miejscami z fragmentem jakiejś obcej planety.Główny bohater – Nathan Cole – przez kilka lat pracował w ekipie ewakuującej stamtąd ludzi za pomocą przenośnych urządzeń do teleportacji. No, nie jest to teleportacja taka jak w „Star Treku”, bo działa tylko między zamienionymi obszarami, ale trudno to inaczej nazwać. Na początku drugiego tomu mamy tę część fabuły streszczoną w jego zeznaniach przed agentami (...)

więcej »

Pająk w czarnej… „Dziurze”
Paweł Ciołkiewicz

17 VII 2019

Pająk Jeruzalem nie jest już dziennikarzem „Słowa”. Jego wojna z nowym prezydentem Garrym Callahanem nie potoczyła się dla niego najlepiej. Musiał salwować się ucieczką, bo prezydent elekt, choć cały czas się uśmiecha, to nie ma zamiaru żartować.

więcej »

Batmany, Które Są Złe
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

16 VII 2019

Drugi tom elegancko wydanego, zbiorczego eventu „Batman Metal” z podtytułem „Mroczni rycerze”, udowadnia, że rozmach przedsięwzięcia dorównuje jego warstwie emocjonalnej.

więcej »

Polecamy

Dwanaście i pół fortepianu

Kadr, który…:

Dwanaście i pół fortepianu
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nadchodzą złodupcy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Idę i powiewam
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Ludzie nietoperze
— Paweł Ciołkiewicz

Z kategorii „cytaty”
— Wojciech Gołąbowski

Córy Iranu
— Paweł Ciołkiewicz

…i nie zawaham się…
— Wojciech Gołąbowski

Pytania ważne i ważniejsze
— Wojciech Gołąbowski

Docent tragarz
— Paweł Ciołkiewicz

Nie wyobrażaj sobie!
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Z tego cyklu

Ubogi klon
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Przyjdzie Galactus i wyrówna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pół na pół
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

A co ty robiłeś w 2013 roku?
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tak niewielu decyduje za tak wielu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Za dużo cukru w cukrze
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Gdzie z tymi paluchami?
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dinozaury nie wyginęły - nawet od kamieni
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marna podróba Szczurzych Królowych
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Igrzyska śmierci
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż autora

Zagraj to jeszcze raz Sam: Jesteś moim sercem, jesteś moją duszą
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Batmany, Które Są Złe
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Stary Thanos nie rdzewieje
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: To jest Gość
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Piekło ludzi wolnych
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Batman metalem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: Black pop
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

W duchu przygody
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: O rajdowcu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

To nie mój Spider
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.