Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 sierpnia 2019
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CLXXXVIII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Cliff Chiang, Brian K. Vaughan
‹Paper Girls #4›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPaper Girls #4
Tytuł oryginalnyPaper Girls Vol. 4
Scenariusz
Data wydania22 czerwca 2018
RysunkiCliff Chiang
PrzekładBartosz Sztybor
Wydawca Non Stop Comics
CyklPaper Girls
ISBN9788381104661
Format128s.: 170x260 mm
Cena42,—
Gatunekobyczajowy, SF
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Ściga nas uzbrojona rysowniczka komiksów!
[Cliff Chiang, Brian K. Vaughan „Paper Girls #4” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Po raz kolejny wylądowałyśmy w przyszłości, nad naszym miasteczkiem tłuką się gigantyczne roboty, które tylko Tiffany może zobaczyć, pluskwa milenijna zadziałała i jeszcze na dodatek podejrzanie dużo wiedząca starsza pani grozi nam pistoletem. MacKenzie ma jakieś wąty do KJ, sekciarskie świry w białych kombinezonach dalej się nas czepiają, a scenarzystę to chyba coś porąbało.

Agnieszka ‘Achika’ Szady

Ściga nas uzbrojona rysowniczka komiksów!
[Cliff Chiang, Brian K. Vaughan „Paper Girls #4” - recenzja]

Po raz kolejny wylądowałyśmy w przyszłości, nad naszym miasteczkiem tłuką się gigantyczne roboty, które tylko Tiffany może zobaczyć, pluskwa milenijna zadziałała i jeszcze na dodatek podejrzanie dużo wiedząca starsza pani grozi nam pistoletem. MacKenzie ma jakieś wąty do KJ, sekciarskie świry w białych kombinezonach dalej się nas czepiają, a scenarzystę to chyba coś porąbało.

Cliff Chiang, Brian K. Vaughan
‹Paper Girls #4›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPaper Girls #4
Tytuł oryginalnyPaper Girls Vol. 4
Scenariusz
Data wydania22 czerwca 2018
RysunkiCliff Chiang
PrzekładBartosz Sztybor
Wydawca Non Stop Comics
CyklPaper Girls
ISBN9788381104661
Format128s.: 170x260 mm
Cena42,—
Gatunekobyczajowy, SF
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Przy lekturze trzeciego tomu miałam wrażenie, że zanim w tym komiksie zacznie się coś wyjaśniać, to będę musiała dokupić nowy regał, żeby je wszystkie pomieścić. Na szczęście w czwartym sytuacja się w dużej mierze wyklarowała. I całe szczęście, bo wprawdzie dzielenie z bohaterkami uczucia kompletnego zagubienia pomaga wczuć się w ich sytuację, ale na dłuższą metę zaczęłoby irytować. Jednak Brian K. Vaughan zatrzymał się tuż przed tą granicą i wręcz zasypał czytelników zarówno podanymi wprost informacjami jak i ukrytymi tu i tam (przykład: zdjęcie stojące na biurku szefa „sekty”) sugestiami. Wprawdzie odpowiedzi najczęściej generują kolejne pytania, ale za to tym razem mamy podstawy do snucia różnych hipotez, a to w przypadku fabuł takich jak ta stanowi połowę zabawy.
Przede wszystkim wyjaśniło się, czego dotyczy tocząca się nad głowami bohaterek wojna: jedna strona zabrania wszelkich ingerencji w historię, druga pragnie ją poprawiać. Co prawda na razie nie wiemy, jak, bo realnych zmian nie widać. Dodatkowo „Starzy” dysponują umiejętnością kasowania pamięci dowolnie wybranym osobom, co wyjaśnia, czemu w drugim tomie dorosła Erin nie miała pojęcia o pochodzeniu blizny na swoim brzuchu. Zaskakujący jest fakt z pluskwą milenijną – najwyraźniej jednak nie do końca jest to NASZ świat. A może wersja, jaką znamy, to już ta poprawiona?… Jednak największą petardą było ujawnienie imienia przywódcy „Starych” – doprawdy, brakuje tylko wyznania, że ktoś jest czyimś ojcem (choć w tym komiksie raczej matką), ale niewykluczone, że i tego z czasem się doczekamy.
Skoro już jesteśmy przy odniesieniach kulturowych, pozostaje tylko zazdrościć amerykańskim czytelnikom festiwalu wspomnień, jaki niewątpliwie przeżywają, natykając się co chwila na mniej lub bardziej bezpośrednie nawiązania do filmów, komiksów, czy programów telewizyjnych, na jakich się wychowali. Część będzie zrozumiała również dla nas (na przykład rysowniczka w pozie i ze słowami Terminatora), jednak wiele z nich to humor zdecydowanie hermetyczny. Nawiasem mówiąc, chwała Bartoszowi Sztyborowi, że ile się dało podmienił na rzeczy dla nas zrozumiałe – na przykład Peppermint Patty stała się Pippi Pończoszanką.
Każdy z tomów skupia się mniej czy bardziej na jednej-dwóch bohaterkach: w pierwszym była to Erin, w drugim – Erin i MacKenzie, w trzecim MacKenzie i KJ, teraz na plan pierwszy wysunęła się Tiffany. Co ciekawe, pyskata i zbuntowana Mac nie odznacza się jak dotąd specjalnie odważnym zachowaniem – ta rola przypadła pozornie stoickiej i zdystansowanej KJ. Wprawdzie senna mina, z jaką rozwaliła głowę jaskiniowcowi z trzeciego tomu, wypadła dość nienaturalnie, ale z drugiej strony, Cliff Chiang oddaje wyrazy twarzy zasadniczo dość łagodnie (i dobrze, bo w 90% komiksów próba pokazania grymasu wściekłości czy przerażenia wychodzi groteskowo).
Ponieważ epizod paleolityczny z trzeciego tomu nie okazał się zapychaczem miejsca, za jaki początkowo go wzięłam, to zastanawiam się, ile jeszcze strzelb, które kiedyś wypalą, znajduje się w pozornie nieznaczących scenach. Na przykład sny Erin i KJ, pozornie rządzące się typową dla snów absurdalną logiką, okazują się zawierać rzeczy, o których dziewczęta nie mogły wiedzieć – jak na przykład rok, w którym trafiły do epoki kamiennej, pokazany jako fałszywy numer obozowy na przedramieniu babci KJ. O pojawiających się w snach jabłkach pisałam już w pierwszej recenzji – kto wie, co jeszcze okaże się istotne? Ronald Reagan? Członkini załogi Challengera? Hełm kosmonauty przecież już się pojawił… Podobnie zresztą z elementami niepochodzącymi ze snów: na przykład kadry z czwartej od końca strony pierwszego tomu, pokazujące bohaterki wpadające w dziurę czasową, wydają się mieć „prorocze” znaczenie – ten z napisem „1999” już okazał się mieć sens, zatem co oznacza fakt, że przez ubranie Mac widać jej szkielet? Może to być nawiązanie do białaczki, której ofiarą ma się stać, ale z drugiej strony, może jest w tym jakieś kolejne dno?
Żeby ubarwić fanom życie, scenarzysta część dialogów zapisał w dziwacznym, futurystycznym alfabecie, który oczywiście już rozszyfrowano. Jak na razie, w wypowiedziach tych nie znalazło się nic istotnego… ale kto wie?
PS. Tytuł recenzji pochodzi z okrzyku wydanego przez Tiffany do Mac: „Jest rok 2000, ściga nas uzbrojona rysowniczka, i to KJ jest dziwna?!”
koniec
12 lipca 2018

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Dick byłby dumny
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

17 VIII 2019

To nie przypadek, że marvelowski event „II Wojna Domowa” miał swoją premierę w czasie, kiedy do kin wszedł film „Kapitan Ameryka: Wojna bohaterów”. O dziwo, pomimo podpięcia się pod kinową machinę promocyjną, komiks ten okazał się być nie tak zły, jak wygląda na pierwszy rzut oka.

więcej »

Wśród skorpionów
Sebastian Chosiński

16 VIII 2019

Można odnieść wrażenie, że z biegiem lat Yves Swolfs tracił serce dla Durango. Kolejne tomy ukazywały się po kilkuletniej przerwie, a ich fabuła, choć wciąż nawiązywała do najlepszych tradycji spaghetti-westernu, stała się powtarzalna. Na „Jessie” – siedemnastą odsłonę serii – czytelnicy musieli czekać cztery lata. Jednocześnie dane było im po raz kolejny przyzwyczajać się do nowej formy ilustracji, tym razem autorstwa Włocha Giuseppe Ricciardiego.

więcej »

Historia w obrazkach: Z wojewody – prezydent!
Sebastian Chosiński

15 VIII 2019

Na lekcjach historii pojawia się przede wszystkim jako prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie. Niekiedy jeszcze wspomina się o pełnieniu przez niego przez pięć lat funkcji marszałka senatu i osoby odpowiedzialnej za kontakty z Polonią. Niewiele jednak mówi się o wielkich zasługach, jakie Władysław Raczkiewicz miał dla rozwoju Kresów II RP i województwa pomorskiego. Ten właśnie epizod eksponują w swoim komiksie Maciej Jasiński i Jacek Michalski.

więcej »

Polecamy

Dwanaście i pół fortepianu

Kadr, który…:

Dwanaście i pół fortepianu
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nadchodzą złodupcy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Idę i powiewam
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Ludzie nietoperze
— Paweł Ciołkiewicz

Z kategorii „cytaty”
— Wojciech Gołąbowski

Córy Iranu
— Paweł Ciołkiewicz

…i nie zawaham się…
— Wojciech Gołąbowski

Pytania ważne i ważniejsze
— Wojciech Gołąbowski

Docent tragarz
— Paweł Ciołkiewicz

Nie wyobrażaj sobie!
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Tegoż twórcy

Krótko o komiksach: Nie będziesz pierwszym, którego zabiłam, kumasz?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Powrót do przeszłości
— Paweł Ciołkiewicz

Wszyscy ludzie po trzydziestce to potwory
— Paweł Ciołkiewicz

Esensja czyta dymki: Styczeń 2018 (2)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Gazeciary
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Tegoż autora

Noc Kultury 2019 w Lublinie – fotorelacja
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

A może rzucić to wszystko i wyjechać w kosmos?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Cudowne lata (oj, lata, lata – jak szalona)
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

„Marvel” znaczy „coś cudownego”
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Inspektor Ishida na tropie
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Spider-Manowie wszystkich wymiarów, łączcie się!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nie tylko klata
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Oklejeni plasterkami
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Rąbek u spódnicy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Cyniczny, bezczelny i… ulubiony
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.